Czarny.Pieprz

Gdy Nowy Rok mglisty – zjedzą kapustę glisty.

2011-12-31T08:19:00.000+01:00

Żegnamy 2011 - witamy 2012!
Żegnamy Rok Królika - Witamy Rok Smoka!
Niech się wszyscy weselą, i mają nadzieję, że ten który przyjdzie będzie lepszy!
Wszystkiego dobrego!
Pieprzu w biegu

Chociaż krowie dasz kakao, nie wydoisz czekolady.

2011-12-27T00:30:00.004+01:00

Poświątecznie:
Żeby nie podczepiać sie pod cudzą twórczość dementi składam - oczywiście nie moją ręką wykonane jest dzieło świąteczne ale drogą mi dłonią Pana Pieprza. Moje własne dzieło wyglądało tak jak poniżej. A efekt końcowy to praca wspólna.
Na moim rysunku niektórzy maja naprawdę ciekawy wygląd, dlatego postanowiłam zamieścić oryginał. Tutaj to dopiero ciężko się znaleźć, prawda?
Pozdrawiam
Pieprzu

Człowieku nie irytuj się! Wytęż wzrok i dojrzyj siebie w świątecznym nastroju! Czyli ZAGADKA ŚWIĄTECZNA dla małych i dużych.

2011-12-23T20:15:00.001+01:00

Święta, Święta i zaraz będzie po Świętach. Tymczasem jednak weselmy się razem, zatańczmy dookoła choinki, rozpakujmy prezenty. Wraz z najserdeczniejszymi życzeniami dla wszystkich wspaniałych blogowiczów, którzy piszą, czytają, komentują i nie – dedykuję moją mocno świąteczną zagadkę pod wdzięcznym tytułem „ Gdzie jesteś i czy dobrze się bawisz?”. Znajdź siebie, zgadnij kto jest kim! Dla wygranego poświąteczna nagroda!

Z góry przepraszam, że kilka osób pominęłam. Wynikało to z jałowego biegu mojego umysłu, i zamianą słowa na obraz - nie potrafiłam przelać wizji na pędzel i na papier. i UPRASZA SIĘ PAMIĘTAĆ,że narysowane postacie to tylko nosiciele pewnych cech:)

Ściskam serdecznie
Czarny Pieprz-Wieprz

La-la-la-la love is crazy! czyli Roses are red , Violets are blue, we have NO mutual friends, so who the fuck are you?

2011-11-27T09:46:00.009+01:00

W poprzednich 2 odcinkach:
Biśka, Ania i Ewunia wizytują koleżankę Teśkę w celu poznania jej nowego narzeczonego, z którym od jakiegoś czasu zamieszkuje. Narzeczony jest bardzo tajemniczym człowiekiem, a według Teśki blisko mu do geniuszu. Po pełnej przygód podróży trzy przyjaciółki docierają pod dom Teśki, a właściwie pod twierdzę jaką okazuje się domiszcze, i po wielu perypetiach dostają się do środka, a następnie ulegają masowemu zdziwieniu, na które wpływ ma zarówno wystrój, jak i niebieskie wiadro za firanką służące domownikom za toaletę.

Musiałyśmy poczekać z dalszą inwigilacją Teśki, mimo że było wyraźnie słychać, iż Anka starała się jak mogła. Początek kompozycji przypominał mi coś jakby "Nad pięknym, modrym Dunajem" a dalej poleciało coś z Bethovena...

- Czemu tak długo nie otwieraliście?
- Jakieś figo-fago kochanków? – zarechotałyśmy swoim zwyczajem, jak to w kobiecym towarzystwie bywa.
- Nieee…- nic z tych rzeczy – pokręciła głową Tesia - Piotr musiał pójść się ubrać.
- A co? Chodził nago?
- Właściwie tak….wiecie, on zwykle chodzi po domu nago. Mówi, że to dobre dla zdrowia.
Spojrzałyśmy na nią w niemym zdziwieniu, a za firanką ucichło.

- A nie przykleja się czasem tyłkiem do tych kanap ze skaju?
- Albo czasem nie zostawia… - Ewcia zamknęła się z trzaskiem rezygnując z dokończenia zdania, bo i tak zdążyłyśmy już zabrać dłonie z kanap i zaczęłyśmy siedzieć na ich brzeżku.
- Przyklejał ale podkładał sobie gazetę codzienną.
- Aaa…nie mogłas mu jakos tego dziwactwa wybić z głowy?
- Próbowałam. Powiedziałam, że farba drukarska jest szalenie niezdrowa i łatwo dostaje się przez skórę. Efekt był taki, że zaczął nosić pod pachą kartki z bloku technicznego i to na nich siada.
- No...ale ..Iwonka? – zapytała Anka wyłaniając się w końcu zza firanki.
- Iwonka siedzi w sypialni i ma nakaz czytania na głos. Piotr chce wiedzieć co ona robi, ale w sumie na dobre jej to wychodzi, szalenie podciągnęła się w czytaniu. I poznała masę nowych słów.
- A co ona czyta za książki?- zapytałam z ciekawością, jak to typowy robal książkowy.
- Nie, nie czyta książek. Piotr twierdzi, że książki powodują alergię. Wiecie...kurz..roztocza.. A ponieważ Piotr interesuje się budownictwem, to w domu co miesiąc jest nowy "Murator". No to sobie czyta….
Stopień zdziwienia osiągnął tak wysoki poziom, że przestałyśmy się dziwić czemukolwiek.

- Słuchaj, ale czemu wy tak w ciemnościach, bez okien, bez klamki i dzwonka?
- Och, to wszystko dlatego, że Piotr..
Teśka umilkła bo w tym momencie na schodach dało się słyszeć człapanie, i do pomieszczenia wszedł chudy, wysoki mężczyzna w okularach i amarantowym szlafroku.

- O rany! Chrząszcz!! – szepnęła ze zgrozą Ewunia.
- Nieeeee...szepnęła pozostała trójka, tym razem łącznie z Teśką.
- Iiiii -- zapiszczała ze strachu Ewunia prawie łamiąc mi dłoń w trzech miejscach uściskiem godnym Pudziana.

A więc, to był Chrząszcz....

*******

Chrząszcz był niewypałem, na jaki wdepnęła Ewunia decydując się na pierwszą w życiu randkę w ciemno. Była wtedy w wieku zegarowym i poddała się presji otoczenia - znaczy - ciotek, wujków, babć ciotecznych i sąsiadek, które przestały pytać "to kiedy jakiś kawaler?" , a zaczeły na jej widok szeptać złowrogo "Tik-tak-tik-tak". Straciła głowę i dała się namówić, a właściwie umówić.
Myślę, że do tego stracenia głowy przyczynił się czteropalczasty sąsiad, który pewnego dnia dogonił ja na schodach i chuchając przetrawionym alkoholem w kark wyszeptał:
- Pani taka sama, ja taki sam, to może by jakiś bzyczek wieczorem żeby nam się organa nie marnowały?

Żeby zapobiec marnotrawstwu organów, Ewunia zdecydowała się na spotkanie z kolegą-koleżanki-jednego kolegi.
O określonej godzinie pod dom Ewuni podjechał błyszczący samochód, a z jego czarnej czeluści wyłonił się wysoki, chudzieńki mężczyzna z wąsem. Ewunia od pierwszego spojrzenia nazwała go Chrząszczem.

W drodze do restauracji próbowała nawiązać jakąś nic porozumienia bredząc coś o pogodzie, wietrze i takich tam.
- Przepraszam ale nie rozmawiam kiedy prowadzę - przeciągając nieco sylaby Chrząszcz ściął Ewunię tuż przy korzeniu.
Podjechali pod elegancką restaurację, po pięciominutowym chaotycznym poruszaniu się po parkingu (którego Ewunia nie rozumiała ale bała się zapytać) zaparkowali, wysiedli. Chłopak przeprosił, wsiadł do auta raz jeszcze i przeparkował. Wysiadł, dołączył do Ewuni. Przy wejściu przeprosił, wrócił do samochodu i zaparkował inaczej. Ewunia stała i mokła bo siąpiło wyjątkowo. Wreszcie weszli.

W środku chłopak szybko znalazł odpowiedni stolik i poprosił żeby Ewcia usiadła. Zniknął na moment, a Ewa mogła oglądac przez wielką szybę restauracji jak miota się po parkingu ustwaiając samochód w różnych miejscach i kierunkach. Wrócił i przeprosił. Nie minęła minuta, kiedy grzecznie poprosił żeby usiedli gdzie indziej. Usiedli, przeprosił i poprosił żeby wybrała inne krzesło.

Skołowana Ewuś miała ochotę uciekać ale był wieczór, do domu było daleko, a ona była piekielnie głodna. Zgodziła się zmienić miejsce raz jeszcze, a później raz jeszcze i znowu, w końcu nadszedł zniecierpliwiony kelner i musieli zamawiać. W czasie kolacji chłopak wydawał się nieobecny, ciągle zerkał przez okno i nerwowo kręcił widelcem przesuwając jadło ze strony prawej na lewą i na odwrót. Ewunia czując grozę sytuacji postanowiła przemówić.

- Przepraszam - jękliwe rzucił Chrząszcz - ale w czasie konsumowania nie rozmawiam.
I tu uśmiechnął się po raz pierwszy. Trzeba przyznać, że uśmiech miał miły.
Kolację zjedli w milczeniu , a w drodze powrotnej w samochodzie panował mróz. Na drugą randkę Ewunia nie dała się namówić. Miała dość wariatów na długo.
*******

Obcowanie z karłami deformuje kręgosłup.

2011-11-22T09:59:00.001+01:00

Przykro mi, że zostawiłam moją koleżankę Ankę (Anula-wybacz) zawieszoną nad wiadrem metalowym niebieskim (blacha ocynkowana)i koleżankę Ewunię (Ewuś, wiesz że ze mnie wieprz)w stanie osłupienia. Nastał ciężki czas i nie wiem gdzie ręce mam włożyć, kim jestem i gdzie jest zeszły tydzień i obiad, co go niby wczoraj zjadłam.

Mam jednak wielbicieli, co o mnie nie zapominają. Oto jaki piękny list otrzymałam...(dodam, że z pewnością na fotce profilu nie mam)

Czesc, jedena z Twoich przyjaciólek (nie wydam która ) powiedziala, ze jestes fajna i ciekawa i bardzo zarekomendowala z Toba zapoznac sie zarejestrowalem sie tu tylko dla ciebie, ale problem w tym, ze na fotce mam trudnosci z dodaniem zdjecia i bardzo powoli otwieraja sie strony, to ucieza mozliwosc pisac listy. Nie wiem co tu zrobic, moze spróbujmy poobcowac przez taki fajny, darmowy portal, który posiada wiele ciekawych funkcyj, calkiem niedawno go odnalazlem: http://www.opomeet.eu/konto/........... Kliknij dla mnie TAK i bedziemy mogli poobcowac. Czekam

Mmm...muszę przyznać, że trochę mnie to obcowanie kusi:)

A na zdjęciu pajacyk-arlekin:)

"Czy wszystko pozostanie tak samo, kiedy mnie już nie będzie? Czy książki odwykną od dotyku moich rąk, czy suknie zapomną o zapachu mojego ciała? A ludzie? Przez chwilę będą mówić o mnie, będą dziwić się mojej śmierci - zapomną."

2011-10-31T22:49:00.001+01:00

Uwielbiam przeglądać stare zdjęcia. Kiedy byłam mała panicznie bałam się śmierci, do tego stopnia, że bałam się zasnąć żeby nie spotkała mnie we śnie. Przeglądanie starych zdjęć, fantazjowanie na temat ludzi, których mogłam podglądać, zatrzymanych na chwilę w kadrze pomogło mi się uporać z tym strachem, pomogło mi zrozumieć, że wszyscy jesteśmy tu tylko na chwilę.

Mama mojej mamy, moja ukochana babcia. Na zdjęciu ze swoją siostrą i mamą, około 1920 roku. Babcia stoi w środku, wysoka z grubym warkoczem. Życie mojej babci to materiał na całkiem ciekawą powieść. Kiedy przyszłam na świat, ona miała już 66 lat i w mojej pamięci pozostała siwowłosą, okrągłą, maleńką staruszką, pełną ciepła, miłości i cierpliwości.

Tata mojej mamy. Przystojny, wysoki, twardy i szorstki. Dla mnie osoba, która darzyła mnie bezwarunkowa miłością. Tutaj około 50 roku życia. Wiem skąd w rodzinie ciemnookich brunetów wzięła się niebieskooka blondynka.

Mama mojego taty. Na zdjęciu z koleżankami ta po lewej. Z tyłu napisane -" Czarna, Janka, Murzyn". Zmarła w tragicznych okolicznościach, kiedy mój tata miał zaledwie 11 lat. Patrząc na nią widzę ogromne podobieństwo rodzinne. Tylko kształt oczu mamy całkiem inny. Około roku 1935.

Tata mojego taty. Zawsze elegancki, nieobecny, zdystansowany. Uwielbiałam podkradać książki z jego biblioteczki.

Żyją bo wciąż o nich pamiętamy.

Wszyscy mężczyźni są tacy sami, mają tylko różne twarze, żeby można było ich rozpoznać czyli Gdy kobieta długo w mężczyznach przebiera, zwykle najgorzej wybiera.

2011-10-21T22:24:00.001+02:00

(część 2, niestety nie ostatnia)

Anka wsadziła głowę do środka.
- Heej...uuuuu...aaaaa..
- I co? Widać coś? - niecierpliwiłyśmy się na schodkach.
- Coś jakby mignęło....takie blade...
- O Boże! A może oni nie żyją? I to tylko ich duchy plątają się po tym cholernym domu?
- Eee..no, przecież wczoraj rozmawiałam z Teśka przez telefon. Brzmiała całkiem żywo, o ile się nie mylę męczyła właśnie jakiegoś pacjenta wwiercając mu się w kanał.
- A skąd wiesz ile czasu potrzeba na przemianę w ducha? Może ona męczyła już jako duch?
- W dzień? - zwątpiła Ewunia i lekko popchnęła Ankę do środka.

W ciemnościach coś zaszurało i w drzwiach stanęła nagle Teśka z latarką w ręku. Wyglądała całkiem zdrowo, chociaż jakoś szaro.
- Żyjesz!- wrzasnęłyśmy chórem.
- Ciiii! Co??? Oczywiście, że żyję. O co chodzi?
- No...ten pusty dom...i w ogóle...
- Jaki pusty? Jaki pusty? Nie stójcie na schodach bo jeszcze was ktoś zobaczy, właźcie do środka.

Weszłyśmy do ciemnego przedpokoju, a drzwi zatrzasnęły się za nami bezgłośnie, jakby z cmoknięciem. Teśka zapaliła latarkę i powiodła nas w głąb mieszkania. Korytarz, którym szłyśmy przypominał lochy, brakowało tylko szczerzących zęby czaszek i rozsypujących się szkieletów leżących na zgniłej słomie. Jakieś obrzydliwe, odrapane ściany, brak światła i betonowa posadzka. W rogu pieczary stała drabina, której używano chyba do wchodzenia na pięterko przez dziurę, ziejącą w samym środku sufitu.
- Tam ktoś jest - szepnęła mi do ucha Anka łapiąc mnie jednocześnie kurczowo za rękę - Ktoś na mnie zerknął z góry...
Popukałam się bolącym palcem w czoło, czego i tak w tych ciemnościach pewnie nie zauważyła.

Teśka otworzyła piwniczne drzwi i zaczęła sprowadzać nas w dół.
- Teśka? Dlaczego mamy iść do piwnicy? - nabrałyśmy ochoty na szybki powrót do domu.
- Ojej, przestańcie. Tu mieszkamy!
- W piwnicy???? Dlaczego?
- Bo tu nie ma okien.
- Aha...ale..ale...nie lepiej mieć okna? Można wyjrzeć na zewnątrz, można nawet uciec przez takie okno.... - podsunęła Ewunia rozglądając się nieufnie.
- Ktoś może zobaczyć światło - ucieła Teśka i wprowadziła nas na piwniczne apartamenty.

Stałyśmy w jednym z najbrzydszych miejsc na świecie. Z odrapanego przedpokoju, ze zwisającą żarówką były wejścia do dwóch pokoi oświetlonych jarzeniówkami, i jakiejś klitki z wielką plastikowa miską i piecem, oraz niebieską zasłonką w rogu. Było wilgotno i niosło potem.

- A dlaczego tu nie ma okien? A dlaczego tu nie ma klamek?..A... - wpadła w mantrę Ewunia.
- A...dlaczego ty tu mieszkasz? Ukrywasz się przed pacjentami? - Anka zapomniała nawet o sikaniu - I gdzie jest Iwonka?? - zapytałam całkiem przytomnie.
- Tu. A gdzie ma być? Wszystko jest w porządku. Jestem bardzo szczęśliwa. Och...naprawdę, naprawdę nie macie pojęcia jaka jestem szczęśliwa...

Popatrzyłyśmy na rozlatującą się wersalkę pokrytą spękanym skajem, na odrapany kredens z pękniętą szybą, stare popękane linoleum i zwątpiłyśmy.
- Siku - pisnęła Anka.
- Za zasłonką w kuchni- wskazała ręką Teśka.
Za zasłonką stało wielkie metalowe, mocno obtłuczone, niebieskie wiadro.

C.D.N.

Geniusz to wynik 1 procenta natchnienia i 99 procent wypocenia czyli There is no great genius without some touch of madness.

2011-10-16T23:13:00.002+02:00

- Jest niesamowity – opowiadała Teśka- Wiecie, że ziemniaki na jego talerzu mogą leżeć jedynie po lewej stronie? Po prawej stronie musi być sałatka, a w środku mięso.
Puściłyśmy tą opowieść mimo uszu, bo Teśka była akurat na etapie „ach jaki on wspaniały” i wczesniej miałyśmy okazję usłyszeć, jak tez ukochany trzyma widelec, a jak łyżkę, jak chrapie i jak cudownie pluszcze się w kąpieli. Znacie ten stan? Samo wypowiadanie imienia ukochanego sprawia jakąś niesamowitą przyjemność i ciężko się przed tym powstrzymać. Teśkę trzymało mocno, bo jej opowieści zdawały nam się nieco bardziej niż normalnie wyolbrzymione. W każdym razie chłopak był cudowny. Ba! Według Teśki był genialny, i przez tą swoją genialność nieco odtrącony przez społeczeństwo. Niezrozumiany.

Narzeczeństwo trwało w najlepsze, aż w końcu Teśka postanowiła się do nowego chłopaka przeprowadzić, i to nie sama ale z 6 letnią córką. Narzeczony miał dom, samochód, własną firmę i podobno dobrze rokował na przyszłość. Przez jakiś czas z Teśką trudno było się skontaktować, ale składałyśmy to na karb "miesięcy miodowych" i wicia gniazda. W końcu jednak zostałyśmy telefonicznie zaproszone na prezentację i z zaproszenia ochoczo skorzystałyśmy.

Był zimny, listopadowy wieczór, deszcz lał jak z cebra. Już od godziny biegałyśmy pomiędzy krzakami, wertepami, potykając się o kamienie i wpadając w kałuże. Znalezienie domu Teśki wydawało nam się zadaniem przekraczającym nasze umiejętności śledcze, już prawie się poddałyśmy kiedy Anka przedarła się przez gęste krzaki malin rosnące tuż przy drodze i z okrzykiem "Tu coś jest" wlała w nasze zmoknięte serca nieco otuchy. Za gęstymi krzakami zamajaczył nam pogrążony w ciemności budynek. Ruszyłyśmy biegiem.
- Chlup! - pierwsze chlup zaliczyła Anka, ja byłam następna.
- Co to jest? Rzeka? - darła się z daleka Ewa
- Nie wiem! Rów jakiś błotny. O rany! Kozaczki do wyrzucenia...- biadoliła Anka gramoląc się z dołu i przy okazji opryskując mi twarz cuchnącym mułem.

- Hej! Chodźcie tutaj! Tu jest jakiś most- krzyczała gdzieś z lewej suchonoga Ewka.
- Most? -zwątpiłam nieco widząc przerzucona przez rów chybocącą się deskę.
Trzymając się za ręce i dodając sobie otuchy dotarłyśmy na drugą stronę wąwozu Colorado.

Przed nami zamajaczyły drzwi, drzwi solidne, obite jakimiś drewnianymi listewkami w układające się wzroki. Zaczęłyśmy szukać dzwonka. Niestety po wymacaniu ścian musiałyśmy zgodzić się, że dzwonka nie ma. Nie było też klamki.
- Zapukaj - zakomenderowała Ewunia.
Zapukałam i zaraz tego pożałowałam, odgłos mojego pukania zaginął gdzieś w cholernych listewkach, które okazały się zakończone kantem.
- Rany! Kto nabija trójkąty na drzwi? I to na drzwi bez klamki i dzwonka - jęczałam rozmasowując poobijane kostki.
- Pukaj jeszcze raz!
- Sama pukaj!
- Może kopnąć?
- I zniszczyć buty? Udław się! To już lepiej walnąć w okno.

Niestety przy oknach posadzone były jakieś krzaki cierniste i stukanie nie wchodziło w grę. Zdesperowane zaczęłyśmy rozglądać się za jakąś gałęzią lub miękkim kamieniem, nadającym się do rzucenia w szybę.
- Może zrobić kulę z błota? - zaczęłyśmy się zastanawiać nad mniej konwencjonalnym rozwiązaniem.
- A kto będzie lepił?
- Nie wiem, wiem, że chce mi się sikać i jeśli zaraz nie otworzą to nasikam im tu pod drzwiami.
- Jeśli będziesz sikać głośno to może otworzą z ciekawości - poradziłam.
Zdesperowana Anka poświęciła kozaczki i zaczęła kopać podeszwą buta po drzwiach. Poszłyśmy za jej przykładem. Po minucie łomotania coś skrzypnęło i drzwi otworzyły się. Za otwartymi drzwiami panowały egipskie ciemności.
- Halo?! Halo?!! Jest tu kto?
- Teśka? Teśka!
Ciemność milczała głucho i wymownie. Po plecach przebiegł nam dreszcz.

c.d.n.

Słaba płeć czy Unia Siusiaków?

2011-09-19T22:27:00.001+02:00

„No, i rozbiła Józkowi małżeństwo ta Kasia. Kto by to pomyślał!! Już Ziutek u Wikty nie mieszka, zabrała go od niej” – podsłuchałam w dzieciństwie rozmowę starszych, która dla mnie przeznaczona oczywiście nie była. Podsłuchałam ją dlatego, że ciocia Krysia przybiegła z rumieńcem i natychmiast dała znać mojej mamie, mrużąc w charakterystyczny sposób pomalowane na kolor zielony lewe oko, że „Dzieci z pokoju należy usunąć” co dla mnie oznaczało „Dzieci są proszone o przejście na podsłuch do przedpokoju”. W końcu telewizja w tym czasie była jedynie wieczorami, i to zaledwie jeden program, a życia człowiek musiał się uczyć.

