Geniusz to wynik 1 procenta natchnienia i 99 procent wypocenia czyli There is no great genius without some touch of madness.

- Jest niesamowity – opowiadała Teśka- Wiecie, że ziemniaki na jego talerzu mogą leżeć jedynie po lewej stronie? Po prawej stronie musi być sałatka, a w środku mięso.
Puściłyśmy tą opowieść mimo uszu, bo Teśka była akurat na etapie „ach jaki on wspaniały” i wczesniej miałyśmy okazję usłyszeć, jak tez ukochany trzyma widelec, a jak łyżkę, jak chrapie i jak cudownie pluszcze się w kąpieli. Znacie ten stan? Samo wypowiadanie imienia ukochanego sprawia jakąś niesamowitą przyjemność i ciężko się przed tym powstrzymać. Teśkę trzymało mocno, bo jej opowieści zdawały nam się nieco bardziej niż normalnie wyolbrzymione. W każdym razie chłopak był cudowny. Ba! Według Teśki był genialny, i przez tą swoją genialność nieco odtrącony przez społeczeństwo. Niezrozumiany.


Narzeczeństwo trwało w najlepsze, aż w końcu Teśka postanowiła się do nowego chłopaka przeprowadzić, i to nie sama ale z 6 letnią córką. Narzeczony miał dom, samochód, własną firmę i podobno dobrze rokował na przyszłość. Przez jakiś czas z Teśką trudno było się skontaktować, ale składałyśmy to na karb "miesięcy miodowych" i wicia gniazda. W końcu jednak zostałyśmy telefonicznie zaproszone na prezentację i z zaproszenia ochoczo skorzystałyśmy.

Był zimny, listopadowy wieczór, deszcz lał jak z cebra. Już od godziny biegałyśmy pomiędzy krzakami, wertepami, potykając się o kamienie i wpadając w kałuże. Znalezienie domu Teśki wydawało nam się zadaniem przekraczającym nasze umiejętności śledcze, już prawie się poddałyśmy kiedy Anka przedarła się przez gęste krzaki malin rosnące tuż przy drodze i z okrzykiem "Tu coś jest" wlała w nasze zmoknięte serca nieco otuchy. Za gęstymi krzakami zamajaczył nam pogrążony w ciemności budynek. Ruszyłyśmy biegiem.
- Chlup! - pierwsze chlup zaliczyła Anka, ja byłam następna.
- Co to jest? Rzeka? - darła się z daleka Ewa
- Nie wiem! Rów jakiś błotny. O rany! Kozaczki do wyrzucenia...- biadoliła Anka gramoląc się z dołu i przy okazji opryskując mi twarz cuchnącym mułem.

- Hej! Chodźcie tutaj! Tu jest jakiś most- krzyczała gdzieś z lewej suchonoga Ewka.
- Most? -zwątpiłam nieco widząc przerzucona przez rów chybocącą się deskę.
Trzymając się za ręce i dodając sobie otuchy dotarłyśmy na drugą stronę wąwozu Colorado.

Przed nami zamajaczyły drzwi, drzwi solidne, obite jakimiś drewnianymi listewkami w układające się wzroki. Zaczęłyśmy szukać dzwonka. Niestety po wymacaniu ścian musiałyśmy zgodzić się, że dzwonka nie ma. Nie było też klamki.
- Zapukaj - zakomenderowała Ewunia.
Zapukałam i zaraz tego pożałowałam, odgłos mojego pukania zaginął gdzieś w cholernych listewkach, które okazały się zakończone kantem.
- Rany! Kto nabija trójkąty na drzwi? I to na drzwi bez klamki i dzwonka - jęczałam rozmasowując poobijane kostki.
- Pukaj jeszcze raz!
- Sama pukaj!
- Może kopnąć?
- I zniszczyć buty? Udław się! To już lepiej walnąć w okno.

Niestety przy oknach posadzone były jakieś krzaki cierniste i stukanie nie wchodziło w grę. Zdesperowane zaczęłyśmy rozglądać się za jakąś gałęzią lub miękkim kamieniem, nadającym się do rzucenia w szybę.
- Może zrobić kulę z błota? - zaczęłyśmy się zastanawiać nad mniej konwencjonalnym rozwiązaniem.
- A kto będzie lepił?
- Nie wiem, wiem, że chce mi się sikać i jeśli zaraz nie otworzą to nasikam im tu pod drzwiami.
- Jeśli będziesz sikać głośno to może otworzą z ciekawości - poradziłam.
Zdesperowana Anka poświęciła kozaczki i zaczęła kopać podeszwą buta po drzwiach. Poszłyśmy za jej przykładem. Po minucie łomotania coś skrzypnęło i drzwi otworzyły się. Za otwartymi drzwiami panowały egipskie ciemności.
- Halo?! Halo?!! Jest tu kto?
- Teśka? Teśka!
Ciemność milczała głucho i wymownie. Po plecach przebiegł nam dreszcz.

c.d.n.