Tak, Kasia rozbiła małżeństwo wujka Ziutka i cioci Wikty. W mojej głowie natychmiast pojawił się obraz potężnego babiszcza z łomem w ręce, które wtargnęło nocą do schludnego mieszkanka pokrytego rękodziełem cioci Wikty i wyciągnęło za włosy biednego Ziutka, rechocząc przy tym złośliwie. Pamiętam jak bałam się pierwszego spotkania z Kasią, i za nic nie chciałam wyjść spod stołu żeby się z nią przywitać. Miałam tez obawy, że mój ojciec tez może tak skończyć porwany, zawleczony do jakiejś piwnicy i tam skonsumowany boleśnie acz ukradkowo.

Kasia okazała się drobną blondynką, skromnie uśmiechniętą i delikatną. Nie mogłam zrozumieć, jak też dała sobie radę z forsowaniem drzwi i porywaniem wujka, a przede wszystkim jak poradziła sobie z dużo większą ciocią Wiktą. Dziwne było też to, że wujkowi Ziukowi stan porwania wydawał się całkiem podobać. Głaskał Kasię po kolanku, ćwierkał do niej, całował po rączkach i wcale nie zamierzał uciekać do cioci Wikty.

Miałam jeszcze ciocię Anię, która „łapała na dziecko”. Tu już sprawa zupełnie jasna, podkłada się takie dziecko na chodnik, przywiązuje sznurek do lewej nóżki i ukrywa za krzakami. Idzie sobie wesoły i pogodny, a ciągle w stanie kawalerskim wujek Krzysiek i nagle widzi na chodniku płaczące pachole. Jako dobry obywatel i mężczyzna o wielkim sercu schyla się po maleństwo, łapie je na ręce, a za krzakiem ciocia Ania pociąga sznurek i wiuuuuu…Krzysztof wpada prosto w ramiona harpii Ani. I koniec. Nie miał chłopina wyjścia. Musiał się ożenić.

Ostatnio miałam okazję przeczytać artykuł, w którym autor pastwił się nad kobieciną, która w akcie desperacji i prób ratowania małżeństwa uwiodła męża i zrobiła (sobie) z nim dziecko. Jak się takiego osobistego męża uwodzi? Otóż, aby akt podstępnego uwodzenia zakończył się sukcesem należy zakupić ładną bieliznę, przygotować pyszną kolację, dobrą muzykę i wino, a następnie takiego męża zawlec do łóżka i zmusić go do uprawiania seksu.

Taki uwiedziony mąż nie ma pojęcia co się święci, co prawda może go trochę zdziwić fakt, że mało już kochana Edyta podaje mu sztukę mięsa opierając tacę o własne, gołe piersi ale może jej gorąco? Może przystąpiła do klubu nudystów? W Polsce jesteśmy bardzo tolerancyjni, a więc biedny uwodzony absolutnie nie widzi nic dziwnego w fakcie, że Edyta prawie naga leży na stole między sałatkami i dolewa mu wina rozsmarowując część tego napoju bogów na swoich krągłych udach. Pewnie myślał, że to kuracja antycelulitowa albo jakas maseczka cielesna. A potem szast-prast, jednym celnym kopem Edyta wysyła męża na łóżko, zdziera z niego kolejne warstwy odzieży wierzchniej i takiego zamroczonego, niewinnego, a rozleniwionego ciepłym posiłkiem, gwałci do upadłego (a może raczej do opadłego). I klops.

W oko wpadł mi tez kiedyś mały tekścik, w którym jedna z byłych narzeczonych Naszego Sławnego Boksera opowiadała jak to przylutowała na dyskotece jednej pannie, która do jej osobistego narzeczonego zdawała się czynić jakieś umizgi niewczesne i zakusy okrutne. Myślę sobie, że słabych mamy tych bokserów skoro osobiste narzeczone muszą występować w roli goryla i obrońcy cnoty napakowanego sportowca.

Problem jest międzynarodowy, zawodząca Dolly Parton dopełnia obrazu. Co ona robi? Prosi grzecznie, żeby niejaka Jollyn nie odbierała jej faceta. A facet pewnie ziewa gdzieś na ławce, na uboczu, ogląda sobie paznokcie, czyści ucho i lekko znudzony czeka co tez z tej całej zawieruchy wyniknie.

Czytając te wszystkie artykuły, słuchając co przeszłe pokolenia kobiet mają nam do przekazania dochodzę do wniosku, że mężczyzna jest jak nielot kiwi. Można go skusić dobrym ziarnem, można mu rozbić gniazdo, poluje się na niego za pomocą pisklęcia, a ewentualne rywalki należy załatwiać z pięści . On sam natomiast, ma w mózgu jedynie jedną komórkę odpowiedzialną za wzwód, i nad tym wzwodem i tą komórką nie jest w stanie sam zapanować, bo siła ich przeogromna.

Ludzie to zawsze dzieci swoich matek. Bez matki nie ma poety, nie ma bohatera.

2011-09-18T10:13:00.004+02:00

23 września są urodziny mojej mamy:)
Uważam, że moja mama jest wyjątkowym egzemplarzem mamy, babci, teściowej, znajomej, synowej, pracownika, przyjaciółki i wszystkiego innego za co tylko się zabierze, a do tego moja przyjaciółka wyraziła ostatnio zdziwienie, że tak mało jest tu o mojej mamie. Bo mama zasługuje na post całkowicie jej poświęcony.

Mama urodziła się, kiedy jej rodzice dobiegali już pięćdziesiątki, jako ostatnia z szóstki rodzeństwa.(dlatego jestem ciocią dla ludzi starszych ode mnie) Myślę, że była częścią Wielkiego Planu, który gdzieś tam został wymyślony.

Dlaczego?

1. Mama pomaga naprawdę. Mama pomaga wszystkim dookoła, jest w stanie tłuc się autobusami, z mnóstwem siatek i siateczek aby zadbać o chorą siostrę, umyć okna teściowej, zrobić zakupy prawie już niechodzącej przyjaciółce, zadbać o groby rodziców, wujków, ciotek, pojechać z kimś do lekarza itd.itp.

2. Mama ma zawsze dla wszystkich dobre słowa. Moja osobista przyjaciółka uwielbia ją spotykać, bo po każdym takim spotkaniu czuje się piękniejsza, mądrzejsza i wyjątkowa. Dlatego też lista osób, które pragną zaprzyjaźnić się z moja mamą i móc wpadać do niej na własnoręcznie upieczoną pizzę czy szarlotkę i grzać się w jej cieple jest bardzo długa i wciąż się powiększa.

3. Moja mama jest balsamem. Ostatnio spędziła trzy dni w szpitalu. Kiedy odbieraliśmy ją w dobrym stanie już po wszystkim, panie, które razem z nią leżały zalewały się gorącymi łzami, z żałości, że ją tracą. NAPRAWDĘ. Miałam nawet wrażenie, że miały do mnie pretensje, że nie zostawiłam jej tam na zawsze. Dowiedziałam się, że "moja mama jest wyjątkowa, cudowna, wspaniała itd." ale właściwie już to wiedziałam.

4. Mama sprawia, że ludzie chcą jej pomagać. Wystarczyło, że w bibliotece napomknęła, że marzy żeby przeczytać bardzo chodliwą książkę X, a trzy tygodnie później książka czekała na nią na półce. Wierzcie mi, w dużej bibliotece, w której człowiek czuje się zupełnie anonimowy to jednak nie lada wyczyn.

ale

Nikt na świecie nie denerwuje mnie tak jak MOJA MAMA! I z nikim oprócz mojej mamy nie zdarza mi się kłócić.

Najbardziej wścieka mnie to, że w bibliotece podchodzi do półki gdzie prężą się długowłosi herosi i gną biuściaste, niebieskookie dziewoje i jedna ręką kosi z niej 10 pozycji, które połyka w ciągu tygodnia wołając o więcej. I zupełnie nie wzruszają jej moje jęki, prośby i szlochy.

Na drugim miejscu jest rzucanie się na kierownicę i nerwowe pytania lub okrzyki "Kto tu ma pierwszeństwo", "Uważaj","Kot!!!""Pies","Gołąb", "Pan Kowalski!!!"

I to, że jest kompletnie pozbawiona dobroczynnego genu feminizmu. Za każdym razem próbuję jej wygryźć małą dziurkę i dokonać szybkiej transfuzji ale niestety, jest całkowicie odporna.

Wszystkiego najlepszego Mamiś!
Zaraz jedziemy do Ciebie na obiad!

A na zdjęciu - ja i Mama:)I jak tak sobie patrzę, to dochodzę do wniosku, że niewiele się zmieniłam. Podobnie się uśmiecham i teraz:))

Jestem taka mądra, że czasem nie rozumiem tego co mówię.

2011-09-08T22:07:00.000+02:00

Czy ktoś ma ochotę na chiński? Żeby zgasić jakikolwiek optymizm w zarodku proponuję obejrzenie i posłuchanie recytacji tego tekstu. Przy okazji można nauczyć się paru fajnych znaczków. A hstoria zaczyna się tak "Poeta o imieniu Shi mieszkał w kamiennym domu i lubił zjadać mięso lwów.. itd.itp.

Magenta zaraz mi dołoży, że chiński nie składa się z samych szi/szy (wypowiadanych w różnych tonach). Oczywiście, że nie! Dodatkowo chiński składa się z dzwięku sie, hał i bu :)
Wiem co mówię, kilka egzaminów za mną!

Z tego wszystkiego czytam cokolwiek. I oczywiście wpadam w swoje paranoje. Dziś dla chcących się zabawić takie oto zagadki:

Fragment pierwszy:
"Rose i Benjamin tańczyli spleceni ze sobą.(..) Ogolona na zero Rose przewyższała go o dwie głowy. Benjamin nachylił się właśnie do niej, szepcząc coś do ucha..."

Moje rozwiązania:
Po pierwsze, Rose musiała być olbrzymką albo Benjamin był karłem. Niestety w tekście nie ma na ten temat żadnych wzmianek. Zarządziłam ćwiczenia praktyczne, i wyszło mi, że Benjamin mógł jedynie wtulić swój nos w piersi Rose, lub też Rose miała uszy na poziomie piersi. Słyszałam coś o dołujących piersiach ale żeby uszy? I aż tak?!!

Fragment drugi:
Julia dostaje pocztówkę od rodziców:
"Niedbale wsunęła kartkę w tylną kieszeń jeansów. W przelocie spojrzała na wózek pocztowy i brązową kopertę leżącą na wierzchu. Zobaczyła nadawcę. A gdy spostrzegła od kogo jest list, pocztówka wypadła jej z ręki"

Moje rozwiązanie:
Julia nie wyjęła wcale ręki z kieszeni i pocztówka wpadła jej głębiej, ponieważ miała bardzo bardzo bardzo ogromne biodra i przepastną kieszeń aż do kostek.

I fragment trzeci, który podziałał mi na wyobraźnię:
"Julia usłyszała szepczącego do niej Chrisa. Jego prawa ręka leżała jakby przypadkiem obok jej lewej"
Nie wiem dlaczego ale przyszło mi na myśl, że Chris pewnie odgryzł sobie rękę wcześniej i teraz specjalnie położył ją obok ręki Julii. ( Myślę, że każdy bohater biorący udział w tej historii miałby ochotę coś sobie odgryźć. Tym bardziej, że zapowiadają się następne części tego nieszczęścia).

Czekam na odpowiedzi do dwóch pierwszych zagadek
a) ucho
b) pocztówka

Jeśli ktoś ma ciekawe skojarzenia związane z ręką Chrisa to chętnie poczytam!

Czy potrafisz wyobrazić sobie świat bez mężczyzn? To świat bez wojen z mnóstwem szczęśliwych, grubych kobiet.

2011-08-30T21:40:00.005+02:00

Nie wiem dlaczego ktoś wpadł na pomysł, żeby w książce Fossum odmieniać damskie nazwiska.
Brenningenowa drgnęła. U Einarssonowej stał różowy komplet wypoczynkowy.

Jakoś mi to zalatuje czeską manierą - Michelle Pfeiferova, Madonna Cicionova, itp. Gdyby to pociągnąć dalej to mielibyśmy Angelinę Pittową, a królowa Elżbieta II byłaby starą Windsorową, w odróżnieniu od starej Tudorowej czyli Elżbiety I.

Na dodatek kiedy słyszę to – owa to od razu widzę stare kwoki, w kwaśnych swetrach i z przypaloną trwałą. Wracając jeszcze na chwilę do Fossun, główna bohaterka nazywa się Magnus i w żadnym miejscu nie staje się Magnussonową, a w ogóle bez sensu bo przecież wiadomo, że w islandzkim dodatek son jest tylko dla mężczyzn, a dla kobiet dottir. Tyle, że wtedy Magnussonowa nie nazywałaby się Magnussonowa a Markusdottir . No, ale Magnussonowa jest rasową Norweżką i może udawać syna. Poplątanie z rozszaleniem.

Brenningenowa to nie jest nazwisko, to jest charakter!

W czasach zamierzchłych miałam ciotkę Einarssonową, której bałam się jak diabeł wody święconej.
- Kochana, napijesz się wódeczki?
- Dziękuję ciociu, nie piję.
- Eee, tak troszkę dla zdrowotności. Naleję ci to się napijesz i dopiero podziękujesz.
- Nie, ciociu, naprawdę dziękuję.- zaczęłam wycofywać się w stronę drzwi.
- Gardzisz? – oczy ciotki zwęziły się niebezpiecznie, a świeżo wyondulowana trwała zafalowała złowieszczo.
- Nie ciociu, po prostu nie piję.
-E, tam..takie gadanie. Gardzisz!
I w tym momencie ciotka podcięła mi nogi. Łomotnęłam o wersalkę, z łowicką narzutą i plastikową lalą, tracąc orientację w przestrzeni. Ciotka Einarssonową wykorzystała to natychmiast, ścisnęła mi usta i wlała do środka kieliszek gorzałki.
- Nooo, widzisz, że dobra? Jeszcze jednego?
Nie było żartów!

Ciotki Einarssonowe mają mężów Einarssonów, którymi pomiatają jak Zła Macocha Kopciuszkiem. Einarsson ma prawo być chory tylko na taka chorobę jak wymyśli mu żona,
nie ma prawa do jedzenia tego na co ma ochotę bo to niezdrowe, papierosy pali po kryjomu, a w domu na kapcie musi zakładać szmatki do polerowania podłogi. Zwykle dla biedaka przeznaczony jest konkretny stołek czy fotel, bo „Stachu tak brudzi” , w którym zapada się po przyjściu z pracy do domu i w którym przeżywa całe swoje życie.
W sklepie Stach Einarsson musi pogodzić się z tym, że znowu dostanie kurtkę dwa numery za dużą.
- Najesz się na Święta Stachu to będzie jak znalazł!
Fioletowy garnitur ze zbyt długimi rękawami.
- Dobry kolor Stachu, weselej wyglądasz. Trochę wyciągniesz ręce i będzie dobrze.
Stach Einarsson odwraca się dookoła jak marionetka, w kurtce puchowej, z której ledwie widać mu małą spoconą główkę . Nie odzywa się bo wiadomo, że oduczył się tego w pierwszych latach małżeństwa.

- Wyprostuj się, odwróć się, schyl się, nie wciągaj tych rąk…nooo…bierzemy!

O Zenobiuszu mówiło się trochę jak o ułomnym dziecku:
- No, u nas dobrze, dobrze…tylko Zenobiuszowi musieli jedno jądro odciąć.
I tu następował skomplikowany opis zmagań lekarza z jądrem wujka. Wujek Brenningen przestał być obecny duchowo w pokoju na początku lat 70-tych, więc i tak było mu obojętne co opowiada jego żona.

Brenningenowie i Einarssonowie nie mają śmiałości spóźniać się do domu. Wujek Brenningen wrócił kiedyś na plecach kolegów (co za śmiałość) po oblewaniu „trzynastki”. Ciotka Brenningenowa zdążyła podbic mu oko, i naderwać ucho jednemu z jego kolegów, a drugiego pogłaskać po plecach pogrzebaczem. Myślę, że do końca swojego życia w kąciku przy piecu, za firanką, wujek Brenningen wspominał ten swój bohaterski wyczyn dodając mu z roku na rok coraz więcej koloru.

Ciotki już nie żyją, pewnie przebywają w lepszym miejscu. Mogę sobie wyobrazić jak ze Świętym Piotrem robią zakupy w niebiańskim markecie:
- Nie kręćże się Pietrek, stój spokojnie, skaranie z tym chłopem. Że tunika za długa? Eee, tam…wyciągniesz trochę nogi i będzie jak znalazł! Bierzemy.”

Historia wujków wygląda za to odmiennie. Wujek Brenningen przezył swoją żonę zaledwie o rok. Myślę, że nie potrafił egzystować samodzielnie. Możliwe, że nie potrafił nawet znaleźć drogi do kuchni, a może i wyjścia z mieszkania. Wujek Einarsson poszedł za to szeroko. Jego kobieta numer dwa miała lat 19, i wujek przeistoczył się w Alana Delona, do którego był zresztą bardzo podobny, tyle że fioletowy garnitur z sandałami ( żeby się wujkowi stopy nie pociły) skutecznie tłumił jego urodę. Ożenił się potem po raz drugi, i był bardzo szczęśliwy o czym nam wszystkim przypominał na każdym rodzinnym spotkaniu ubrany elegancko, w świetnie dobranych oprawkach okularowych i z szelmowskim uśmiechem na twarzy. Czasem tylko, tak się zamyślał…możliwe, że przychodziło mu do głowy, że gdzies tam wysoko ciotka Einarssonowa cierpliwie czeka z puchową kurtką w jednym ręku i sandałami w drugim.

Na rysunku ciotki:)

Kłopot z życiem polega na tym, że nie ma okazji go przećwiczyć i od razu robi się to na poważnie czyli Kiedy się słyszy wybuch, nie ma już czasu na zastanawianie się, jak długo skwierczał lont.

2011-08-21T21:16:00.001+02:00

Marlenka nadal siedzi i zastanawia się. Strasznie mnie denerwuje i postanowiłam pozwolić jej na po-siedzenie i po-zastanawianie się nad swoim grzechem. A tymczasem...

Z okazji lata i wakacji postanowiliśmy zrobić coś dla naszego domu. Lista potrzeb okazała się tak długa, że od razu skreśliliśmy większość z nich, tłumacząc sobie, że co się odwlecze...

Na pierwszym miejscu znalazła się wymiana toalety. Kiedy 6 lat temu postanowiliśmy opuścić nasz penthouse na 10 piętrze w blokowisku i wprowadzić się na tutejsze Beverly Hills, z powodów oszczędnościowych zakupiliśmy najtańszą wersję tronu, produkcji czeskiej. Zepsuła się 2 lata od zamontowania. Woda lała się cały czas, nie zważając na porę dnia i nocy. Panowie wyciągnęli plany (tak! do tej toalety mieliśmy plany montażu i przyłączy napisane oczywiście po czesku)i postanowili działać metodycznie. Dziecko, które miało do czynienia z planami urządzeń w samolotach, przy czeskiej toalecie wymiękło i odmówiło współpracy zostawiając ojca na pastwę języka czeskiego. Ojciec poległ.

Dziwię się zresztą, że Pana Pieprza nic nie tknęło przy zakupie, ponieważ wiele lat temu kupiliśmy łóżeczko dziecięce pochodzące z tego samego kraju. Pamiętam, że postanowiliśmy złożyć łóżeczko na próbę, żeby zobaczyć czy nie brakuje żadnej części. Był czerwcowy poranek 1990 roku, nasz przyjaciel zadzwonił z Okęcia, że własnie wylatuje do Kanady i da znać zaraz jak znajdzie się w domu u rodziny. Niestety, z powodu nieznajomości języka wypełnił jakąś prośbę o azyl i został zatrzymany do wyjaśnienia z grupą osób mówiących w nieeuropejskich językach, a rodzina musiała biegać i odkręcać całą kołomyję. Mimo wszystkich niefortunnych zdarzeń i przedłużenia podróży o kilka godzin i tak był szybszy niż Pan Pieprz i cholerne czeskie łóżeczko.

Powiem szczerze, że kiedy patrzyłam (leżąc sobie wygodnie z ciążą i książką na kanapie) na Jacka Nicholsona, który wyskoczył z kadru Lśnienia i biegał wolno po moim mieszkaniu z młotkiem w ręku i pieniącą się śliną na ustach, zaczęłam na poważnie rozważać czy dobrze zrobiłam wychodząc za mąż.

W każdym razie z czeską toaletą prawie 20 lat później też nie poszło mu lekko. Zostawiliśmy cholerstwo na pastwę losu. Co prawda wkładanie ręki do rezerwuaru pełnego wody nie należało do przyjemności, tym bardziej, że z toaletą należało oswajać także gości. Co ja mówię! oswajać?Właściwie to każdy miał przeprowadzane szkolenie z egzaminem końcowym.

Teraz w Panu Pieprzu odezwał się Adam Słodowy i postanowił kupić i zamontować nowy tron, nie sam oczywiście ale z dziedzicem, który na wakacje zjechał do domu. Pojechali wybierać taki bardziej luksusowy, ze specjalną deską i o kształtach kosmicznych.

- I co? Kupiliście? - zapytałam słodko wchodzących
- Taaaaak! - ryknęło stworzenie zwane dawniej mężem, a z ust posypały mu się iskry.

Potrzaskali górę wyciągając nowy stolec monarszy z bagażnika. Ale dali rade montażowi i zostali bohaterami we własnym domu. A Pan Pieprz przez 2 tygodnie samodzielnie pucował toaletę patrząc na nią z dumą, głaskał ją i nawet zaczął spędzać tam więcej czasu niż nakazuje przyzwoitość. Góra została sklejona, a małżonek obiecał, że skontaktuje się z firmą i dokupi to co potrzaskał. Czyli, że wypadnie pokochać tego przeszczepa (tak wygląda), bo jak go znam (męża rzecz jasna bo z ubikacją dopiero się poznałyśmy), to prędzej pomaluje nieszczęsny tronik w pepitkę niż podniesie telefon i zadzwoni gdziekolwiek.

Palącym problemem numer 2 jest malowanie ścian. Oczywiście są ludzie, którzy malują co 2-3 albo nawet 5 lat, z tym, że ci ludzie z pewnością nie mieszkają pod jednym dachem z dwoma bokserami. Nie mogę się skarżyć, bo hodowcy i tak dzielnie pracowali na zmniejszeniem uciążliwości ślinienia się naszych pupilów. Poprzednie nasze mieszkanie bywało zaplute po sam sufit, a wyjście na spacer bez paczki chusteczek, a z czasem reklamówki ze ścierkami było praktycznie niemożliwe. Trzeba było też trenować refleks, bo osoba przebywająca w pobliżu otrzepującego się
boksera narażona była na dostanie śliną po oczach, włosach, ubraniu. No, w każdym razie mieszkanie wymaga częstszego odświeżania niż u tych, którzy mniej kochają boksery.

Jak wygląda rozmowa z artystą o kolorach? Nie wygląda wcale. Kiedyś chciał mnie zabić, ponieważ powiedziałam, że jego ulubione spodnie są granatowe. Dostał takiej histerii, że nie mogłam go opanować, prawie sobie pędzlami wykuł oczy, a włosia o mało nie połknął ze złości. Spodnie były czarne i kropka. Dla mnie mogły być nawet una paloma blanca, bo i tak w nich nie chodziłam. Potem zdarzyła się kłótnia o błękitne skarpetki, które wg Pana Pieprza były śnieżnobiałe, no a później wprowadziliśmy się do własnego (już nie wynajmowanego) mieszkania i trzeba było pomalować ściany.

Liczyłam na inwencję artystyczną partnera, jakieś zabójczo ciekawe i zapierające dech w piersi kolory, może jakiś fresk wielobarwny, orgię kolorów itepe. Pan od Pędzla powiedział:
- Wszystko na biało.

I było biało. Na dodatek nie zgodził się na powieszenie na ścianach czegokolwiek, ani swojego, ani obcego. I tak żyliśmy sobie w szpitalnie białych wnętrzach, na dodatek bez firanek bo tez mu słabo konweniowały i zakłócały harmonię.

Po 17 latach bycia małżonką dostałam własny pokój
(hurraaa, mam swój pokój!!!). W momencie chlasnęłam go na błękit (anielski), i mam nawet błękitne rolety i zasłony. Cierpiał artysta okrutnie i wzdragał się przed wejściem do mojej sypialni, jak diabeł przed wodą święconą. Po następnych 3 latach przemyciłam kolor na kilku ścianach w domu i obwiesiłam mieszkanie obrazami. Fukał i stękał, cierpiał i było mu niedobrze ale w końcu skapitulował. Tyle tylko, że zaburzał mi kompozycję sprzedając dzieła ze ściany czasem zostawiając tylko puste ramy. Teraz doszliśmy do momentu, że na brudnej ścianie wisi parę pustych ram, w tym jedna półtorametrowej szerokości.

Rozpoczęliśmy debatę.
- Zieleń.
- Zieleń? No, przestań.
- Co ci wadzi zieleń?
- A co tu las jest?
- Zieleń! Świeży, ładny kolor.
- Beznadziejny pomysł. Zieleń? Pfi...
(tu się nadął i wydął)
- Ok, to jaki kolor się tobie podoba?
- Biały.
- Na mordę nietoperza! Tylko nie biały, nie biały! - zaczęłam tupać w podłogę
- To jaki?
- Zieleń.
- Zieleń? Bez sensu. Jak w lesie.
- Świeży, soczysty kolor....
- Zieleń do niczego nie pasuje. A jaka zieleń?
- A taka. (demonstracja)
- To nie jest fajna zieleń. Nie pasuje.
- To jaki?
- Biały.
- Biały- osrały!!! - zgrzytałam zębami.
- Nie denerwuj się. Może być inny. Jaki chcesz?
- Żółty.
- Żółty? Taki żółty? Bez sensu. Żółty nie pasuje.
- AAAAAaa....
- ?
- Każdy kolor tylko nie biały, nie biały!!!!!!
- Ale biały tu pasuje. No, dobrze. To jaki chcesz?
- Zielony? Żółty? Czerwony? - krzyczałam malując próbkami po ścianach jak Picasso w twórczym amoku.
- Nie...bez sensu kochanie. To nie pasuje. Sama widzisz. Najlepszy jest biały. Przecież chyba lepiej się na tym znam.

Antrakt - hardcorowa historia z psem w tle czyli miejsce na kucyka.

2011-08-03T21:27:00.003+02:00

Pies dostał zapalenia pierożka. Zaprzyjaźniona pani weterynarz zaleciła delikatne przemywanie Rivanolem. Przemywałam. Delikatnie.W końcu to mój pies i ktoś musiał się tej ciężkiej roboty podjąć.

Niestety, nie pomogło i pies zamiast pierożka zaczął nosić pod brzuchem bakłażana.
Wybraliśmy się więc do pobliskiego weterynarza, całą rodziną, oprócz suczydła, które zostało na gospodarstwie. Do weterynarza z psem trzeba jeździć w trójkę , a psa prowadzić na krowim powrozie przyczepionym do dwóch obroży i przypiętym w pasie do człowieka. Na dodatek przed opuszczeniem samochodu należy dokładnie zapoznać się z okolicą i wyczuć moment kiedy poczekalnia jest pusta. Wtedy jedno zamyka auto, a dwójka biegnie co sił z psem na upatrzone pozycje. ( miłośnicy psów – pies jest po szkoleniach, ale jest nieodwoływalny w trakcie popełniania morderstwa, najważniejszą rzeczą jest unikanie sytuacji w której mord może mieć miejsce )W środku jedno trzyma psa, drugie wygląda na zewnątrz, a trzecie czeka żeby ewentualnie podjechać jak najbliżej lecznicy.

Pan doktor obejrzał dokładnie bakłażana, w lecznicy problemów nie ma bo pies na komendę pokazuje – oczy, uszy, zęby, a tym razem nawet więcej. Podziwiałam go, bo wytrzymał badanie przez tylni otwór, a także miętoszenie i naciąganie klejnotów. W sumie panowie będący ze mną znieśli to gorzej niż sam pan pies. Syczenie niosło się z wiatrem po całej poczekalni.

Po odpowiednim wymiętoszeniu weterynarz zadał pytanie zasadnicze:

- Jak pani przemywa?
- Wlewam i ruszam. O tak! – zademonstrowałam na środkowym palcu.
- Za płytko- stwierdził pan doktor - Musi pani ruszać tak! – i robiąc pętelkę z kciuka i palca wskazującego zademonstrował siłę i głębokość pchnięć na moim wyciągniętym palcu.
Można powiedzieć, że dzięki tym palcom, pętelkom i ruchom posuwistym nawiązała się między nami jakaś erotyczna nić porozumienia, możliwa tylko pomiędzy właścicielami psów. Więź na tyle silna i widoczna, że kiedy pan doktor poprosił o numer telefonu, małżonek rzucił się od razu ze swoim udaremniając tym samym dalszy rozwój akcji.

Pies otrzymał specyfik, a ja lekcję jak też specyfik w środku bakłażana rozprowadzać. Naciągałam więc gumowe rękawice, brałam w rękę strzykawkę i specjalną nakładkę i zmiękczałam psa. Nasz pies należy do zwierząt upartych, jeśli raz mu się coś nie spodoba nie sposób z nim tego powtórzyć. Dobrym przykładem jego zachowania jest to, że nie wchodzi do kuchni, bo kuchnia leży zbyt blisko łazienki, gdzie można zostać nagle wykąpanym. Psa należy przynęcać, dobrym sposobem przynęcania, kiedy staje się podejrzliwy jest zachowywanie się radośnie – śpiew, taniec, podskakiwanie – wtedy traci czujność i jest szansa na chytre posunięcia. Pies raz przynęcony kamienieje.

Muszę przyznać, że nauka pana doktora nie poszła w las. Pompowałam i rozprowadzałam rytmicznie.W dniu trzecim pies przyszedł sam, bez przynęcania. Usiadł i czekał z zadowoleniem na pysku, nawet powarkiwał niecierpliwie , jeszcze parę dni a poprosiłby o fajkę po seansie. Niestety, wszystko co dobre kiedyś się kończy. Widzę go właśnie w przedpokoju, w miejscu aplikowania. Siedzi i patrzy żałośnie. Wspomina dobre dni.

Żeby mieć pojęcie jak wyglądało przynęcanie, proponuję obejrzenie teledysku. Przynęcałam dokładnie tak jak te panie, z tym, że miałam rękawice na rękach i wielką strzykawkę po prawej.
"You and me are gonna have some fun together"
Na zdjęciu pies w tęsknocie.

Czy seks jest niegodziwy? Tak, jeżeli został wykonany prawidłowo CZYLI Zdrada.Dramat w dwóch odsłonach z krótkim antraktem i miejscem na kucyka.

2011-07-30T00:09:00.004+02:00

Marlenka przeciągnęła się rozkosznie kiedy słońce połaskotało jej piegowatą buzię przeciskając się przez szafirowe zasłony. Paznokciem o barwie karminu delikatnie podrapała się po zgrabnym nosku i ze zgrozą stwierdziła, że wczorajszy make up ciągle na nim jest. Szybkim ruchem wytarła paznokieć o prześcieradło zostawiając na nim mało dyskretną smugę Lasting Performance i ziewnęła uroczo. Przez głowę przebiegł jej wesoły korowód migawek dnia wczorajszego – trochę śmiechu, jakieś ukradkowe pocałunki i pieszczoty w tańcu.

- Właściwie nic nie pamiętam - pomyślała bez wyrzutów sumienia – chyba nie powinnam mieszać alkoholi. Tańczyłam z Darkiem, a może z Jarkiem…Tomkiem? Tak, z Tomkiem…próbowałam mu zdjąć koszulę, którą zachlapałam winem…aaa..nie mogłam przez ten cholerny, ciasno zawiązany krawat.
- Mmmm..- przeciągnęła się raz jeszcze – dobrze się bawiłam.
Z lewej strony łóżka coś mlasnęło. Marlenka odwróciła w tę stronę swoją śliczną główkę i ujrzała…nagie, męskie plecy. Plecy poruszały się miarowo w rytm oddechu ich właściciela i stanowiły całkiem miły obraz dla patrzącego; były ładnie opalone, średnio rozbudowane i dzięki szerokiemu karkowi łączyły się z kształtną głową.

- Oj! Chyba zabawa zaszła dalej niż myślałam – pomyślała nieco wytrącona z porannego spokoju Marlena– czas wiać.
Szybko odrzuciła kołdrę, spuściła stopy na puszysty dywan i tuż przy łóżku ujrzała kotłowaninę szmatek damsko - męskich. Delikatne, jedwabne figi przytulały się do czarnych męskich skarpet, pończochy splotły się uroczo z jeansami blue denim, a biustonosz zwieszał się kusząco z krzesła zerkając na leżącą pod nim błękitną, męską koszulę. Brakowało jedynie spódnicy i bluzki. Marlenka przemieszczała się po pogrążonym w półmroku pokoju na palcach, zbierając nieprzytomne jeszcze po nocy szatki i wypatrując reszty garderoby. Spódnica, bluzka i buty leżały po drugiej stronie łóżka.

- Widocznie tutaj zaczęłam – zaśmiała się do siebie cichutko i pochylając się rzuciła szybkie i ciekawskie spojrzenie na twarz śpiącego. Spojrzała i zastygła w panice. Na łóżku, w sennych objęciach Morfeusza posapując i ciamkając szybował mąż jej najlepszej przyjaciółki Madzi.
Marlenka wróciła na swoje miejsce na łóżku i schowała głowe w ramionach.

- No to się wpakowałam. Jak mogłam to zrobić Madzi? I dlaczego? Przecież ten durnowaty Irek nigdy mi się nie podobał. Gnyp straszny, gada bez przerwy o piłce i żłopie piwsko, a całe dnie spędza pod maską swojego grata. Beznadziejny typ! I na dodatek czuję, że mnie nie lubi.
Po lewej czknęło dwa razy jakby dla potwierdzenia.

- Obrzydliwe – pomyślała Marlenka – Pal licho tego krzywonogiego gnoma! Co zrobić z Madzią? Ona taka kochana, zawsze mnie potrafi pocieszyć, nieraz ratowała mnie z tarapatów…A niech to! Wyjdę na wredną małpę, z przyjaźnią koniec i będę musiała w trybie natychmiastowym oddać to 500 zł, które pożyczyłam w zeszłym miesiącu. Dramat, dramat, dramat….Może ubrać się i uciec, a potem wszystkiemu zaprzeczyć? W końcu wszyscy byli pijani, i istnieje nikła szansa, że nikt nic nie pamięta. Uczepiwszy się nadziei na cud powszechnej niepamięci Marlenka rzuciła się do wyjścia.
Niestety, łatwiej pomyśleć niż zrobić. Drzwi okazały się zamknięte na klucz, samego klucza natomiast brakowało w polu widzenia.

- Już po mnie – pomyślała Marlenka i usiadła zrezygnowana na łóżku.
Po lewej zaburczało tęsknie i po męsku.

I masochiści wyznają wszystko na torturach. Z wdzięczności - czyli w życiu chodzi o to, by być trochę niemożliwym.

2011-07-27T20:05:00.009+02:00

Dziękuję za wszystkie wyróżnienia jakie otrzymałam. Czuję się dopieszczona, doceniona i pogłaskana. A uczucie błogości zawdzięczam miłym słowom od:

Agi, która pięknie pisze o swoim życiu w Grecji i której opis obyczajów "pośmiertnych" Greków do tej pory mi się śni.
http://kubek-agnicy.blogspot.com/

Od Stardust, której nikomu przedstawiać nie trzeba, a która z brzydkiego robi ładne.
http://bezodwrotu.blogspot.com/

i od Asi i Wojtka, których zdjęcia na blogu oglądam zawsze z zazdrością.
http://podlipami.blogspot.com/

Dziękuję!
I niniejszym nominuję wszystkie blogi, które czytuję. Ponieważ są tego warte. Ludzie, podziwiam WAS WSZYSTKICH, ŻE WAM SIĘ CHCE. Podziwiam, że piszecie, dzielicie się waszym dniem codziennym, myślami, zabawnymi zdarzeniami, zdjęciami, przeczytanymi książkami, przepisami itp. Wielki ukłon w WASZĄ stronę.

A teraz 7 rzeczy, których o mnie nie wiecie (haha!)

1. Petryfikuję się w chwilach grozy. Ludzie krzyczą, uciekają, a ja kamienieję.
Czasem to strasznie niewygodne. Kiedy z moją koleżanką Anką zostałyśmy przyłapane pod prysznicem nagutkie, przez naszych podglądających przez okienka kolegów nie uciekałam, nie zasłaniałam się, nie krzyczałam ale stałam jak ta Niobe, żeby mogli mnie jeszcze lepiej obejrzeć. ( nie wiem czy mogli obejrzeć jeszcze lepiej bo wcześniej z Anią przez dobry kwadrans bawiłyśmy się pod tym prysznicem w ludzi pierwotnych czyniąc różnorodne wygibasy).

2. Mam fioła na punkcie brytyjskiego akcentu. Od lat próbuję, i próbuję i nic. Nawet prawie roczny pobyt w UK niczego nie zmienił. A raczej zmienił - bo z amerykańskiego gulgotania przeniosłam się do miksowania obu akcentów, dalej gadałam po amerykańsku ale gubiłam ostatnie r jak rasowy Anglik. Sodoma i Gomora - poddałam się. Potrafię za to ładnie mówić po śląsku, polsku i rosyjsku z amerykańskim akcentem.

3. Cierpię na klaustrofobię i nigdy nie zamykam drzwi do pokoju, w którym śpię. Jeśli zamknę drzwi to muszę szeroko otworzyć okno dla równowagi. Ci, którym dane było zatrzasnąć się ze mną w jakimś miejscu nie zapomną tego do końca życia. Zmieniam się natychmiast w dzikie zwierze plujące jadem, kąsające i drapiące. Byłam w stanie wyjść z drzwiami do toalety w teatrze.

4. Żadnej pracy się nie boję. Kiedy postanowiłam wyjechać "natychmiast i od jutra" do UK, podjęłam pracę opiekuna osób starszych i z przyjemnością wykonywałam swoje obowiązki. Wyjechałam zresztą w doborowym towarzystwie dwóch świeżo upieczonych pań doktor, jednego managera i jednego psychologa. Ten etap mojego życia obfitował w taką ilość wydarzeń, że blog ten by nie zniósł. Nie wierzycie? To wyobraźcie sobie, że znajdujecie się w obcym kraju, w nieznanym mieście, a wsadzają was w samochód (zaraz, zaraz gdzie tu jest kierownica? a biegi? o ranyyyy!!!!)dają do pomocy latarkę,alarm i dwa pudełka rękawiczek oraz parę adresów, z których wiele to nazwa domu np. Rose Cottage (nie ma numeru, nie, nie...). Jest 18.00, zima, na dworze ciemno...Potem zmieniłam pracę i zostałam tzw. live - in carerem niedaleko Brighton(morze a raczej kanał). Ludzie, których poznałam to całe historie. Nauczyłam się też wielu bardzo pożytecznych rzeczy.

5. COŚ ZŁEGO: Mam tendencje do porzucania rzeczy, które przestały mnie interesować - studia, praca, książka, miejsce pobytu, hobby - natychmiast i nieodwołalnie. Z wiekiem zaczęło to dotyczyć także ludzi. Nie mam siły się męczyć tak jak kiedyś. Czasem tylko rozluźniam więzy czasowo, a czasem przecinam je bez zbędnych sentymentów.

6. Moimi ulubionymi bohaterami filmowym są Doctor Who (szczególnie grany przez Davida Tennanta) i captain Jack. Dla tego ostatniego zaczęłam oglądać Torchwood. Na ostatnie urodziny otrzymałam od przyjaciółki Anki figurkę doctora (Tennanta) 30 cm, która dumnie stoi na moim biurku. Teraz tylko muszę dokupić mu Tardis:)))

7. Jestem przyzwyczajona, że nowo poznani ludzie biorą mnie za osobę dużo młodszą. To wyzwoliło we mnie pewien rodzaj próżności. Jeśli zwykle dają mi między 28-32 to powiedzenie "Myślałam, że masz 36 lat" wywołało we mnie panikę i nerwowe poszukiwanie oznak "sypania się", siwych włosów, zmarszczek i starzenia się w tempie ekspresowym.
Groza!

Ufff!
Pozdrawiam serdecznie i czy jest coś jeszcze co chcielibyście wiedzieć, a boicie się zapytać?

Wykrzyknik który sflaczał, staje się znakiem zapytania CZYLI Głowa do góry! - rzekł kat zarzucając stryczek.

2011-07-18T20:21:00.007+02:00

Ludzie nie dlatego przestają się bawić, że się starzeją, lecz starzeją się, bo się przestają bawić.
Dziś będę przynudzać bo piszę w rytm Tok Music, a tam cudownie leniwa muzyka.

Są dwie rzeczy na świecie, które lubię od czasu zasiadania na nocniku - swoje imię i datę urodzenia. Imię - bo czuję się w nim wyśmienicie, a na dodatek ono samo jest bardzo giętkie i wspaniale dostosowuje się do sytuacji, kraju i wieku. Lubię kiedy ludzie je sobie wyginają tak żeby samo opowiedziało o naszych relacjach, sama też się nim bawię (nawet Siarę z Killera skłoniło do wyginania). Mamo, dziękuję że zrezygnowałaś z Małgosi i Magdy - to jednak całkiem inne osoby.
A data urodzenia? Ile osób na świecie ma w swojej dacie szczęśliwą 7 i jeszcze szczęśliwszą 13?

W skrócie chodzi o to, że OBESZŁAM urodziny, jak zawsze w doborowym towarzystwie Harrisona Forda i Jarosława Marka Rymkiewicza. Na zdrowie Panowie!
Na Facebooku zaczęły mnie atakować reklamy na temat zmarszczek, celulitu, hemoroidów i nietrzymania moczu, aż się boje co mnie tam zaatakuje za lat 10?

Dla uspokojenia postanowiłam przeczytać horoskop i skonfrontować go z rzeczywistością.

Urodzeni 13 lipca są dobroduszni i weseli.
Wesoła byłam od dzieciństwa, zarówno kiedy podkładałam dziadkowi sławetne pineski pod prześcieradło, jak i kiedy rzucałam petardy z saletry przez okno do mieszkań sąsiadów. Tą wesołość kiedyś próbował okiełznać mój własny ojciec. Rozcięłam sobie wesoło dłoń do kości i z humorem pochlapałam krwią ściany w i meble w salonie, a dopiero później przyszłam do kuchni żeby pokazać mamie jaka świetna, krwawa dziura mi się trafiła.
Pewnie na moją niekorzyść świadczy to, że mama zareagowała z niezmąconym spokojem mówiąc - "Skąd wzięłaś tyle farby?" i włożyła moją usmarowaną dłoń pod kran. A później krzycząc straszliwie rzuciła się w stronę szafy wyciągając zwoje ręczników i owijając tą wyczesaną dziurę w ręczne turbany. Przeciekało. Na pogotowie eskortował mnie tata, szliśmy na skróty przez wielka łąkę. Widziałam jego zdenerwowanie i koniecznie chciałam jakoś rozładować napięcie( TUTAJ WIDAĆ DOBRODUSZNOŚĆ), zaczęłam więc opowiadać świeże dowcipy. Niestety wszystkie były o martwych dzieciach i źle na niego wpłynęły bo pamiętam jak uciekam przez łąkę na ukos,krzycząc i podtrzymując ręczny turban, a on próbuje mnie dosięgnąć i obtrzaskać moją mniej szlachetną część ciała.

Usposobienie ma łagodne, przyjemne dla otoczenia. Jest lubiany w towarzystwie.
Anioł, anioł po prostu.
Fakt, że trzeba dużo siły żeby mnie wyprowadzić z równowagi. Jestem łagodna jak wielkie, żółte psisko i mam taki dystans do otaczającej mnie rzeczywistości, że czasami jestem zmuszona kłamać i udawać, że się denerwuję. Strasznie to męczące.

Często przeżywa udręki z powodu niesprawiedliwej lub niesympatycznej oceny jego osoby. Jest niezwykle wrażliwy i posiada doskonałą pamięć.

Sam fakt. Wszelkie doznane krzywdy odchorowuję przez następne tygodnie, jeśli była to ocena niesprawiedliwa. Do tej pory pamiętam jak wyszłam ze swojej zdystansowanej skorupy i przez całą ulicę goniłam kobietę, która zwróciła mi uwagę, że moje psy obsikują jakieś kwiatki. A fakt, że nadal to pamiętam potwierdza wymienioną cechę charakteru.
Pamięć - pamiętam wszystkie wydarzenia od czasów przedszkola.Pamiętam nawet kto dmuchał w barszcz czerwony i kto narobił w klocki. Moje przyjaciółki o tym wiedzą.

W związku z literaturą czekają go trudności.
Czy Rymkiewicz o tym wiedział?
No, pogodziłam się już z myślą, że Sienkiewiczem nie zostanę.

A tak, w ogóle to zaczyna mi się ostatnio wzdymać feminizm pod skórą. Wkurza mnie nawet to, że kiedy popatrzę w prawo widzę pytanie "Czy jestes już członkiem"?
Brzmi to tak, jakby bycie członkiem było następnym, naturalnym stopniem rozwoju. Może za rok?

A teraz Magda odsłoni nam cztery litery....

2011-06-25T22:12:00.003+02:00

Tadaaammm!Pani jo kurza!!! - jak wykrzyknął pewien młodzieniec lat siedem do swojej nauczycielki lat 25, wyłaniając się zza krzaka z cigaretem w ręku.

Właśnie złapałam oddech a przede mną wolny weekend. Właściwie nie taki wolny bo czekają mnie spotkania towarzyskie, rodzinne i rycie do kolokwium ale jednak trochę wolny bo nie idę do szkoły.

Lubie niekonwencjonalne dzieci, a Edzio zza krzaka był z pewnością niekonwencjonalny. Kiedy dzieci przygotowywały występ na Dzień Górnika i stojąc na baczność na patykowatych nóżkach, z drżeniem w głosie recytowały :

"Jestem sobie górniczek.
Kopię w kopalni chodniczek.
Kopię węgiel ładniutki,
jestem cały czarniutki. "

Edzio nie recytował ale lubił znienacka wyskoczyć przed pierwszy rząd z indiańskim okrzykiem "A jo je glista!!!" W czasie lekcji miał zawsze chęć posiedzieć w szafie lub poleżeć pod ławką szczylając afy. Wezwany na rozmowę ojciec rozczulił się nad ryszawą progeniturą, pogłaskał palacza po główce i zwrócił się do nauczycielki:- Ło, dziołcha to śpik jeszcze..troche miechem piżniony bo wyszaleć się musi". Fakt. Wyszalenie jest podstawą dorastania.

Ja się chyba jeszcze nie wyszalałam. Chociaż na ostatnim spotkaniu towarzyskim dowiedziałam się, że ze względu na moje niekonwencjonalne zachowania sporo osób wolało mnie unikać. Trudno, takie jest życie. Przynajmniej mam co wspominać. Nie zachowuję się jednak już aż tak niekonwencjonalnie jak to drzewiej bywało. Może dlatego, że zmieniły się warunki?

Weźmy pierwszy z brzegu przykład. Jeżdżąc autobusem lubiłam rozpłaszczać nos i usta na szybie w pozycji agonalnej, koniecznie z wytrzeszczonymi gałami i półotwartymi ustami. Próbowaliście? Efekt gwarantowany! Teraz niestety sama prowadzę samochód i rozpłaszczanie się jest utrudnione.

Na przystanku autobusowym dla zabicia czasu bawiłam się wzniecaniem paniki. Stajemy przodem do oczekującego, tak żeby mógł dobrze widzieć nasza twarz i wpatrujemy się w dal z rosnącym popłochem w oczach, aż do otwarcia ust. (bez przesady oczywiście) 99% ludzi odwraca się dookoła i próbuje zrozumieć o co chodzi. My tymczasem szukamy nowego delikwenta do zabawy. Czas leci szybciej i czekanie przestaje być nudne. Nie jeżdżę już autobusem , a więc nieco zardzewiałam.

Lubię niezwyczajne dzieci.

"Zwariowałaś? Zachowaj trochę szaleństw na menopauzę!"

2011-03-28T11:17:00.006+02:00

Odkryłam nową prawdę życiową "Nigdy nie sprzątaj sadzy bez rękawiczek". Niestety, dla mnie już za późno i efektem tego jest chodzenie z zaciśniętymi pięściami albo tłumaczenie, że to co mam za paznokciami nie jest rezultatem darcia nimi o glebę ale chęcią doprowadzenia lokalu mieszkalnego do stanu używalności.

Zaledwie dwa dni po kominiarzach- ekstremistach zawitali do nas malarze. Po ostatnich przeżyciach każdy ludzki gest wywoływał we mnie takie wzruszenie, że miałam łzy w oczach przy każdej prośbie o mopa, szczotkę czy szufelkę. A kiedy mistrzowie pędzla z własnej woli zaczęli myć rurki w piwnicy, byłam bliska oddania im swojego ciała tam na tych umorusanych i zimnych piwnicznych kafelkach, pomiędzy pralką a szafką z farbami. Zaczęłam nawet marzyć o tym, że zamieszkamy w mojej sypialni we trójkę. Będziemy sobie malować , myć , zamiatać, a wieczorem przy winie i w kaskadach śmiechu, będziemy sobie czyścić pędzle, we trójkę i jak to mówią Anglicy "each other i one another". Niestety, życie (czyli nowe zlecenie i osobisty małżonek z marsową miną) rozdzieliło nas brutalnie, obiecali mi jednak, że wrócą pomalować ganek. Mam słabość do dobrego pędzla.

A Kraków? No, do Krakowa już pora pojechać.

Życie to katastrofa morska, a każdy pływa jak umie. Ja czuję, że tonę!

2011-03-20T19:47:00.004+01:00

I used to think that the day would never come
I'd see delight in the shade of the morning sun!

Jeśli katastrofa już całkiem mnie przytłoczy, za każdym razem uparcie nakładam słuchawki na uszy i zaczynam śpiewać z panem Sumnerem. Właściwie śpiewa on, bo ja głównie się wydzieram. Po 30 minutach czuję się dużo lepiej, stres idzie precz. Nic nie poradzę, że jestem dzieckiem lat 80 tych i New Order mam w żyłach.

Tym razem wszystko zaczęło się od ciepłej kąpieli. O~! czy jest coś piękniejszego niż poranna kąpiel? Staff twierdził co prawda, że wysokie drzewa ale pamiętam, że i tak wody było w tym wierszu co niemiara. Radio śpiewa wesoło, ja namydlam wszystkie moje różowe i miękkie członki i pieję z zachwytu; zamykam oczy i medytuję podczas gdy woda ciepłym strumieniem spływa sobie po wszystkich załamaniach mojego ciała pluskając wesolutko. I nagle trach! Stoję pod biczem wodnym prosto z Grenladii, skurczyłam sie co najmniej o 50 cm i jednym antylopim skokiem znalazłam na zewnątrz. Przebiegłam z krzykiem pół mieszkania zrywając na nogi cały zwierzyniec, pogrążony w porannej, upojnej drzemce. Lecąc tak jak wicher przez mieszkania mego dal zupełnie zapomniałam, że w okolicach psiej miski biegać nie należy i już za chwilę sunęłam po kafelkach w zupełnie niekontrolowanym stylu, by zderzyć się czołowo z lodówką. Czy ktoś z was kiedyś słyszał jaki odgłos wydaje nagie ciało przy zderzeniu z tym elementem wyposażenia kuchni? Było to coś między plaśnięciem, a cmoknięciem. Zresztą można sprawdzić samemu rzucając w szafę chłodniczą surowym kotletem - efekt zapewne będzie ten sam. Potłukłam sobie co tam miałam, skręciłam nogę i złamałam 3 paznokcie.

To niestety dopiero początek nieszczęść. Ktoś wpadł na pomysł, że braki w ciepłej wodzie są wywołane przez nieposprzątane kominy, a więc należy wezwać natychmiast kominiarzy. Nawet nie zdążyłam się do końca ubrać kiedy zadzwonili do drzwi. Na wszelki wypadek przygotowaliśmy stosy worów aby zasłonić mieszkanie przed ewentualnymi szkodami. Kominiarze podeszli nas lisio. Jeden z nich niczym zwinna kuna wydostał się na dach, a następnie złapał za komin i zaczął krzyczeć zupełnie nieprofesjonalnie:
- "Boże! Jak ja teraz z tego zejdę!!!"

No, fakt sytuacja była nieco patowa - dach spadzisty i mokry, a on w trampkach. Zdjęliśmy go później przy pomocy drabiny sąsiada, tymczasem jednak czymś do tego komina się przypiął i znienacka, bez zapowiedzi gruchnął jakąś kulą do środka. Z wnętrza domu dobiegł głuchy łomot i oknami na zewnątrz posypała się sadza.
"I przetkane" - rzucił wesoło drugi z kominiarzy stojący w ogrodzie.

Z domu wybiegło coś na kształt tłuściutkiego,postawnego, kuśtykającego murzynka, w damskiej spódnicy i z łacińskimi sentencjami na ustach. Przed domem rozgrywało się żywe piekło z jednym kominiarzem krzyczącym na dachu, drugim wrzeszczącym w ogródku i murzynkiem na ganku. Uciekłam do środka szacować straty. Były wielkie. Wszystko pokrywał czarny kolor, a na dodatek wiedziałam, że tylko ja nadaję się w tym domu do użytku czyli do sprzątania.

Założyłam strój jak najbardziej roboczy, zakasałam rękawy i wzięłam się do roboty. Tymczasem pod okienko przybyli czyściutcy i dobrze wychowani panowie z serwisu term grzewczych. Ponieważ jako jedyna w domu miałam jako tako zdrowe nogi, a więc wylazłam z lochów i otworzyłam drzwi. Muszę przyznać, że odwykłam już od robienia aż takiego wrażenia na mężczyznach. Sadzę miałam nawet na zębach i języku, twarz była oblepiona czarna tłustą mazią, z włosów kapał mi pot, a bluzka postanowiła rozpiąć się do pępka. Z falującym biustem na wierzchu (także czarnym) ruszyłam w ich stronę kuśtykając pędem i potykając się na schodach.

Nie ma jak dobre wychowanie. Panowie nawet nie mrugnęli tylko zeszli ze mną w czarne czeluście piwnicy i rozglądając się po gruzowisku powiedzieli.
" Prosilibyśmy tylko o jakąś ściereczkę bo nie chcielibyśmy nabrudzić"

W tym samym tygodniu miałam mnóstwo zajęć zawodowych, weekend w szkole co oznacza kolokwia, młodego inżyniera na wyżerce, urwała się rynna, dwie osoby zachorowały, urwała się druga rynna, ukradli kable od telefonu, zepsuł się livebox i dvd.
Ale ogólnie jest ok!
A teraz sobie pośpiewam:
Listen
I may be wrong but you're missing
There's something wrong you could say
Ruined in a day!

Dziś zagadka literacka jedynie dla hardcorów,najlepiej dla takich, którzy mogą zwiedzać farmę nieboszczyków nie przerywając przy tym chrupania jabłka. Resztę zwiedzających prosimy o opuszczenie niniejszej strony i zobaczenie czy śnieg czasem nie pada.

"Im bliżej sypialni, tym więcej much, od bzyczenia zaczynało mi się kręcić w głowie. Czułam jak się o mnie obijają i wzdrygałam za każdym razem, gdy któraś dotknęła mojej twarzy albo odkrytej skóry ręki. W czasie tej drugiej odsłony doszłam do łazienki. Była ohydna, nawet niespuszczona kupa w toalecie czegoś znieść nie mogła."

Pytanie - czego nie znosi niespuszczona kupa w toalecie?
Z całych sił próbowałam poczuć się przez moment takim pływającym kawałkiem ale niestety wyobraźnia mnie zawiodła. I skąd bohaterka wiedziała, że kupa nie jest zadowolona? Czy to jakoś rzuca się w oczy albo nozdrza? Czy kupa robi focha? A jeśli tak to czy wydyma usta? Podnosi w górę oczy w pozie mdlejącej czapli? Czy tupie kupią nóźką? Bije w wodę kupimi rączkami?
Ależ mam trudne zadanie na ten tydzień. Jakieś sugestie?
A w ogóle kto dał radę doczytać do końca oprócz Magenty?

Moje paranoje

2011-03-04T20:26:00.006+01:00

Mam takie małe natręctwo związane z książkami - wyłapuję każdy błąd i każdą nieścisłość i męczy mnie ona po nocach, nie daje spać i normalnie funkcjonować. Myję zęby w łazience a to tałatajstwo nadlatuje nad moja głowę i krąży dookoła, jak stado sępów nad padłym koniem. Czeszę włosy i widzę, że niby łupież wprost na kołnierz sypią się z nich słowa kalekie i zdania niepełnosprawne . Idę spać, i po przymknięciu powiek ze zdziwieniem zauważam, że ktoś na nich od wewnątrz wypisał sprayem męczący mnie problem. Po prostu paranoja!

Pierwszym słowem natrętem, jakie pamiętam było "kękeła". Marysia (czy tez Zdzisia, bo tego już z czeluści pamięci nie wygrzebię) kękeła i chwyciła matkę za skraj spódnicy. Co do diaska zrobiła ta upiorna Zdzisia- Marysia? Jęknęła? Klęknęła?Westchnęła? A może jest to jakieś słowo, którego nie znam? Może ludzie kękają codziennie, a ja jeszcze tego nie odkryłam tkwiąc w wyschniętej studni niewiedzy? Odmowa zajęcia się problemem kękania przez moją rodzicielkę, wprowadziła mnie oczywiście na tory "dupy", jak wszelkie inne próby zignorowania moich pytań w tym czasie.
Problem dupy dla niezorientowanych wyjasniam tutaj :
http://czarnypieprz.blogspot.com/2010/02/i-can-remember-when-air-was-clean-and.html
Niestety nigdy już nie dowiedziałam co ta Marysia przed złapaniem kraja szaty wymodziła. Pytanie pozostało bez odpowiedzi, a książka zginęła przy kolejnych przeprowadzkach.

I tak w kołko!

Ostatnia męczykicha wygląda tak:
"Thora była blondynką, Fridrikka miała zaś ognistorude kręcone włosy, które starała się za pomocą gumki utrzymać w jakim takim porządku. Poza tym była nieco krągla, a Tora szczupła. Matthew przystanął na moment, zauwazywszy, że geolożka się zbliża, i przedstawił ją Thorze. Fridrikka podała jej OWŁOSIONĄ dłoń i kobiety wymieniły pozdrowienia."

O matko - huto! Dlaczego podała jej dłoń OWŁOSIONĄ???
- Czy Fridrikka przypominała yeti? Nigdzie w tekście nie ma o tym wzmianki, autorka nie wspomina, że Fridrikka musiała co rano golić wąsa i depilować klatę.
- Może podała jej dłoń owłosioną, a nieowłosioną ukryła podstępnie?
- Może to był przytyk, bo normalne islandzkie kobiety zawsze golą swoje owłosione łapska, a Fridrikka, ten niechluj, przed pojechaniem do stolicy o tym zapomniała? I na lotnisku przy wyciąganiu dłoni z rękawiczki sprawa się rypła?
- Może chodziło o podkreślenie tego, że Fridrikka była namiętna, bo podobno tą właśnie cechą odznaczają się ludzi z owłosionymi dłońmi.
- A może w ten sposób już na początku powieści autorka wskazuje nam winnego? Tym to owłosionym łapskiem Fridrikka zabiła!

No? Chętnie posłucham dlaczego Fridrikka dłoń owłosioną podała. A jesli nie dostanę odpowiedzi to będę siedziała na tym fotelu z pogrzebaczem w dłoni aż dostanę książkę w innym języku i sprawdzę czy to niekonsekwencja autorki czy pomyłka tłumacza.

- Bardzo dziękuję za wszystkie wyróżnienia jakie otrzymałam, to bardzo bardzo miłe:)!

Mój mózg to mój drugi ulubiony organ czyli Halo, Gabryśka?

2011-02-17T22:21:00.004+01:00

Jestem mistrzem dostosowywania się. Jestem Zeligiem w spódnicy. Wrzuć mnie w środowisko intelektualistów, a będę się mądrzyć, rzucać cytatami, otworzy mi się wewnętrzny słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, a elokwencja będzie mi szła nosem.
Posadź mnie w pubie między karkami a będę kląć, czkać i trzymać papierosa w kąciku ust. Wsadź mnie w środowisko męskie a będę mistrzem świntuszenia, dwuznaczności i plucia na odległość. Posadź mnie w ławce w kościele a będę śpiewać najgłośniej i bić się w piersi żarliwiej niż najżarliwszy wyznawca. To strasznie męczące, biorąc pod uwagę, że dużo czasu spędzam z mężem a on musi się codzienne golić.

Jedząc rosół z makaronem zerknęłam w lustro, i bardzo się zdziwiłam, że zamiast eleganckiej kobiety spożywającej wykwintną "zupę kurzajczą" zobaczyłam obrazek w stylu GORE -rozgorączkowanego wieprza wchłaniającego "cokolwiek" , któremu makaron wisi nawet na nosie a niezidentyfikowana substancja malowniczo kapie z brody. Stworzenie to siedziało przy biurku, po turecku, chlipiąc i siorbiąc niemiłosiernie. Jedną ręką trzymało toto wielką łychę, a drugą robiło notatki w dwóch różnych notesach, łypiąc jednocześnie na ekran komputera. Przypuszczam, że gdyby owo dziwo miało dodatkową rękę lub oko, tez by je natychmiast wykorzystało w jakimś wiadomym sobie celu.

Zmarszczyłam brwi, dziwo też zmarszczyło, a malownicza strzecha chwycona spinką na czubku głowy zjechała mu nieco na czoło czyniąc go podobnym do świeżo wyewoluowanego australopiteka . Wysunęłam język, ono też wysunęło gubiąc przy okazji część makaronu i chlapiąc na notatki.

Jeśli czas się nie rozciągnie to przeczuwam, że w najbliższym czasie zobaczę w lustrze zarośniętego wieprza, jedzącego prosto z koryta ale za to robiącego notatki w dwóch różnych notesach jednocześnie, kwiczącego z zachwytu nad własną mądrością i machającego beztrosko tłustymi, nieco zarośniętymi i przykurzonymi raciczkami.

Tekst pisany pod wpływem piwa bezalkoholowego, tylko dla hardkorów.

2011-02-05T20:44:00.003+01:00

Odkopałam się, odgrzebałam, zrzuciłam stertę papierzysk z biurka i mogę sobie spokojnie, łakomie spoglądać na stosik książek czekających na przeczytanie! Hurra!
W tym semestrze moje własne dziecko będzie mieć średnią wyższą od swojej mamy. Zlatuję z piedestału i niedługo zacznę chować indeksy (a mam ich parę) po kątach.
Niestety musiałam zmierzyć się z najbardziej znienawidzonym przedmiotem mojego życia. Na dodatek kiedyś już zdawałam z niego egzamin, a ponieważ nazwa mu się zmieniła to teraz musiałam zdać go raz jeszcze. Chyba żebym go lepiej zapamiętała.

Sam przedmiot wygląda tak:
Na stole stoi miska wody, a tobie chce się pić. Obok durszlak, nieco zużyty ale ciągle na chodzie. Wpuszczasz, więc durszlak w miskowe głębiny i nabierasz, nabierasz, nabierasz…wiedzy…i co wyciągasz? Zlizujesz parę kropel i dalej chce ci się pić, chociaż wodę masz nawet na brwiach, uszach i końcu nosa.

Uczenie się tego przedmiotu wygląda tak:
Poniedziałek: jeszcze 5 dni, zdążę!
Wtorek: 4 dni, zacznę od jutra. Dziś w żaden sposób nie znajdę czasu.
Środa: wyjmuję stos kartek i notatek na biurko, odsuwam z niesmakiem. W końcu mam jeszcze 3 dni! O środzie zresztą będzie niżej.
Czwartek: jestem w pracy od rana do wieczora.
Piątek: zaraz, ktoś musi to mieszkanie posprzątać. Ok., zacznę wieczorem! Nie…wieczorem byłam całkiem wypompowana.
Sobota: zacznę od rana. Znaczy po spacerze, śniadaniu i posłuchaniu ulubionej audycji w radiu. O rany! Jest 13, a egzamin o 17. Najwyższy czas zacząć, tylko jeszcze umyję głowę i zjem obiad. 14.00 przeglądam notatki i jęczę. 15.00 jęczę dwa razy tyle, z drugiego pokoju nadchodzi prośba o zaprzestanie wokalnego molestowania. 16.00 jadę. 17.00 piszę.18.00 napisałam.

Środa:
Leżę międląc w ręku wiedzę. Widzę dokładnie jak rozlewa się po papierze, mojej ręce i brudzi świeżo wypraną pościel. Jest lekko zielonkawa I trochę nieświeża, jakby zleżała. Rzucam stos kartek na łóżko i naburmuszam się w sobie, nadymam i obrażam na te wszystkie Skinnery i Krasheny, na strukturalistów i kognitywistów, na Genie i i jej podobne dzieci – wilki. Mam was w nosie.
Kreshen –sreszen – mamrocze inteligentnie, popijając każdą sylabę łykiem piwa bezalkoholowego, czuję że idzie mi do głowy.
Rozrzucone i zapisane kartki zaczynają niepokojąco szeleścić. Z tej najbardziej zmiętej wynurza się stopa obuta w trampek. Przyglądam się uważnie. Oto nadszarpnięty zębem czasu obywatel Kreshen z uśmiechem i pękiem starych, przetartych reklamówek, ciągnie swój model po moim błękitnym kocyku. Model jest już nieco zdezelowany i zostawia mało apetyczne, rdzawe przebarwienia na całej długości łóżka.

- Hej! Co to ma być? – pytam marszcząc brew.
- Rdza –odpowiada Kreshen – nie wymieniłem jeszcze filtra emocjonalnego i nieco się zatarło.
- Mój kocyk! – warczę wściekła.
- Czymże jest kocyk wobec krynicy wiedzy, którą zamierzam przed tobą otworzyć, ty nudziaro jedna.
- Nie życzę sobie żeby pan cokolwiek tutaj otwierał, a już z pewnością żadnej krynicy. Dywanik mi się zniszczy!
- Plwaj dziewczę na dywanik, siadaj, a ja cię uczyć będę.

I bez uprzedzenia z ust profesora płyną wymioty wiedzy, bryzgają po obrazkach, które zdobią ściany, po białych mebelkach i nawet po błękitnych roletach. Odsuwam z odrazą stopy obute w papucie typu „psia morda” i końcem jednego z nich dotykam czegoś co podpłynęło bliżej i wygląda jak hierarchia Chomskiego.
-Zaraz…a to chyba nie pana? – pytam ciekawie przyglądając się wystającej spod stolika maszynie Turinga.
Ups –pomyłka – ręka Kreshena natychmiast zagarnia całą teorię hierarchii do reklamówki z napisem „Nie dla idiotów”.

- Najważniejsze czy wystąpił bodziec! – dobiega od strony łóżka - Pamiętajcie moi mili, że istnieje ukryty czas wystąpienia reakcji po zadziałaniu bodźca! Posuń się kolego, bo mi się lampka nocna w kość ogonową wbija.
- Burrhus Skinner! – Kreshen jest wyraźnie nabzdyczony i zaczyna zagarniać oburącz wymioty wiedzy do czarnego worka z napisem TOXIC!. Tymczasem Skinner kopie zardzewiały model Krashena lewą nogą, siada wygodnie na łóżku i zaczyna pleść androny, ma całkiem sprawne paluszki. Już widać prawo progu i tylnią część prawa siły reakcji.

Hej! – zepsułeś mi model – Kreshen klęka przy łóżku i trzęsącymi się „z nerw ręcami” zaczyna składać rdzawego hasiora do kupy. Kiepsko mu idzie, bo ręce ma ciągle upaprane wymiotami wiedzy, i nieco lepią mu się palce.
-Może ściereczkę? – rzuca Skinner, podając jakąś zapisaną płachtę.
- Dziękuję…ale przecież to moja teoria… …
Krashen (czarny pas w Tae Kwon Do) ściąga za krawat Skinnera na podłogę i zaczyna go całkiem nie po profesorsku okładać pięściami. Skinner oplata niedokończonego androna dookoła szyi Kreshena i przystępuje do regularnego duszenia. Kreshen charczy i zaczyna walić nogami o podłogę.
- Co się tam dzieje???!!! – słychać z dołu głos teściowej
- Uczę się – wrzeszczę i uciekam z pokoju zamykając za sobą drzwi.
Po chwili zaglądam …poszli sobie, i dobrze. Tylko, że zabrali moje notatki. Cóż, egzamin dopiero w sobotę. Mam czas.

Na obrazku łóżko, na którym się wszystko zaczęło.

Tak proszę Państwa, puścił Bąka lewą stroną czyli .spojrzał wymownie jakby chciał coś powiedzieć nic nie mówiąc ...

2011-01-04T22:10:00.005+01:00

Dziękuję za wszystkie życzenia. Wydaje mi się, że ten rok będzie mlekiem i miodem płynący. Prezenty były znakomite, a jedzenie wyborne.

Nowy Rok zacząć czas, pocwałowałam więc do fryzjera i zrobiłam sobie całkiem nowa fryzurę, która jest wariacją "zawsze tej samej fryzury" i "kolorystycznego rozgardiaszu". Od razu poczułam się jak całkiem nowa osoba, uśmiecham się nawet więcej do lustra. (ale nie za często bo to mi przypomina, że powinnam odwiedzić moją znajomą dentystkę i humor mi się obniża o dwie oktawy)

Zaintrygował mnie ostatnio tytuł artykułu "Adam Małysz poczuł krew". I tak mi się wydaje, że świat sportu rządzi sie chyba własnymi prawami i słownictwem. Zwizualizowałam sobie natychmiast naszego wychudzonego Adama jako krwiożercze zombi krążące w okolicach skoczni, mordujące za bułkę z bananem.

Najbardziej soczysty jest język Tomasza Zimocha i chętnie sie z wami podzielę moimi ulubionymi perełkami. Tak na Nowy Rok!Ku pokrzepieniu serc.

"To był kapitalny skok, który pobudził niedźwiedzie. Na widok lecącego Małysza niedźwiedzie wyszły ze swoich gawr i zaczęły ryczeć. Jakby w tuwimowym radiu ptaki zaczęły śpiewać: Adaś, taś! taś! taś! Tymczasem mistrz leciał niczym Boeing lub Airbus, żeby ostatecznie po swoje srebro lądować jak jastrząb na zwierzynę."

"Igły na świerkach jakby dostały słonecznego tlenu. Żywica zaczęła kapać, ale najwięcej w swoim sercu miała jej Justyna Kowalczyk. Białe zęby, górna szczęka bardzo widoczna, ale głowa opuszczona. Teraz maluj Justyna! Teraz graj nam Chopina! Niech ten stadion będzie klawiaturą! "

"Bjoergen ucieka, Justysiu, przydałoby się żeby kijek zamienić w rewolwer i oddać dwa strzały "

"Wdrapał się jak niezdarne dziecko na tę belkę, na której siedzi młodziutki jak osiem lat temu, tylko pióropusz zmarszczek wystaje zza lewego i prawego ucha "

"Adam poruszył uszami, jak pies, kiedy go pieszczotliwie głaszczemy "

Sama radość.
A do radości dodaje anielską istotę.

Wesołe Święta, niech troski idą precz.

2010-12-24T11:17:00.009+01:00

Wreszcie jest czas na wyciszenie, niech nic nie zakłóca szelestu przy rozpakowywaniu prezentów, niech jadło się mnoży, napitki leją z umiarem. A w worku dziś przynoszę, w kolejności dowolnej wg zerkania na prawą stronę:

Magencie - żeby na książki od Ciebie księgarnie zapisywały się z półrocznym wyprzedzeniem! I żeby tiry czekały pod wydawnictwem jak kiedys u nas pod kopalniami.
Marzyni - żeby się wyprostowało, wyprasowało i zacerowało, a nigdy nie kwaśniało.
Anastazji i Kapibarze Jednej - szczęśliwych powrotów z podróży!
Madmanowi - żeby podpisał kontrakt na 12 tomową powieść science - fiction, i sprzedał drogo prawa do jej sfilmowania. A za zarobione pieniądze nabył droga kupna wysadzany diamentami, samoczyszczący się kibelek.
Stardust - niech z Twojego humoru nigdy nie zrobi się zakalec!
Nivejce - własnego kierowcy - mechanika, i żeby stała się "nową Grocholą" bo starej znieść nie mogę. (przepraszam)
Riverman - Tobie chęci do dalszych poszukiwań i inspirowania nas nowymi dzwiękami.
Margo - zostania Mickiewiczem z głosem Viletty Villas. Buźka!
Iw - byle tak dalej, bo jak mi się wydaje rok nie był zły:)
Magdzie - żeby dalej jej się chciało, i żeby pisała więcej, no i żeby szafki pokazały sie z najlepszej strony
Beatta - dużo radości w zamianie psa na kota i dobrego aparatu fotograficznego, żeby dalej mnie wkurzać i doprowadzać do spaqzmów.
OLQA - żeby młodzież szła do przodu i jako wspaniale zarabiający inżynier wspierała na starość przytulisko i matczyne kaprysy.
Antares - żeby pozostała tak cudowna jaka jest i dalej wyglądała tak zabójczo kobieco.
Kaprysi - żeby filc się dobrze filcował, a Mrautak tył i mruczał z zadowolenia
Kaś - żeby na następny rok pokazała nam jak udekorowała własne, właśniuteńkie cztery kąty
El no chyba zatrudnienia w National Geografic na stanowisku głównego fotografa.
Hannie - spełnienia marzeń : samych wypasionych mrozniaków i hotelu Ritz
Aga - bezbolesnych narodzin czcigodnego kamienia i dobrego humoru.
Malinkonia - cóż, jednak dalszej obserwacji Komendanta. Warto, oj warto...
Iwa - zdrowia dla wszyskich
Mocie - sukcesu we wszystkich projektach.
Gosi - no....chyba ślubnego kobierca:)
Dużej Małej Mi - zdrowia i więcej pogody ducha!
CałaJa - szczęśliwego rozwiązania...
Ivon - żeby nabrała chęci, ona wie na co!
Agnicy no...chyba już i tak ma fajnie mieszkając w pięknych okolicznościach przyrody, a więc...śniegu!!!
Dla wszystkich blogowych znajomych, których nie udało mi się poznać na tyle, żeby złożyć im bardziej osobiste lub lekko złośliwe(ale zawsze gorące) życzenia - WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO!!!!

Z pokolenia na pokolenie dzieci są coraz gorsze, natomiast rodzice coraz lepsi, a więc z coraz gorszych dzieci wyrastają coraz lepsi rodzice.

2010-12-22T12:18:00.004+01:00

No to świątecznie się zrobiło, na blogach życzenia, w skrzynce mailowej życzenia, w skrzynce pocztowej rachunki i życzenia. Kanikuła, rozpasanie (jak tylko skończę sprzątać) i wielkie żarcie (jeśli zdążę dobrać się do półmisków przed innymi). Dziecko postanowiło porzucić ścianę wschodnią, razem z krystalicznym jej powietrzem, którym nieustannie się zachwyca i wrócić do większego i brudniejszego city.

Jako dobra matka, robię to co matki robić powinny czyli tłumaczę anielskim głosem poprzez cudowny wynalazek pana Bella, żeby uważał w pociągu, zabrał ze sobą potrzebne rzeczy (ostatnio właśnie tych podstawowych zapomniał), żeby się nie zgubił, nie stał za blisko torów itp. W końcu robię to od serca, dla jego dobra i własnego sumienia.

I co dostaję w zamian. Fuknięcie i jęk " O Boszszsze...maaamooo!". Mimo, że nie mam go przed sobą dokładnie widzę minę jaką w tym momencie wykonał. Oczy w górę, ramiona w dół, niby omdlewająca czapla, i ten grymas ust. Widziałam to tysiące razy. Nie chcąc psuć świątecznego nastroju kończę rozmowę i w celu poprawienia nastroju dzwonię natychmiast do mamusi.

Mamusia natychmiast poprawia mi nastrój, bo od tego jest mamusią. Piekąc dwie pieczenie na jednym ogniu w trakcie rozmowy czyszczę lustro w przedpokoju. Poprzez barszcz, kapustę z grochem i grzyby dochodzimy do sprawy powrotu juniora. A powiedziałaś mu? A ostrzegłaś go, że..? itp. itd. - słyszę w słuchawce. Czuję, że dobry humor zaczyna mi sie ulatniać. W końcu nie wytrzymuję, z mojej piersi wyrywa się "O Boszzszszeee...maaaamooo!" i wyraźnie widzę w lustrze omdlewającą czaplę z oczami w słup i ustami w podkowę.
No to...niedaleko pada jabłko od jabłoni.

Wczoraj przyszła do mnie książka, którą wygrałam w konkursie. Na dodatek z przemiłą dedykacją od tłumacza i szefa wydawnictwa. Książka jest grubiutka i smakowicie się zapowiada. Dla ciekawych : http://fukang.home.pl/Default.aspx?TabId=64&Tekst=Alicya

Jeden bałwan zimy nie czyni czyli Zima jest piękna do pewnego stopnia... Celsjusza

2010-12-05T19:48:00.006+01:00

Zima, zima, zima...pada, pada śnieg. Super! Wreszcie skończyło się piekielnie prażące lato i zaczął okres dobroczynnego chłodu. Z uśmiechem na ustach wstawałam każdego dnia, wypatrując gwiazdek tańczących na wietrze. Jeszcze nie dziś, jeszcze nie teraz...ale może już jutro!

Dzień 1
I nadszedł długo wyczekiwany biały poranek. Gorąca kawka, dobre śniadanie,zbiegam tańcząc ze schodów, łopata w dłoń i pierwsze odśnieżanie. Ach jak wspaniale. Psy biegają po puchowej pierzynce, robię orła na śniegu i lepię pierwszą kulkę śniegową. Świat w zimie jest piękny.

Dzień 2
Przez noc dosypało nieco śniegu. Kawa, śniadanie, psy, łopata. Śnieg tak pięknie się skrzy. Sprzątanie po psach nieco utrudnione, bo śmierdząca materia zapada się w śnieg. Psy szczekają i podczas odśnieżania gryzą mnie w tyłek. Nawet mnie to śmieszy. Gonię je z łopatą i przewracam się w śniegowy pył. Trochę zimy dostaje mi się pod koszulę. Śnieg jest zimny.Wieczorem lepimy bałwana.

Dzień 3
Temperatura spadła. Jadę do pracy ciesząc się, że śnieg będzie dopiero w nocy i zdążę wrócić zanim zasypie wszystkie drogi. Na ulicach mniej samochodów, mniej korków. Zima ma wiele dobrych stron. Śnieżyca zerwała się o 16.00. O 21 odśnieżam samochód, drzwi auta otwierają się z głośnym cmoknięciem. Samochód rzęzi, mróz dostaje mi się pod spodnie, do butów i we wszelkie możliwe otwory. Po godzinie zabiegów auto rusza i natychmiast wpadam w pierwszy poślizg, a potem jeszcze jeden, i następny. Jadę 30-stką. Dłonie mam zaciśnięte na kierownicy, zęby zagryzione i zaraz mi się chce siusiu. Na zewnątrz - 100 i świszczący wicher. Śpiewam piosenkę o lecie i płaczę. Łzy zamarzają mi na policzkach. Po 1,5 godzinnej jeździe docieram do domu i nie jestem w stanie wysiąść z auta. Wysiadam i natychmiast się przewracam. Z torbą na plecach, na czworakach wspinam się po schodach.Sąsiad z psem mnie obserwuje. Zima jest do niczego.Psy niech same sobie idą na wieczorny spacer.

Dzień 4
Wychodzę w poranny mróz.Za pomocą małego kilofa odkuwam z kostki brukowej to co psy tam zostawiły wieczorem. Kopy śniegu dookoła ogrodzenia maja już 70 cm, obawiam się że czworonogi użyją ich jako trampoliny do nowego, wolnego życia. Samochód się do mnie nie odzywa. Postanawiam jechać dziś do pracy taksówką. Taksówkarz wpada w poślizg kilkukrotnie, kończymy w zaspie. Katowice zablokowane z powodu wypadku. Katastrofa.Chyba kupię czapkę.

Dzień 5
Siedzę w domu i obserwuję prognozy pogody - na przyszły tydzień zapowiadają śnieg. Codziennie. Zastanawiam się czy dałoby się zawiesić życie na kilka dni na kołku? Tak...do pierwszych roztopów? Dla dobicia się czytam skandynawski kryminał.

Na obrazku Obłędny Rycerz:)
Wiadomość specjalna dla Magenty w tematyce lotów kosmicznych : dziecko w chwili wolnej od zakuwania matematyki zrobiło matce przyjemność i zdobyło drugie miejsce w konkursie na esej o tematyce: Astronautyka w najbliższej dekadzie. Dostanie jeden z takich kąsków:
Tourists In Space, A Practical Guide - Erik Seedhouse
The Story of Manned Space Stations, An Introduction - Philip Baker
Apollo Through The Eyes Of The Astronauts - praca zbiorowa z udziałem prof. Stephena Hawkinga
A nagroda przyjdzie do domu. Już mlaskam jęzorem:)

Czas jest wielkim nauczycielem, tyle tylko, że zabija swoich uczniów - czyli - Czas robi swoje. A ty człowieku?

2010-11-22T20:17:00.003+01:00

Czy mnie jeszcze pamiętasz? Czy jak inne dziewczęta zapomniałaś mnie już...
Chodzą plotki, że blogowicz, który nie pisze przestaje istnieć. Jego blog cofa się w niebyt, ścieżka prowadząca do niego obrasta pajęczyną, zaczyna się rozkład...

Zajrzałam na swój blog i dopadła mnie przykra woń. Moje ciało wciąż tam leży obolałe podczas gdy czas pędzi do przodu, a siniaki dawno już się zagoiły. Oczywiście istnieje życie pozablogowe, bywa nawet jędrne i zabawne ale wilka ciągnie do lasu. Ponieważ w okresie ostatnich 3 tygodni nie miałam ani dnia wolnego, postanowiłam postawić sobie szlaban na blogi. Żadnego czytania, żadnego wkręcania się w dyskusję. Oczywiście nie wytrzymałam i pewnego wieczoru, siedząc nad zadaniem domowym, po kryjomu i w tajemnicy sama przed sobą wyczytałam ze 4 blogi. Potem niestety musiałam się srogo ukarać.

Obecnie czuję się wolna jak ptak, bo przede mna jeden wolny weekend. Niestety ostatni przed Świętami. Za tym wolnym weekendem widzę już zasieki z drutu kolczastego, a za nimi jakieś szklane góry na które muszę się wspiąć. Widzę wzgórza złożone z gramatyki praktycznej, i pogórki kolokwiów z niemieckiego, małe wzniesienia literaturoznawczo - kulturowe, i pasmo readingu i writingu, jestem dobrym piechurem, dam radę. Tylko, że na samym końcu wznosi się ogromny szczyt kolosa z chińskiego, moje Karakorum. A pani od chińskiego jest bezwzględna, nazwisko zresztą w brzmieniu do Bruce ma podobne /tego od smoka/.

Nie będę jęczeć, idę sobie zrobić dobrze i poczytać cudzą twórczość. Wszystkich proszę o wiaderko dobrych myśli bo mi motywacja zdechła. Leży bidula nieprzytomna na podłodze w sypialni i ani dycha.

Plotka jest jak jajko, ledwo wykluta, dostaje skrzydeł czyli jak prawie umarłam, a następnie zmartwychwstałam cudownie.

2010-11-03T10:04:00.005+01:00

Spadłam ze schodów we własnej piwnicy. Spadłam i stłukłam sobie wszystkie cztery litery: D stłukło sobie brzuszek, U urwało paluszek, P zęba wybiło, A oko podbiło. W takim stanie pojechałam do znajomego lekarza,(a raczej mąż zawiózł mój zewłok sponiewierany) żeby spojrzał i wystawił diagnozę czy ciało nadaje się do dalszego użycia, czy pozostało mu jedynie leżenie na marach (na które zresztą cztery litery zerkały łakomie, oblizując się na myśl o leżeniu i nicnierobieniu - bo moje cztery litery straszliwie leniwe są). TŻ musiał mnie zawieźć bo skończyła mi się gwarancja i od jakiegoś czasu ciągnę na krajowych częściach zastępczych,a to dobrze nie wróży.

Siedząc w poczekalni i pogrążając się w cierpieniu głębokim, myśląc o śmierci i roztrząsając ważne życiowe momenty pomyślałam przy okazji, że moi biedni kursanci zjadą się z wszystkich stron świata i pocałują klamkę. Jakież to przykre, ja na marach zdążająca w kierunku światła, a oni na korytarzu, złorzeczący pod nosem, że przyszło im przejechać tysiące metrów na próżno.

Nie mogąc dopuścić do takich godnych potępienia wydarzeń, drżącym palcem wystukałam krótkiego sms-a do firmy "Miałam mały wypadek. Proszę o powiadomienie studentów, że zajęcia dziś się nie odbędą". Wkrótce otrzymałam informację zwrotną "Wszyscy zawiadomieni. Życzymy zdrowia". Mogłam zająć się sobą, a raczej tym co mówił lekarz.
Okazało się, że to jeszcze nie koniec i jest szansa, że do wieczora cztery litery przestaną mnie boleć. Powinnam poleżeć.

Leżałam sobie z przyjemnością, zgromadziwszy dookoła same smakołyki - od książki do chińskiego, poprzez nowy kryminał Yrsy, aż do gramatyki angielskiej dla zaawansowanych. Pomiędzy książkami ustawiłam miseczki z winogronami, szklankę z kawą i popielniczkę. Mogłam chorować do wieczora, pławić się w leżeniu, ostrożnie przewracać z boku na bok i odciągać wszystkich od ich własnej pracy w celu zapewnienia mi świeżej dostawy kawy, na ten przykład. Byłam księżniczką chwili, leżałam pod księżniczkowym kocykiem w księżniczkowym dresie, na księżniczkowej sofie i miałam księżniczkowe zachcianki. I nic mnie nie obchodziło. Telefon został wyłączony.

Wieczorem zaczęło mi się nudzić. Ile można pławić się w szczęściu do diaska! Przepędziłam psy z kanapy i dowlokłam sie do komputera, żeby zobaczyć jak żyją inni. Przy okazji włączyłam telefon. SMS-y zaczęły przychodzić trójkami.
"Mamy nadzieję, że szybko Pani do nas wróci. Wszyscy trzymamy kciuki"
"Pani Czarny Pieprzu - wszyscy o pani myślimy"
"W trudnych momentach potrzeba siły. Jesteśmy z panią"
I tak dalej w tym stylu.

Czy oni wiedzą coś o czym ja nie wiem?
Poczułam jak dreszcz przebiegł mi po plecach, a za nim pojawiła się strużka zimnego potu. Popatrzyłam na wesołego męża pochłaniającego jajecznicę na boczku, nie wyglądał jak przybity nieszczęściem przyszły wdowiec. "Hej! Wracaj na kanapę - krzyknął wesoło - fajny film o Szanghaju dają".

W czwartek pojawiłam się na zajęciach budząc powszechne poruszenie. Okazało się, że mój "mały wypadek" zmienił się w drodze na "wypadek samochodowy", a następnie na "bardzo poważny wypadek samochodowy" i ostatecznie "w jatkę na drodze: głowa, nogi, mózg osobno". Zastanawiałam się czy niektórzy zaczęli już zbierać na wieniec? Jedna z pań przyznała się, że nie chciało jej się przyjść w tym dniu na zajęcia i pomyślała rankiem "Żeby tak dziś nas zwolnili". A później ta wizja ryjka Czarnego Pieprza rozjechanego na drodze nie dała jej usnąć do rana. A z samego rana? Porwali Reagana!

A na obrazie - ja leżąca na księżniczkowej sofie, z księżniczkową kawką pod ręką.Księżniczkowy dres leży na podłodze, to nie widać.

Nade drzwiami wilczy pysek dla prezerwatywy od czarów…

2010-10-25T00:02:00.003+02:00

Moja przyjaciółka twierdzi, że nie rozpoznałabym ducha nawet gdyby kopnął mnie w przysłowiowe cztery litery. Ale kiedyś wcale tak nie było!

Wychowywali mnie dziadkowie urodzeni w końcu XIX wieku (A wychowującej mnie babci udało się jeszcze za życia zostać pra-pra-babcią i przeżyć z jednym mężczyzną lat 70). Ich świat był pełen sów zwiastujących śmierć, zjaw, utopców i strzyg. Całą wiedzą bardzo chętnie się ze mną dzielili. Z tego też powodu do 25 roku życia nie sypiałam w pokoju, w którym nie było dwóch osobnych źródeł światła (gdyby jedno padło), latarki pod poduszką i drugiego człowieka w promieniu 5 metrów . Można powiedzieć, że nie cierpiałam samotnie, cierpieli wszyscy, którzy dzielili ze mną pokój lub łoże, a także ci którzy weszli ze mną w bliskie relacje.

Bo ja… byłam mistrzem wywoływania nastrojów histerii, w czym znajdowałam wyraźne upodobanie. Oto kilka chwalebnych przykładów mojej działalności:

Postanowiłyśmy z przyjaciółką wybrać się wieczorem do biblioteki, do której szło się przez mały lasek. Ze śmiechem doszłyśmy na miejsce, wybrałyśmy książki i pożegnałyśmy bibliotekarkę, która z fasonem odjechała maluchem do domu. Przystanek tramwajowy znajdował się wśród złowrogo szumiących drzew, na co początkowo nie zwróciłyśmy uwagi plotąc trzy po trzy i śmiejąc się jak głupi do sera. Trzask gałązki spowodował, że zaczęłam uważniej wpatrywać się w krzewy i listowie ciemnawe, aby już po chwili zobaczyć lekko przygarbionego wampierza przytulonego do brzózki i wypatrującego ofiary – dziewicy. Widziałam wyraźnie, że puścił mi oko i obleśnie się uśmiechnął. Jako rasowa dziewica poczułam lekki dyskomfort, gdzieś w okolicach żołądka i pęcherza moczowego.

Oczywiście nie zwlekałam i podzieliłam się spostrzeżeniem z jeszcze roześmianą przyjaciółką, także dziewicą, która natychmiast starła uśmiech z twarzy i wbiła mi paznokcie w ramię. Przed nami las, za nami ciemny i opuszczony budynek w lesie, w prawo tez las, w lewo co? Oczywiście las, tyle że rzadszy. Nie umiejąc wybrać drogi ucieczki zaczęłyśmy biegać w lewo, i w prawo, w lewo, i w prawo wrzeszcząc jak cały tabun gonionych dziewic . Wampierzy przybyło, siedziały już za każdym krzakiem, wyraźnie znęcone naszą niewinnością.
- Ulica!- krzyknęłam odkrywczo.
- Co ulica? Do cholery, gadaj! – drapała mnie po plecach przyjaciółka.
- Z ulicy nas nie wezmą! ( nie wiem czemu mi się wydawało, że wampirze musza czuć niechęć do asfaltu)

I rzuciłyśmy się do biegu o życie, zupełnie bez sensu bo w stronę odwrotną od domu – niestety, panika miesza w głowie. Biegnąc drogą, wymachując rozcapierzonymi łapami i wrzeszcząc o mało nie wpakowałyśmy się pod samochód. Kierowca przystanął i zabarykadował się od wewnątrz, a my z szaleństwem w oczach szarpałyśmy za klamki i kładłyśmy się na masce niemal błagając o otworzenie drzwi. Myślę, że był ze strachu bliski szaleństwa podobnie jak my. Na szczęście (albo i nie) kierowca rozpoznał w jednym rozczochranym ogłupie córkę swojego sztygara i uchylił odrzwia. Wdarłyśmy się na tylne siedzenie z siłą oceanu i za żadne skarby nie chciałyśmy się przyznać co się stało. Miałyśmy wtedy…17 lat.

Skromnie dodam, że dwa lata wcześniej na koloniach udało mi się doprowadzić tą samą przyjaciółkę do takiej histerii, że trzeba było wzywać pomoc medyczna w postaci higienistki i zmieniać prześcieradło. A wszystko dlatego, że byłam pewna, że pod moim łóżkiem zaczaiła się strzyga. Widziałam nawet jej jeden paznokieć kiwający na mnie spod materaca. Jak wiadomo „w sytuacjach potwora pod łóżkiem” nogi na podłodze się nie stawia bo łatwo można ją stracić, resztę ciała też – nieodwołalnie i na zawsze. A przyjaciółka miała nowe dżinsy na dyskotekę i chciała żyć! Czy można ja za to winić? Karą dla mnie było to, że musiałam z nią na jednym usikanym materacu spać, bo z łóżka nadal zejść nie chciała chociaż pokazywałam jej prosty antylopi przeskok z jednego trzeszczaka na drugi i wyjaśniłam, że paznokieć okazał się być łupiną od słonecznika. Uparcie odmawiała współpracy, ale może to pod wpływem leków jakie otrzymała.

Moim szczytowym osiągnięciem było wywołanie histerii w 15 dziewczynkach na przyjęciu urodzinowym o godzinie 17 w biały dzień, podczas gdy rodzice solenizantki byli w pokoju obok. (niełatwe zadanie, co?) Tort z podłogi zjadł później pies, a ja przez tydzień miałam karę bo 12 latki są bardzo nielojalne i mają długie ozory.

Az pewnego wieczoru przestałam obgryzać paznokcie, rzuciłam cukier i zgasiłam wszystkie światła idąc spać.

Obraz nazywa się „Zagłada Sodomy” i został namalowany na prośbę dziecka, które chciało zobaczyć czy ojciec potrafi cos takiego machnąć żeby straszyło nocami . Obraz jest wielki i faktycznie jak się koło niego przechodzi to człowiek ma wrażenie, że coś spod tego kaptura zerka. No, tylko bez histerii proszę!

Patrzę na ciebie Krysiu, Zbysiu i Marysiu....

2010-10-22T22:56:00.005+02:00

Nauczyciele mnie nie znosili (nie dlatego, że byłam opryskliwa, niegrzeczna czy też wyjątkowo mądra/głupia). Zaczęło się we wczesnym stadium podstawówkowym i zaważyło na mojej miłości do matematyki. Nauczycielka znęcała się nade mną przy tablicy kropiąc mi dwóję za dwóją, dodatkowo wyrywając mnie co rusz do odpowiedzi z ławki. Matematyka stała się dla mnie areną gladiatora – walczyłam zaciekle i poległam. Czułam, że właśnie dzieje się jakaś wielka niesprawiedliwość dziejowa ale nie potrafiłam jej w żaden sposób zapobiec. Od tego czasu ja i matematyka z kochanków stałyśmy się zaciętymi wrogami, aby w końcu przejść do chłodnych relacji i prób wzajemnego nie zauważania się i nie wchodzenia sobie w drogę. I tak trwamy do dziś.

Zmiana szkoły zaowocowała próbą skłócenia mnie z językiem ojczystym.
„ Dziecko! Co się stało? Masz jakieś kłopoty?”- spytał tatuś po powrocie z wywiadówki.
„Nie….” – odpowiedziałam niepewnie bo jak wiadomo - ze szkołą nic nie wiadomo.
„ Możesz nie zdać do następnej klasy” – rzucił tatuś, wyraźnie zaszokowany sytuacją.
„Jaaaa?” – rozszerzyłam oczy do granic możliwości.
„No…ty! Jak mogłaś nie powiedziec, że masz 12 dwójek z polskiego. Co się stało?”
Sęk w tym, że sama chciałabym wiedzieć bo był dopiero początek października i okres gorączkowego zbierania plonów był jeszcze przed nami. Oczywiście rodzice nie uwierzyli w moje zapewnienia, że jestem niewinna jak łzy dziecka ale za to klasa odkryła cos ważnego.

„Ona cię nie znosi” – powiedziała Agnieszka. „ To widać. Coś ty jej zrobiła? Powiedziałaś jej coś? „ . Biłam się w pierś chudą i płaską jak deska i przyrzekałam, że nie zaszło nic na boku i nasze kontakty ograniczają się jedynie do lekcji. Z opresji jakoś się wykaraskałam na słabowitą trójkę, a nauczycielka rozchorowała się na tyle poważnie, że otrzymaliśmy absolwenta polonistyki w bonusie. Problemy się skończyły jak siekierą ciachnął.

W liceum przydarzyła mi się historia podobna do tej ze Słoneczników Snopkiewiczowej, różnice były dwie – nie chodziło o angielski a o fizykę, i moja nauczycielka z pewnością nie straciła syna w czasie wojny. Klasa była zszokowana, a ja przez 2 lata podchodziłam do egzaminu komisyjnego z przedmiotu, którego szczerze nie cierpiałam, a który kiedyś wydawał mi się pasjonujący. W ostatnim roku nauczania pani od fizyki mocno zaniemogła i dostaliśmy młodego i dziarskiego fizyka, a moja ostania ocena z przedmiotu to 4!

W tym samym czasie poznałam Pana Pieprza, którego towarzystwo bało się mnie jak diabeł wody święconej. Podobną niechęć żywiła do mnie siostra mojej przyjaciółki, czułam się nieco trędowata i wyrzucona po za nawias. Później kiedy zostałyśmy już przyjaciółkami od serca wyjawiła mi wielki sekret.
- Bałam się ciebie bo patrzysz.
- Patrzę?
- No…nie patrzysz normalnie jak człowiek, ale przewiercasz człowieka na wylot i zadajesz mu tortury. W 10 sekund wiadomo co o nim myślisz, widać to jak na dłoni. Wiesz…jak Bazyliszek .

Postanowiłam popracowac nad sobą, a raczej nad tym jak patrzę. I myślałam, że zły czar minął. A tu…

- Zauważyłaś, że za każdym razem kiedy Grzesiek tu przychodzi przynosi jakies podarunki dla ciebie? – zagaił małżonek.
- To miłe, prawda? – uśmiechnęłam się uroczo, typowo czarno-wieprzowo.
- Nie. Ten człowiek jest u kresu wytrzymałości. Przestań się na niego tak patrzec, bo widac jak bardzo go nie lubisz. Ta biedna chłopina przynosi ci dary błagalne, ma nadzieję, że wreszcie wyjmiesz mu z mózgu te wiertła, które w niego wkręcasz.
Dziecko potwierdziło obserwację męża.
- Fakt. Mader patrzysz na niego jak na zbiega z Białołęki.

Puściłabym te oszczerstwa mimo uszu, gdyby nie małe zdarzenie.
Męczymy róznice pomiędzy czasownikami – remind i remember – kończa mi się pomysły i rzucam ostatnie pytanie:
„Czy ktos w tej klasie przypomina ci jakiegos aktora albo inna znana osobę?”
Człowiek z brodą zaczyna się pocić. Rzucam mu linkę i pomału ciągnę odpowiedz.
- Tak…ktos w tej klasie przypomina mi kogos sławnego. Mój nauczyciel przypomina mi znaną aktorkę.
- O! – podnoszę w górę nieskubane brwi.
- Wie pani, ja to już powiem po polsku. Pani mi przypomina taką aktorkę, która grała w filmie Misery, tą która połamała głównemu bohaterowi stopy. Nie z wyglądu ale …patrzy pani na mnie tak samo jak ona na niego, kiedy stała obok łóżka i waliła go siekierą po tych chorych nogach.

Małżeństwo bez drobnych nieporozumień byłoby prawie czymś takim jak wiersz bez "r".

2010-10-15T01:23:00.009+02:00

I nadchodzi. Wielkimi krokami zbliża się Rocznica Ślubu.
Wyszłam za mąż mimochodem i bez przekonania, a trochę dla zabawy. Bo nie wierzę, że świadoma byłam praw i obowiązków małżeńskich jako dwudziestoletnie źrebiątko, którego głowę zajmowała głównie sprawa robienia ludzi w balona, słuchanie muzyki i czytanie książek. Z moim poprzednim chłopakiem, na którego widok tatkowi okulary zsuwały się na koniec nosa, (rasowy punk – nie tatuś oczywiście a chłopak) biegaliśmy godzinami po mieście zadając przechodniom idiotyczne pytania i nagrywając podstępnie ich odpowiedzi.

- Witam pana, czy może nam pan wskazać drogę do wodospadu Niagara?
- Że co ci pokazać? – pytali górnicy zmęczeni po szychcie.
- Że Niagara – odpowiadaliśmy chórem.
- A co to jest?
- No…wodospad….woda płynie, płynie, a potem …sruu…i spada.
- A to nie wiem, może w Chorzowie?
No i całowaliśmy się namiętnie ale z właściwym dla wieku umiarem.
…….

Z moją przyjaciółka Mizią Uhaha / autostop z Mizią http://czarnypieprz.blogspot.com/2010/01/sa-w-zyciu-chwile-w-ktorych-trzeba.html/ uwielbiałyśmy natomiast siedzieć w centrum miasta na murku i liczyć chłopaków. 1 punkt gdy się za nami obejrzy, 2 punkty kiedy zagada, 3 to zaproszenie na kawę. Zawsze starałyśmy się dojść do 50 punktów bo byłyśmy niesłychanie ambitne. A potem zaczęłyśmy mieć chłopaków na poważnie – i to już była praca na pełny etat. Spotkania, telefony, sytuacje zabawne i dramatyczne, jakies listy, kłótnie – normalne sprawy.

I to głównie zajmowało mój umysł. No i trochę oczywiście studia. Ponieważ wybrałam sobie kierunek dość w tamtych czasach elitarny (10 miejsc na roku) , czasu miałam mnóstwo bo studiowanie wymagało głównie siedzenia w bibliotekach i czytania starych tomiszczów dawnych myślicieli. Czytałam szybko, notatki robiłam w tempie zawrotnym, a resztę czasu poświęcałam „narzeczonemu”.

Narzeczony był typem sprytnym. Doskonale zdawał sobie sprawę, że droga do serca nieletniej narzeczonej wiedzie przez drzwi wejściowe jej domu, a w drzwiach stoją niby halabardnicy: tatuś z marsem na czole i mamusia z troską w oku. Przy pierwszej wizycie niespodziewanie buchnął mamusie w rączkę, wręczając jej kwiaty, a tatusiowi wyraźnie się przedstawił wyjawiając nie tylko imię i nazwisko ale także miejsce zamieszkania, zainteresowania, plany na przyszłość oraz miejsce i okazje naszego poznania. Rodzice byli oczarowani i zaczęli tracić właściwą sobie czujność. I wtedy bum – wpadliśmy na świetny pomysł żeby nasz związek zawiązać na supeł małżeński na wieczność albo... na jakiś czas.

Wybraliśmy się w tym celu do USC w mieście pragnąc się scementować natychmiast, niezwłocznie, najlepiej jutro. Czekała nas jednak przykra niespodzianka, narzeczony był ciut za młody i musieliśmy przełożyć ten wielki dzień dokładnie o 1 miesiąc i 5 dni. Siedzieliśmy sobie na ławce, jedliśmy wiśnie i twierdziliśmy, że świat jest straszliwie niedoskonały, gdybyśmy mieszkali w Vegas to nikt by tych wszystkich bzdur nie wymagał. Czekało nas jeszcze jedno – obwieszczenie radosnej nowiny naszym żyjącym w błogiej nieświadomości rodzinom.

Rodziny histerycznie krzyknęły – NIE!!! A my na to HEHEHE! I co nam zrobicie?
W końcu dopięliśmy swego i ślub się odbył. Chociaż do końca nikt nie wierzył, że to prawda.

Gapiów było tylu, że nie mieścili się w urzędzie i zajmowali miejsca, także na schodach – każdy chciał zobaczyć to widowisko. Panna Młoda miała makijaż wykonany własnoręcznie, na dodatek pierwszy raz w życiu. I oczywiście nie byłabym sobą gdybym nie założyła na siebie czarnej sukienki. Mama rwała włosy z głowy, ciocie cmokały z niechęcią, a ja się uparłam i już.

Jako zbuntowana Para Młoda absolutnie nie godziliśmy się na gołąbki, muzykantów i wesele. Ale żeby nie dobijać rodziny zgodziliśmy się na „elegancki obiad z kolacja w ekskluzywnej restauracji” tyle, że… bez alkoholu bo byliśmy akurat na etapie krzewienia trzeźwości i oboje pluliśmy z odrazą na wszelkie wysokoprocentowe napoje. Muzyka? Dzwony Rurowe Michaela Oldfielda. Dla rodziny ślub nasz był niezapomnianym wydarzeniem. Pamiętam wujka, który nieco oszołomiony cała uroczystością podszedł do mnie i powiedział „Kochana, na różnych ślubach bywałem – w wojsku, w łagrze, w więzieniu, w szpitalu nawet ale pierwszy raz jestem na weselu gdzie wszyscy są trzeźwi jak świnie”.

A potem zaczęło się życie. Mieszkanie wynajęliśmy już wcześniej, teraz tylko się wprowadziliśmy z materacami, książkami,muzyką i utensyliami artystycznymi.

W ciągu dwóch pierwszych tygodni mordowaliśmy się kilkakrotnie. Straciliśmy 12 szklanek, wyrwaliśmy drzwi z futryna, złamaliśmy dwa noże i chochlę do zupy, potargaliśmy firanki, zrobiliśmy dziurę w ścianie oraz w 3 obrazach i potargaliśmy Historie Filozofii na strzępy, które zresztą zostały spalone z diabelskim chichotem przez Szanownego Pana Pieprza i rozsmarowane bonusowo w wannie. „Możesz sobie poczytać w kąpieli bo tak to lubisz” – syczał z pianą na ustach zalewając popiół pieniącym się płynem. W zemście obcięłam mu włosie na wszystkich pędzlach.

Można powiedzieć, że były to najbardziej intensywne tygodnie naszego życia. Nigdy więcej już się nie kłóciliśmy. Myślę, że odwaliliśmy wtedy robotę na najbliższe pięćdziesięciolecie.
Na zdjęciu PanPieprz w czasach intensywnego życia, szkoda że nie pozwolił mi opublikować zdjęcia w przebraniu Borata.( byłoby widać jaki jest radosny po 22 latach mieszkania ze mną pod jednym dachem)

Post piątkowy - chudy i postny.

2010-10-08T20:06:00.002+02:00

Nie przepadam za łańcuszkami bo są nudne i doprowadzają czytających do szału. Ponieważ jednak Magda, tak strasznie mnie prosiła, monitowała, uderzała pięścią w stół, że nie mogłam odmówić, a więc łańcuszkuję.(Przepraszam Magda za wszystkie łgarstwa)

Moje ulubione klimaty.
Pierwszy najbliższy nurtowi Dark Independent, którego jestem fanką od zeszłego stulecia. Piękny, hipnotyczny utwór. Wszystkie utwory DCD są dla mnie drzwiami do innego świata. Pełnego mitów, tajemnic, szeptów…

Cocteau Twins – podobne klimaty, otwarte przestrzenie, świat wielkich katedr, brzeg morza…

Estampie – sami posłuchajcie. Tez inny świat.

I skandynawski folk jako przystawka – warto spróbować!Fajnie rozkręca z rana.

Oczywiście słucham też innych nurtów te jednak są mi najbliższe i zawsze mam je pod ręką.

Kto ma ochotę niech się nacieszy!

Wyznanie paranoika albo Słowa mogą być jak promienie Roentgena; jeśli używać ich właściwie, przenikną wszystko.

2010-10-03T11:41:00.005+02:00

Po pierwsze komunikat:
Nie mogę komentować na blogach, w których otwiera się specjalne okno komentarza. Czytam ale nie zostawiam śladu, niestety. Mój komputer się zbiesił, a nie mam teraz czasu na dowiadywanie się dlaczego.

Dziś będzie niedzielnie, o niczym.
Zastanawiam się jak to się stało, że żyję w świecie cytatów i skojarzeń - wsiąkłam, wpadłam pod powierzchnię, utonęłam. Widzę już swoją przyszłość i nie wygląda różowo. Jakieś biedactwo boso błąkające się po skwerze, ubrane w co się tam pod rękę nawinęło i wydobywające z siebie gulgoty, z których tylko wybrani będą w stanie coś zrozumieć. Wzrok błędny, cera blada, oddech przyspieszony - tak, to będę ja.
Zawsze mnie coś musi podkusić,chociaz obiecuję sobie, że nigdy więcej - a może to diabeł jakiś wrzuca mi to wszystko do ucha?
Nie potrafię się już normalnie przedstawić bo ilość skojarzeń przekroczyła dopuszczalne normy. A mój dom to zbiorowisko ludzi, którzy posługują się kodem.

- A pani ma na imię Gabrysia? - pyta bogu ducha winna kursantka.
- Tak...ta do której zawsze dzwoni Mariolka.(dodaję wbrew sobie i gryzę się w jęzor)

Zadaję pytanie. Cisza jak makiem zasiał. I oczywiście, z moich ust natychmiast (zanim głowa pomyśli) wyskakuje, jak diabeł z pudełka "Tu Ryba, wzywam cię Akwarium"

Stawiam na stole kolację " - Szymuniu! Synuniu, w kuchni masz brioszki ci kupiłam czekoladowe, na kolację. Mama ci kupiła, z czekoladą."

Dziecko twierdzi, że jest głodne:
- Ja w twoim wieku nie jadłam!

Dziecko rozsądnie pyta:
- No i co teraz?
- Wydaje mi się, że ci się nie upiecze i cię ukrzyżują. - radze optymistycznie.

Pająk na ścianie?
- Mydłem, dobijemy go mydłem!!! - wydzieram się do Niego.
- C'mon baby make my day! - szepcze mój mężczyzna skradając się w stronę potwora o niezliczonej ilości nóg.

Coś mi w życiu nie wychodzi?
- Ja wiem, że polokoktowcy nas nie kochają ale my ich tak długo będziemy kochać, aż oni nas wreszcie pokochają - pocieszam się sama.

Sprzeczka z Nim:
- Nie ma chyba nic złego w tym, by dwoje ludzi dyskutowało o małżeństwie bez przekształcania tego w Wojnę Światową! - wyrzucam zmęczona juz przekonywaniem go do swoich racji.
- Dyskutowaliśmy o tym setki razy i znasz moje zdanie. Jestem faszystą.- odpowiada on, całkowicie wciągnięty w ten wariacki świat (co oznacza- nadal się z tobą nie zgadzam kochanie)

Znajoma:
- Wy to jesteście taką fajną parą, jak wam się to udaje?
Ja: Ja jestem bezmyślna,ograniczona,nie mam poglądów ani nic ciekawego do powiedzenia.
On: I ja też.

Ktoś nam nie chce czegoś powiedzieć?
- Idzie w zaparte! Kryje Bombalinę do końca - kiwamy głowami patrząc na siebie porozumiewawczo.

– Wyngiel, wyyyyngiel je we wiosce! - wyje szczęśliwe dziecko po obejrzeniu wyników matur, tańcząc lambadę od progu.
– Wojna byndzie, przed wojną tyz był. - kwitujemy zadowoleni.

-Sprawdzales czy jakieś pieniądze są? ( w domyśle - na koncie)
-Tylko makaron.
-A to obesrańce.

"Żyrafy wchodzą do szafy" sms - uje dziecko ze wschodniej części kraju.
"Pawiany wchodzą na ściany" - odpisuję z ulgą.

Język mojego domu składa się z tak skomplikowanego języka znaczeń, fragmentów piosenek, wierszy i powiedzeń, że jesteśmy na siebie skazani do końca naszych dni - bo nikt inny by tego nie wytrzymał.

Niedzielna zagadka - z jakich filmów pochodzą cytaty?

Być kobietą to strasznie trudne zajęcie, bo polega głównie na zadawaniu się z mężczyznami.

2010-09-25T20:40:00.003+02:00

"Kobieta bierze jednego za wszystkich, mężczyzna wszystkie za jedną."

Do napisania tego postu zachęciły mnie dwie rzeczy.

1. Przeczytanie poprzedniego przez mojego partnera, złożenie rąk i prośba - "Napisz, że ja do w/w kategorii nie należę, i że nie napisałaś tego z chęci zemsty za moje grzechy." - Nie należy! Ma płaski brzuch, nie odpluwa, nie sika w krzakach, w domu chodzi w spodniach i nie klepie mnie po pośladkach mówiąc 'Skocz no jałóweczko po piwko". Nie zakłada mi także nelsona na szyję lewą ręką przyciągając do siebie i krzycząc "Tyyyyle hektarów i wszystko moje".

2. Komentarz:
"Ojojoj! jak tu feministycznie się zrobiło :) jakaś Babska Koalicja się zawiązała :P
Ej baby, baby, chłopy jakie są to są, już ich nie zmienimy w końcu to inny gatunek ;P
ale jak Wam trzeba będzie lodówkę czy szafę wnieść na czwarte piętro, to pan Rysiu z zarostem pod pachami i spoconym podkoszulkiem będzie jak znalazł he he he :P Feminizm się szybko skończy LOL "

Feministycznie? Zaraz, zaraz...Jaki inny gatunek? Jak to TACY SĄ? To były jedynie przykłady wynaturzonych przedstawicieli rodzaju męskiego - odpadków ludzkiej społeczności z dobrym samopoczuciem, niestety. Co by było gdyby na świecie pojawił się twór żeński posiadający wymienione wcześniej cechy?

Dajmy jej na imię Euzebia.
Poranek przywitał Euzebię śpiewem ptaków. "Ale drą ryja gnoje" - warknęła nasza bohaterka, jako że poranne wstawanie nie należało do jej ulubionych czynności. Siadła na łóżku w szeroko rozpiętej, nieco już spranej flaneli, a uwolnione piersi smutno popatrzyły w oczy leżącym na podłodze skarpetom. Euzebia schyliła się i podniosła jedną z nich do nosa, wciągając powietrze w owłosione nozdrza. "Eeee, jeszcze się nada" - skwitowała z uśmiechem i wzuła wężową parkę na stopy; nałożyła rozklapane papucie i udała się do toalety. .........

"Niezłe samczyki" - pomyślała Euzebia obserwując z ciekawością nowych studentów wychodzących z auli. Rozparła się wygodnie na profesorskim krześle i ziewnęła przeciągle i głośno,ukazując przy tym czerniawe pniaczki dawno niemytych zębów, następnie położyła nogę na nogę i zaczęła drapać się po łydce, przyglądając się jednocześnie uważnie szczecinie włosów wystającej spod nogawki spodni. "Trza by się ogolić.." Odłożyła jednak sprawy estetyczne na później, dając pierwszeństwo bardziej przyziemnym potrzebom. Z czarnej teczki wyjęła puszkę Tyskiego i kanapkę z boczkiem zawiniętą w zatłuszczony papier. "Ach...." - złoty napój spłynął gładko do gardła. "Beeee..." - odpowiedział z zadowoleniem żołądek. Euzebia pomasowała piwny mięsień, mierzwiąc przy tym porastającą go kępkami rudawą szczecinę. "Taaaa..." - wgryzła się w kanapkę pozwalając tłuszczowi spływać łagodnie po brodzie. Ostatni łyk Tyskiego posłużył do przepłukania jamy ustnej i zebrania z pieńków różowawych resztek mięsa. Wytarła rękawem brodę i jeszcze raz beknęła z zadowoleniem. ........

"Wódka była pewnie chrzczona" - zmartwiła się Euzebia poruszając się w rytmie Tańca z Szablami i odbijając od przydrożnych latarni. "Booo wszyyyscyyy Polaaacyyy to jeeedna roooodzinaaa" zawyła pod blokiem z uniesieniem, po czym przechyliła się przez poręcz klatki schodowej i zwróciła ostatni posiłek prosto w rabatkę pani Krystyny z parteru. "uch..." - sapnęła i odsmarknęła używając palców lewej ręki jako chusteczki.

I jak? Nobla dla tego, który chciałby z Euzebia dzielić łoże i stół.
O prawdziwych mężczyznach następnym razem:)

Niektóre kobiety są po to, by je wielbić, inne - żeby je bzykać. Problem mężczyzn polega na tym, że ciągle mylą pierwsze z drugimi.

2010-09-23T22:24:00.009+02:00

Wczoraj, po 42 latach bycia miłą dziewczynką wzięłam odwet na męskiej części populacji ludzkiej. Wyrzuciłam z siebie wszystkie frustracje, żale i złość.

Miły wieczór... po dawaniu z siebie wszystkiego na zajęciach wsiadam do srebrno - błękitnej torpedy, otwieram okna, wchłaniam zapach ostatniego letniego wieczoru. Droga wiedzie przez las...jest cudownie. Nagle spostrzegam, że z lewej strony zjeżdża na mnie zwierz drogowy, krawężnik jest tak wysoki, że nie mam gdzie uciec. Przyspieszam ale dochodzi mnie przy zakręcie i ociera się obrzydliwie wydając głuche puknięcie.

Zatrzymuję mustanga, on też. Wyciąga rękę, poprawia okulary i puka się w głowę (lub coś co znakomicie ją udaje - dynia na ten przykład). Mija mnie i staje 10 metrów z przodu. Wysiadamy. Jestem z pół metra mniejsza od niego. I słyszę "Co pani robi? Hulajnogę se pani kup, a nie wóz."
Mój samochód nadal stoi kołami prawie na krawężniku...
I nagle, czuję, że właśnie puściły mi ostatnie hamulce chroniące ludzkość przed zagładą. Księżyc skrył się za chmury, wiatr się wzmógł, szyja mi się poszerzyła, kły wydłużyły, jęzor skręcił się w supeł, gałki oczne zaszły krwawym bielmem, z nosa wyszły smarki a z blond splotów powstał kołtun. Zawyłam, wznosząc ręce w górę na środku drogi i drapiąc darń pobocza pazurami stóp. Gore!!!!

- Za obrzydliwca, który z obleśnym uśmiechem dotykał mojego ramienia twierdząc
" Widzę, że mamy się ku sobie. Szkoda, że jestem żonaty" (nawet w koszmarach nie wyobrażałam sobie, że możemy być bliżej od siebie niż długość pokaźnego drąga zakończonego szpikulcem i nasączonego trucizną).

- Za rozsypującego się ze starości profesora, który odpinał i zapinał mi guzik bluzki biorąc moje milczenie powodowane odrazą za oznakę zgody na zakusy " Świetnie pani zna materiał. Co pani powie na asystenturę?".

- Za wszystkich durniów, którzy drapali się przy mnie po pokaźnych owłosionych basiorach, cmokając z zachwytu nad swoja urodą.

- Za tępaków obcinających przy mnie krogulcze szpony u brudnych stóp, prowadzących jednocześnie konwersację na temat poezji Gałczyńskiego.

- Za wszystkich ekshibicjonistów, którzy ganiali mnie po okolicznych lasach, parkach, i czaili się w najbardziej nieprawdopodobnych miejscach wymachując czym tam mieli.

- Za tych, którzy uważają, że nic mnie tak nie zachwyca u mężczyzny jak potężne beknięcie, pierdnięcie i zgniecenie w ręku puszki piwa. Yeah!

- Za wszystkich capów, którzy ziali spoconymi pachami prosto w mój nos w autobusach.

- Za mężczyzn otwierających mi drzwi w wychodzonych brunatnych slipach.

- Za sąsiada - fanatyka siłowni, który odwiedzał mnie zawsze bez podkoszulka prężąc owłosioną klatę, której widoku znieść nie mogłam.

- A! I jeszcze za wszystkich facetów sikających za kioskami, płotami, drzewami, sklepami, murkami, przedszkolami, ławkami, bilbordami...
Basta!

"Duuuurnyyyy duuuuurniuuuu! Czas na nooowe oookuuularyyyy! Aaaaaaaa!"

Wsiadł do auta i uciekł. Pamięć mam doskonałą, więc dokładnie wiem co było napisane na jego tablicy rejestracyjnej.
Dorotka z krainy Oz właśnie wróciła z wojska, i postanowiła, że nie będzie się golić. O!

Po przeczytaniu komentarza Akwarelii dodaję:
Rozważam zorganizowanie prężnie działającej grupy kobiet - ekshibicjonistek wypinających się gremialnie na terenach zielonych, w okolicach hoteli robotniczych, pozostałych jeszcze kopalń i hut oraz burs męskich. Potrzebne dobre zdrowie, refleks i para w nogach (Magenta?) - znajomość sztuk walki i umiejętność sikania na stojąco pożądana.
..........

Po dniach wypełnionych pożegnaniami, pakowaniem, kupowaniem, składaniem, zbieraniem, zastanawianiem się czy to mu się przyda czy nie - udaję się jutro na wschodnią ścianę naszego pięknego kraju. Drżyj Rzeszowie - nadciągam!

W każdym normalnym człowieku tkwi szaleniec i próbuje wydostać się na zewnątrz.

2010-09-12T19:03:00.007+02:00

Rozmowę zagaiła Marzenka:
- Wiecie...dziś jest dzień mocy Majów, w takie dni wszystko się udaje. Energia jest niezwykle silna.
- Jaka energia? - nieśmiało pyta mąż Marzenki.
- Jaka, jaka? A taka! Wszystko dookoła to energia. Twój mózg to też energia, o ile go w ogóle masz. - wrzasnęła Marzenka zirytowana zupełnie bez przyczyny.
- A w co ty właściwie wierzysz? - chciała wiedzieć Gosia, nakładając sobie na talerz sałatkę z zieleniny.
- Wierzę w Boga. I nie mam zamiaru wam się spowiadać bo wiara to moja sprawa. W Szatana też wierzę.
- Jasne, jasne...- Gosia nie dawała za wygraną - Ja wczoraj ścięłam się z moją ciotką, która jest typowym moherowym beretem. Tak mnie wkurzyła, że wygarnęłam jej wszystko. Zapytałam, a wiesz, że twój Jezus miał kochankę? A wiesz, że apostołów było 13? Twoja wiara jest zakłamana. I… ciotka nazwała mnie Antychrystem. – zakończyła wbijając gwałtownie widelec w niewinny groszek.
Zaległa głucha cisza, w której słychać było tylko szept Marzenki sączącej do ucha Eli:
- Przychodzi do mnie zawsze o 3, budzę się wtedy i długo nie mogę zasnąć. Chce mnie przeciągnąć na swoją stronę ale nie daję się, jestem silna. A to dlatego, że chodzę na psychoterapię i msze egzorcystyczne….ustawienia Hellingera bardzo mi pomagają.
- A skąd masz takie informacje? - zapytał Gosię mąż Zosi.
- Czytałam to wiem - lakonicznie wyjaśniła Gosia,
- Co czytałaś? - zapytali wszyscy.
- Biblię i różne rzeczy w gazetach i książkach.
- Co ty tu jakieś denikenizmy siejesz? - mąż Zosi wyraźnie porzucił ton łagodnej konwersacji.
Atmosfera się zagęściła. Weronika postanowiła zmienić temat:
- Co sądzicie o kobietach - surykatkach?
Przed oczami stanęły mi obrazy z filmu "Kobieta wąż" tyle, że tym razem kobieta miała twarz małego łowcy gryzoni. Reszta zaniemówiła.
- A my w tym roku jedziemy do Grecji - zawołała Zosia - Mareczek koniecznie chce zobaczyć Morze Martwe....
Lubię spotkania z przyjaciółmi. Zawsze działają odświeżająco.

Tekst dedykowany.

2010-09-04T20:06:00.012+02:00

TEKST 1
Mój syn urodził się indywidualistą. Ludzie rodzą się żeby zostać murarzem, cieślą czy zdunem, albo jak u Topora „żeby ciupciać królewny” a on postawił na indywidualizm – od urodzenia. Podziwiam go, bo być indywidualistą jako komórka jajowa, noworodek czy niemowlak to sprawa naprawdę trudna. Ba! Wielu twierdzi, że niemożliwa.

Po pierwsze zaskoczył wszystkich, że jest i nikt nie potrafił powiedzieć jak długo już tam jest, po drugie postanowił zmienić miejsce przebywania 4 tygodnie wcześniej niż zostało ustalone, w tempie ekspresowym – 25 minut, w trakcie czytania przeze mnie Gramatyki Języka Angielskiego w Ćwiczeniach niejakiego Prejbisza. Od początku był starszy niż był, przychodząc na świat jako istota świetnie ukształtowana, o długości przeciętnego 3 - 4 miesięcznego niemowlaka/64 cm/.

- To chłopiec! – zakrzyknęła radośnie położna – Raany, jaki długi!
Było mi właściwie wszystko jedno – byle zgadzała się liczba rąk, nóg i oczu.
Chłopiec był fioletowy, miał włosy koloru śniegu i wzrostem przypominał siedzącego niemowlaka.
- Good Job! – poklepał mnie po plecach czarnoskóry student z Sudanu.
- Mucha powiła żyrafę – zakrzyknął wesoło Pan Doktor.

Młodym rodzicom kazano badać czy fałdki na nóżkach dziecka znajdują się na tej samej wysokości. Tyle, że on oczywiście żadnych fałdek nie miał. Na żółtaczkę też nie zachorował, bo to by było zbyt pospolite. Przyniesiony do domu nie płakał jak inne maluchy tylko fukał elegancko z niezadowolenia, darcie się i czerwienienie oraz kolki jakiekolwiek były mu nieznane. W dzień nie sypiał wcale, fukał za to z nudów bo zajęcia jakie można zafundować noworodkowi są jednak ograniczone, noc już po 4 dniach pobytu w domu przesypiał w całości. Byliśmy u kresu sił budząc się sami po nocy i szturchając jego rączki i nóżki aby upewnić się, że oddycha. Był tym wyraźnie zniesmaczony.

Nie chorował na żadną dziecięca chorobę oprócz ospy, a i wtedy budził grozę kiedy wychodził ze swojego pokoju jako 3 latek i głosem kamiennym żądał „ Tatusiu proszę mnie posmarować bo skóra mnie swędzi”. Goście milkli, mówił dobranoc, piorunował towarzystwo wzrokiem i szedł spać zamykając wcześniej dokładnie drzwi i gasząc światło. Nie oznacza to, że nie chorował wcale – zawsze lubił cos odmiennego – łupież pstry na ten przykład. Zna ktoś? Pewnie mało kto. A on go sobie złapał i wyhodował.

Jego kolacje stały się słynne w rodzinie – na stole musiały być 3 miski – jedna z kaszką dla dzieci, druga z oliwkami a trzecia z płatkami kukurydzianymi. I tak sobie spożywał kolejno, oglądając książki i konwersując jak Król Staś na Obiadach Czwartkowych.

TEKST 2
Wychowując swoje dziecko postanowiłam, że nie będę zmuszała go do bezsensownych działań, do których przymuszała mnie własna matka. Było ich wiele ale te najbardziej znienawidzone to: zakładanie ciepłych gaci/barchany/, noszenie czapki i szalika od wczesnej jesieni do późnej zimy i obcinanie grzywki do przyzwoitej długości. Rzeczy te spędzały mi sen z powiek i motywowały do znajdywania wykrętów i kombinowania. Majtki trzymałam w piwnicy pod schodami, czapka i szalik lądowały w torbie zaraz kiedy tylko nasze okna znikły z pola widzenia, a w sprawie grzywki prowadziłam całe krucjaty.
Ponieważ los bywa złośliwy - pokarał mnie potomstwem, którego podejście do tych spraw było diametralnie inne. Dziecię w wieku lat 4 odmówiło pojechania do lasu bez dodatkowej pary rajstop. Po długich namowach zgodził się wsiąść do auta ale wysiąść w lesie już nie chciał – znajomi patrzyli na nas jak na morderców. Czapkę i szalik musiałam chować w czeluściach szafy bo miał ochotę nosić to nawet kiedy temperatura przekraczała 15 stopni. W sprawie grzywki odnalazł wspólny język z babcią zwracając się do niej o pomoc bo "Mamusia nie umie" i wracając z ząbkiem do pół czoła. Nie pozwalał głośno słuchać muzyki, kazał nam chodzić spać przed północą, żądał dwudaniowych obiadów i codziennej kąpieli. Trzymał nas krótko i wychowywał.
Z wiekiem nieco odpuścił i stał się normalnym nastolatkiem chodzącym w podartych dzinsach i z włosami do pasa. Kiedy zapisał się na lekcje gitary i szarpał struny od rana do wieczora mogliśmy odetchnąć , znormalniał.(?) Potem nieco przegiął, a następnie wrócił na dobry tor.
Od anioła:

do diabła:

…………..

Nie wiem kiedy minęło 20 lat. A minęło dzisiaj o 9.45. Za 3 tygodnie wyfruwa z gniazda. A leć słowiczku mój, a piej!

Britons never, never, never shall be slaves lub Każdy Anglik jest wyspą.

2010-08-30T11:36:00.005+02:00

Decyzję o wyjeździe do UK podjęłam w końcu listopada, półtora miesiąca później mieszkałam już na Wyspach. Moim zadaniem było wtopienie się w angielskie życie, spróbowanie angielskiego jedzenia, kupowanie w angielskich sklepach, załatwianie spraw w angielskich bankach, urzędach, instytucjach, oglądanie angielskiej TV i czytanie angielskich gazet - po prostu życie!

Przy okazji krzewiłam w świecie wiedzę o naszym kraju:
- Tak! To prawda, że Polacy mają własny język(wszak to nie gęsi). Nie, nie mówimy po niemiecku. Nie, Chorwaci nie mówią tym samym językiem co my. Rosjanie tez nie.
- Tak,u nas tez są supermarkety. (człowieku w moim mieście jest 6 hipermarketów, a supermarketów nawet okiem sokolim nie zliczysz)
- Tak, mamy komputery i kolorową TV.(zdziwiłbyś się człowieku rozmiarami odbiorników w Polsce)
- Nie sądzę, że okna dwuszybowe to nowość wynaleziona przez Anglików.
- Przysięgam Harry, że moja babcia miała w domu jeden kran do ciepłej i zimnej wody. Kiedy? Z pewnością w latach 70-tych to już był standard.
- Wiemy co to kuchenki mikrofalowe ale wolimy samodzielnie gotować. Nie, nie...prąd tez jest dostępny.I wodę tez mamy w domu, nie, nie nosimy jej wiadrami ze studni.
- Nie, Sue - ten bezzębny człowiek w kufajce na rozpadającej się furze to nie Polak, mówią akurat o tym, że Rumuni będą mogli u was pracować. Mamy dentystów w kraju.
- Tak, to co ci podałam to moja miesięczna pensja w Polsce, a nie tygodniowa.
- Radzimy sobie z kafelkami w łazience.
- Prosit! - to nie jest Polskie słowo.
- Kurwa! - to jest Polskie słowo ale koleżanka twierdzi, że węgierskie też. Nie, nie mówimy tym samym językiem.
- Chopin był Polakiem. Kopernik też. Curie też. Nie bujam.
- Nie, nasze państwo ma więcej niż 50 lat.
- Nie sądzę,że słowo Slavic pochodzi od słowa "slave".
- Łabędzie to nie jest polski przysmak.

A z UK przywiozłam - uwielbienie dla ryb i owoców morza, kuchni indyjskiej i chińskiej, mnóstwo książek za śmieszne pieniądze, i uwielbienie dla Doctora Who!
Jak ja kocham ten kraj.

W dworcowej poczekalni, na stacji PKP lubię posiedzieć czasem bo gdzie lepiej czekać jest?

2010-08-26T10:15:00.005+02:00

"Kobiety z tobołami,
faceci pijani w sztos
i jak to na takiej stacji
trochę smrodu, czasami tłok."
Dworzec Centralny w Warszawie budzi we mnie wiele wzruszeń. Ileż razy zaczynałam lub kończyłam tu swoją podróż. Znajome kąty, znajome zapachy, Stefan Karwowski i technik Maliniak, bezdomni, gorąca kawa, kebab… Dworzec ma przejść modernizację, a więc nie będzie już taki sam. A ja wróciłam sobie z rozrzewnieniem do mojej ostatniej wizyty w tym miejscu, która odbyła się w listopadzie roku 2006.

Przybyłam na spotkanie 2 godziny za wcześnie - bo lubię jeździć Intercity. Już wcześniej zdołałam ustalić, że nieznany mi hotel znajduje się nie dalej niż 15 minut w lewo od wyjścia. Pogoda nie zachęcała do spacerów po stolicy, siąpiło i mżyło, co osobiście uwielbiam, z tym, że moja fryzura wydaje się mieć całkiem inne zdanie. No, a przecież wybierałam się na spotkanie i bynajmniej nie był to casting do roli Ofelii. Postanowiłam poszukać miejsca w okolicach dworca, które nadawało by się do „zalegania”.
Wyszłam z budynku i moim oczom ukazał się Szanghaj…jak okiem sięgnąć Szanghaj. Brakowało tylko dżonek. Warszawa wydała mi się jednym wielkim bazarem, zniechęcona wróciłam na dworzec. W końcu mają tu chyba jakąś poczekalnię?

Znalazłam. Na piętrze. Była pusta, co mnie bardzo ucieszyło. Natychmiast znalazłam miejsce na samym środku, postawiłam na stoliku kawę i wyjęłam plik gazet. Z lubością zajęłam się sprawami innych. Deszcz za oknami wzmógł się znacznie. Kap-kap, kap-kap-kap, kap-kap-kap-kap! Ze zdziwieniem zauważyłam, że wzmógł się także w środku. Na szczęście okrąg, w którym zalegałam pozostawał suchy.
„Plum” – coś z pluskiem wpadło mi do kawy. Zajrzałam z ciekawością. Było to urocze, świeże, ptasie guano. Dryfowało na powierzchni czarnego płynu jak samotna tratwa na oceanie. Podniosłam głowę. Pod sufitem fruwało wesolutko stadko gołębi strzelając na oślep morderczymi pociskami. Udałam się po świeżą kawę, zaległam ponownie, tym razem otwierając nad sobą i kawą parasol.

Ze świata celebrytów wyrwał mnie boleśnie jakiś hałas. Do poczekalni wtoczyły się trzy baby. Ich głowy zdobiły elegancko zawiązane chustki w wesołych kolorach, a kartoflane ciała opinały wytarte podomki o największym stężeniu szarości jaki udało się wyprodukować. Każda z pań ściskała w ręku metalowe wiadro pełne złowrogo – mętnej cieczy, w drugim niosąc jak berło - dopełnienie – cuchnącego mopa. Lekki zapach kurnika połączył się obecnie z podomkowym potem i wonią plesni.

- Musi pani stąd wyjść, będziemy sprzątać. – oznajmiła profesjonalnie babina. Stawiając wiadro na ziemi, jak kropkę nad i.
- Jak to wyjść? Przecież to poczekalnia? I ja tu właśnie czekam! – nieśmiało próbowałam tłumaczyć moja obecność w ich miejscu pracy.
- Tera poczekalnia zamknięta, niech se pani gdzieindzi znajdzie miejsce. – dodała druga wielbicielka czystych podłóg.
- Jak to? – nie zrozumiałam.
- Tak to, tak to. Niech se pani idzie do kawiarni, czy gdzie tam.
- A ile to potrwa?
-A będzie ze dwie godziny.

Wstałam, zebrałam toboły i potulnie opuściłam poczekalnię. Już na zewnątrz odwróciłam się i zobaczyłam trzy nimfy rozparte w fotelach, ćmiące papierochy. Na drzwiach wielki napis głosił „Zakaz palenia”.

Ponieważ kawa zdążyła zrobić swoje, postanowiłam poszukać toalety. Na szczęście znajdowała się tuz obok. Otwarte na oścież obdarte drzwi, i zapach powalający tura. W środku baba toaletowa zajadająca bułę. Zrobiłam co trzeba, przy okazji odświeżając nieco mój mizerny makijaż, zapłaciłam co się należało i wyszłam. Kiedy tylko moje obie stopy znalazły się za progiem smrodliwego przybytku do mózgu dotarła myśl – a puder? A puder zostawiłam na umywalce! Natychmiast zawróciłam. Przy okazji jeszcze raz zerknęłam w lustro i ruszyłam do wyjścia.

- Hej! 5 złotych!!! – wrzasnęła za mną babcia klozetowa, krztusząc się bułką – Niby eleganTcka kobita, a bez płacenia kce wyjść! – nabzdyczyła się w sobie.
Z wszystkich stron przeszyły mnie karcące spojrzenia spieszących się podróżnych.
- Ja? Przecież zapłaciłam! – próbowałam wytłumaczyć.
- Raz! A weszła dwa razy!
- Ale zapomniałam tylko pudru z umywalki, nie korzystałam z toalety i nie odkręciłam nawet kranu.
- Pani, tu fotokumórka jest – dwa razy weszła dwa razy ma płasiś. Ja za paniom płasiś nie bede.
Potoczyłam wzrokiem po przybytku – odłażąca ze ścian farba, łuszczący się lakier na futrynach drzwi, muszle w kolorach mocnej herbaty, muchy, fetor i odór.
- Fotokomórka? – zapytałam słabo.
- Tak! Pani to jezd Warszawa, tu wszyndzie som fotokumórki. Niech płasi.
Z westchnieniem sięgnęłam do portfela.

W drodze powrotnej postanowiłam jeszcze raz skorzystać z przytku rodem z XXI wieku. Niestety. Na drzwiach wisiała ogromna kartka z wydrukowanym ogromnymi kulfonami napisem:
"Wyszłam do banku"

Och, ten Dworzec Centralny…mnóstwo, mnóstwo wspomnień. Ale to już na całkiem inną okazję!

A tu mój ulubiony dworzec - stąd wyruszam w świat.( zdjęcie z darmowych zasobów internetowych)

Jestem jej matką, a więc osobą, która zna ją mniej niż ktokolwiek inny.

2010-08-22T09:18:00.004+02:00

Dziś na poważnie:

- Ja z moją córeczką mamy bardzo bliski kontakt, jesteśmy przyjaciółkami i mówimy sobie wszystko! – powiedziała twardo Marysia próbując zdusić wiszącą w zarodku sprzeczkę.
Musiałam wyglądać na wściekłą, byłam wściekła i zdążyłam nawet podjąć decyzję, że to moja ostatnia wizyta w ich domu.
Wszystko zaczęło się całkiem niewinnie – herbatka, ciasteczko, śmichy – chichy i nagle wraz z pojawieniem się 11 – letniej Eluni cały dobry humor trafił szlag!
- Dzień dobry – ukłoniła się jak zwykle, siadając na brzeżku krzesełka. – Jak tam doktor W., dalej do pani te listy miłosne pisze?
Zdębiałam. Otworzyłam usta w niemym sprzeciwie i zastygłam tak na wieczność. Powiedzieć, że tak? Powiedzieć, że nie? Spojrzałam na Marysię i uzyskałam odpowiedź, która mnie zmroziła. Nasza znajomość w tym momencie skończyła się na zawsze, a numer jej telefonu wykasowałam bez żalu z moich zasobów znajomych.

Moja przyjaciółka zwlekała z powiedzeniem swojej córce, że osoba, która ja wychowuje nie jest jej ojcem. Zostawiała ten męczący ją temat „na później”. Córkę „oświeciła” jej koleżanka, której mamusia też nie miała sekretów przed córką. Małe spędzały razem noc, i po obejrzeniu po raz n-ty filmu o kucyku Pony 14-latka usłyszała prawdę o swoim życiu.
- A wiesz, że Marek nie jest twoim tatusiem? On cię tylko wychowuje, bo twój prawdziwy tatuś cię nie chciał.
Co się później działo, można sobie wyobrazić.

Przykłady można mnożyć. Ciekawe natomiast jest to, że córeczki nie odwzajemniają tej otwartości w stosunku do matek. Marysia nie wiedziała, że Elunia w wieku lat 17 ma romans z żonatym mężczyzną, zakończony ciążą. A „oświecająca” córka po wyjeździe na studia do innego miasta, odwiedza mamusię jedynie 2 razy do roku.

Dorota musiała kłamać, że idziemy się do mnie uczyć bo jej mama na słowo kino, dyskoteka czy kawiarnia natychmiast rzucała się do jej szafy, wkładała młodzieżowe szatki i czuła się gotowa do wyjścia. Nie mogłyśmy się spotykać u niej w domu, bo mama zalegała z poduszką na podłodze i wdawała się w niekończące się pogaduszki z koleżankami córki.

Nie liczmy, że dzieci będą mówić nam wszystko. I przejście na TY, nic tutaj nie zmieni. Mogą mówić nam sporo ale miejmy świadomość, że będą to informacje wybrane i wyselekcjonowane.

Dzieci potrzebują matek, przyjaciół znajdą sobie same. Bo jak tu powiedzieć matce to co zdarza się nam powiedzieć Zosi, Krysi czy Marysi - "Wiesz co? Chrzanisz głupoty, idź się lecz"!

Niebo - to dobre miejsce dla naiwnych.

2010-08-13T11:36:00.007+02:00

Byłam bardzo grzeczną małą dziewczynką. Nie mówiłam brzydkich słów, nie niszczyłam ubranka, nie wpadałam w histerię mająca na celu wyproszenie czegoś od rodziców. Czytałam. Ania z Zielonego Wzgórza, Tomek Sawyer, Dzieci z Bullerbyn, Poldek z Podróży za jeden Uśmiech - wszyscy oni mieli ciekawe życie, a ja?

Jako dziecko pomysłowe, postanowiłam z dziecka dobrego zmienić się w dziecko złe ale za to z ciekawym życiorysem i niebanalną osobowością. Pierwszą próbą mojego charakteru było podłożenie dziadkowi całego pudełka pinesek tuż pod prześcieradło. Pamiętam jak płonęły mi policzki kiedy sprawdzałam czy wszystkie stoją na sztorc, i czy prześcieradło jest odpowiednio naciągnięte. Niestety, kiedy nadeszła noc zwierzyłam się z wszystkiego babci, która natychmiast zastosowała środki zapobiegawcze i uchroniła dziadka przed przemianą w fakira.

Następne próby kończyły się zawsze tak samo - zamknięcie dziadka w drewnianym wychodku i wyrzucenie klucza (wygadałam się sąsiadowi), zmieszanie cukru z solą w babcinym kredensie (powiedziałam sąsiadce), schowanie buteleczki z benzyną do pieca zanim babcia rozpaliła pod nim ogień (tym razem opowiedziałam to obojgu dziadkom, traktując to jako poranną rozrywkę). Kompletnie nie nadawałam się na bohaterkę dziecięcej powieści.

W moich bojach o dzieciństwo usłane przygodami starał się pomóc mi kuzyn, uczył mnie rzucania zza krzaka jajkami w samochody, robienia śmierdzieli i podstawiania ich ludziom pod drzwi, pukania w okno "ręką nieboszczyka" i tym podobnych umiejętności. Nie wciągnęłam się jednak.

Bycie złą i interesującą jest na pewno bardziej cool niż bycie człowiekiem dobrym. Jakże nudny jest każdy super bohater w porównaniu ze swoim przeciwnikiem. Batman? Nudziarz w trykotach . Superman - kwadratowoszczęki altruista, Dorotka z Oz - cukier się człowiekowi podnosi i tak dalej, i tak dalej.

A ja? Zostałam dobrą dziewczynką - ćmienie papierosów, czerń i rzucenie mięsem od czasu do czasu niestety nie pomaga.
"Pani jest zawsze taka uśmiechnięta, że człowiek od razu się lepiej czuje". Trudno, nie ma rady. Jestem ta cholerną Dorotką z Krainy Oz z okrągłą buzią, niebieskimi oczami i włosami blond. I nawet nazwanie się Czarnym Wieprzem mnie od tego nie uwolni. Jestem dokładnie taka jak na zdjęciu poniżej.

Krafty - it isn't where you wanna be!But out there the world is a beautiful place with mountains, lakes and the human race

2010-07-25T22:29:00.006+02:00

Dziś jest piękny dzień. Święto siąpienia, dżdżu i wilgoci. Moja ukochana pogoda. Z tej okazji dzisiaj od rana pląsam i śpiewam, wchodzę na schody tyłem i żyję pełnią życia. Na zdjęciu moja duchowa ojczyzna.
A teraz wszyscy naciskamy PLAY, klaszczemy w ręce i ruszamy w tan!No...nie mówcie, że nóżka się nie rusza! A tekst mówi sam za siebie. Ja śpiewam od rana! I robiłam dokładnie to co bohaterzy w końcówce klipa!
Acha - video jak dla mnie super seksowne:)

Some people get up at the break of day
Gotta go to work before it gets too late
Sitting in a car and driving down the road
It ain't the way it has to be

But that's what you do to earn your daily wage
That's the kind of world that we're living in today
Isn't where you wanna be
And isn't what you wanna do

Just give me one more day (one more day)
Give me another night (just another night)
I need a second chance (second chance)
This time I'll get it right (This time I'll get it right)

I'll say it one last time (one last time)
I've got to let you know (I've got to let you know)
I've got to change your mind (I've got to change your mind)
I'll never let you go

Z budowaniem drużyny jest podobnie jak z kopulacją słoni. Dużo kurzu, hałasu, a efekt za dwa lata.

2010-07-14T10:37:00.003+02:00

TO JEST TEKST ZASTĘPCZY, MAJĄCY DAĆ ZNAĆ, ŻE PRZY POPRZEDNIM RYSUNKU WRESZCIE POJAWIŁ SIĘ POST. NIESTETY DŁUUUUGI bo przygoda też trochę trwała.

Nie, nie będzie tekstu o piłce nożnej. Nie wiem, nie znam się, i w ogóle jesli nie gra Krzynówek to nie oglądam. Na dodatek mieszkam z mężczyznami, którzy są nastawieni antypiłkarsko i dzięki temu telewizor odpoczywał przez ostatni miesiąc. Ktoś może być ciekawy dlaczego Krzynówek? Cóż, na piłce nożnej to ja się znam tak jak na japońskim /bo na chińskim coraz lepiej/ ale uroda tego pana jest dla mnie obezwładniająca. Mogę go oglądać i oglądać, turpizm w czystej postaci - nie mogę się oderwać, zaczęłam nawet zbierać plakaty. Jestem turpistką!

Bez serc, bez nerek, bez mięsa od kości,
o, najwierniejszy posągu człowieka,
trwały, pogrzebny
szkielecie,
arcydzieło portretowej rzeźby!
Podaj mi piszczel!
Niechaj na tym flecie
niepokalanie białym, obranym do czysta,
zaświstam
z wesołoposępnym dreszczem
Odę do postarzałej o sto lat młodości
brodatej,
ponurej,
Waszej, pokorni wyjadacze resztek
zastraszająco wspaniałego Ścierwa
Charlesa Baudelaire'a!

Tekst związany z obrazkiem już umieściłam /jeden post niżej/ i jeśli ktoś zdoła go przeczytać do końca zrozumie co ma wspólnego zepsute auto z zastępem pań lżejszego prowadzenia się.

Wałęsam się pośród dni jak dziwka w świecie bez trotuarów czyli Co robimy od stuleci? Dzieci...

2010-07-09T20:35:00.005+02:00

Dzień był piękny. Słońce świeciło pilotom w oczy, a chmury z przestrachu przed jego mocą rozpierzchły się jak zbłąkane owieczki po niebie. Wyszczerzyłam zęby prosto w błękit i założyłam ciemne okulary. Trzymając jedną rękę na kierownicy, i czekając na zmianę świateł zaczęłam po omacku szukać włącznika radia – wkrótce z głośników dobiegł industrialno – technologiczny łomot w rytmie którego chętnie podążam do pracy. Otworzyłam dach i do środka wdarło się niebanalne powietrze ulicy, pomieszane nieco z zapachem spalin i przetrawionego potu ludzi pracy. Tak…jestem gotowa do podróży. Srebrne tornado pruło przez miasto, a ja rozkoszowałam się upojnie pogodnym dniem i brakiem korków na drodze.

Zapaliłam papieroska i oddałam się myśleniu o dniu następnym.
- Smrodliwy ten papierosek – pomyślałam kiedy dopadł mnie zapach palącego się plastiku. Bez zastanowienia się zdusiłam gada w popielniczce myśląc bardzo źle o rodzimej branży tytoniowej. Niestety zamkniętego pudełka wciąż wydostawał się cienki ogonek dymu, drażniąc moje nozdrza i nerwy.
- Ależ cuchnie – wykrzywiłam się okrutnie znowu rozważając opcję rzucenia palenia ze względów estetycznych.
Śmierdziało obrzydliwie – pakuły, spalona guma, podpiekany cap, tlące się runo owcze. Na dodatek gęstość dymu jakby się nieco zwiększyła. Otworzyłam torebkę i z czeluści wygrzebałam małą butelkę wody mineralnej. Zalałam smród. Okazało się jednak, że zalany śmierdzi bardziej intensywnie i na dodatek zaczyna wyłazić spod kierownicy i jakby z boku auta. Włosy zjeżyły mi się na głowie, a w myślach zobaczyłam wielki napis – „JA GORĘ”!
Zaczęłam wypatrywać najbliższego zjazdu. Jest, jest! Mała zatoczka a nawet kilka stojących tam osób. Zjechałam na bok i zatrzymałam śmierdziela tuż przed stopami grupki pięknie roznegliżowanych pań.
- One raczej mi nie pomogą – pomyślałam przytomnie.
Porwałam torebkę i wyskoczyłam z auta jak z procy. Wybiegłam na drogę i najpiękniej jak potrafiłam wykonałam gest znany już starożytnym, który przetłumaczony na język słowa brzmi: Niech to szlag! Nie mam gaśnicy a samochód mi się fajczy!!! Człowieku – KURNA - pomocy!
Z hukiem zahamowała ogromna ciężarówka i na drogę wyskoczył spocony kierowca. Sprawnie ugasił pożar butelką mineralnej pożyczonej od „pięknych pań” , pocieszył mnie że to „tylko koło” i zmartwił, że „teraz już się nie pojedzie”. Natychmiast zadzwoniłam po domową pomoc drogową. Niestety dojazd w miejsce, w którym akurat przebywałam wymagał nieco czasu i na dodatek zorganizowania pomocy przyjacielskiej. Godzinka jak nic. A w pracy ludzie czekają, a szef będzie wyrywał przerzedzone włosy z głowy, a w ogóle nie chcę tu kwitnąć godzinę. Potoczyłam wzrokiem dookoła. Las, ale jakby coś więcej niż las. Gaik płatnej miłości z łazienką, w której pluskała się jedna z pracownic przybytku używając w tym celu wysokozmineralizowanej butelkowanej wody Henryk i własnej spracowanej dłoni. Majtki smętnie wisiały na krzaku obok. Normalnie – trzeba się umyć po robocie pomyślałam i nawet się uśmiechnęłam w stronę klasy robotniczej. Od ściany wschodniej powiało chłodem.

- Nie jest dobrze – zauważyłam przytomnie i postanowiłam się czymś zająć.
Schyliłam się i zaczęłam oglądać samochód od spodu, przy tej gimnastyce dekolt sięgnął mi do pępka, a piersi niemal wybiły zęby. Z przejeżdżających samochodów dało się słyszeć chrząkanie młodego goryla i inne naturalne odgłosy świata zwierzęcego. Kobiety przydrożne mlasnęły z niezadowoleniem przeżuwając zapewne resztki miłosnej strawy, a kąpiąca przerwała płukanie gardła głośno wypluwając wodę. Wolałam udawać, że nie rozumiem. Podniosłam maskę i zaczęłam tam bezsensownie grzebać, próbując sprawdzić czy oprócz koła coś jeszcze stanęło w płomieniach. Grzebanie w silniku oznaczało w moim przypadku dotykanie palcem różnych drutów i zwojów, o których pochodzeniu i przeznaczeniu nie mam bladego pojęcia. Zapamiętałam się w tym grzebaniu i zaglądaniu. Siłą rzeczy moje cztery litery nieco się wypięły w stronę drogi. Z mijających nas aut doleciało nawoływanie godowe szympansów. Córy Koryntu zawyły posępnie, a jedna wyciągnęła z torebki mały telefon i zaczęła do niego szybko mówić w jednym z języków słowiańskich. Wyprostowałam się natychmiast i spojrzałam na zegarek. Minęło zaledwie 10 minut.

Usiadłam w samochodzie. Damy stanęły u jego końców. Sytuacja wyglądała na patową. W ciemnym garniturze, i w okularach wyglądałam na rasową, nowoczesną i zmotoryzowaną burdel mamę lub na tirówkę w wersji „business”.
Pięć minut później tuż przed moim autem zatrzymał się z piskiem opon czarny karkowóz z ciemnymi szybami. Ze środka, jak z pieczary wynurzył się wielki łeb osadzony na drobnym ciałku. Łeb był ozdobiony ciemnymi okularami i zapałką w kąciku ust.
- Porucznik Kobretti – pomyślałam.
Kobretti rzucił mi niechętne spojrzenie i udał się w stronę swoich pracownic. Zbili się w nastroszone stado gulgające i wymachujące rękami. Leśne nimfy wyraźnie wskazywały na mnie i coś tłumaczyły.
- Mam nadzieję, że nie dostanę w zęby – pomyślałam słabo.
Wielki Łeb odłączył się od grupy i podszedł do mnie.
- No?
- Co?
- Na co tu czekasz?
- Na męża.
Jego oczy zrobiły się wielkie jak spodki. Pewnie pomyślał, że tą drogą chcę sobie znaleźć męża. Nawet jemu taka opcja wydała się wyjątkowo durna.
- Na mojego własnego męża – dodałam szybko. Zepsuł mi się samochód, koło się paliło i……
- Gdzie jedziesz? - warknął.
- Do centrum – szepnęłam nieśmiało.
- Wsiadaj do mnie, nie będziesz mi tu stała i dziewczynom przeszkadzała w robocie!
- Ale….
- Nie ma ale. Sonia! Popilnujesz auta, pani mąż po nie przyjedzie.
Korynt rozpełzł i rozparł się natychmiast na masce mojego szerszenia, wypiął pierś i uśmiechnął złośliwie w moją stronę.
- Jasne, jasne…czekamy! - wyskrzeczały ustami, które dużo widziały i mrugnęły do mnie porozumiewawczo przebierając opalonymi nóżkami, obutymi w złote szpileczki.
Odjechałam z alfonsem w siną dal, a gejsze polskie długo i raźno machały, aż zniknęły za horyzontem.
Męża rzuciłam na pożarcie. Dał radę.

Nie traktujcie studiów jako obowiązku, lecz jako godną pozazdroszczenia okazję poznania wyzwalającej mocy piękna w dziedzinie ducha.

2010-06-03T21:24:00.004+02:00

Studia - to piękna rzecz. Uwielbiam studiować. Chociaż od czasu do czasu napada mnie zdrożna myśl, że w sobotę i niedzielę niekoniecznie fajnie jest zrywać się o świcie razem z psem sąsiada. Zabijam tę glistę robaczywą w zarodku i pakuję szkolny kuferek: parę kartek, zeszycik, sałatka, oraz woda. Wolę kawę ale ta z automatu pachnie nieco grzybem, a do baru zawsze są kolejki. Sałatka trochę dla picu, bo jak już się rozkręcę to kończę z Ropkiem w Biedronce na stoisku z niezdrową żywnością. Droga do szkoły zabiera mi około 10 minut osobistym srebrnym szerszeniem lub 7 minut karkowozem Ropka. I wreszcie jest - kochana uczelnia! Stare budynki, koślawe stoły, śmierdzące ubikacje - prawdziwy klimat wyższej uczelni.
Moje życie uczelniane składa się głównie z kabaretu - czyli stania z chłopakami przed budynkiem, ćmienia papieroska i rechotania. Jak już nie mamy siły rechotać to grzecznie wracamy na zajęcia i przysięgamy sobie studiować do osiemdziesiątki albo i dalej. Dzięki studiom zaczęłam jeździć prawdziwym karkowozem, który zamiast normalnego bagażnika posiada głośniki. Odjazd spod budynku uczelni w reklamówce na głowie nie jest może zbyt wygodny ale ile człowiek ma radości, kiedy posuwa się w rytmie "Jeżdże nisko, leże na glebie, grunt to zawieszenie - JEDZIESZ". Czy bez pójścia na studia kiedykolwiek bym tego doświadczyła?
Oczywiście teraz musimy stać się poważni i zaliczyć wszystkie egzaminy ale ponieważ jestem w grupie, w której średnia poniżej 4.6 to raczej wyjątek niż reguła, powinno pójść gładko. A następnie -Wakacje! Będzie mi jednak brakować tej specyficznej atmosfery i kapitalnych ludzi.
DODATEK:
Po pierwszych komentarzach postanowiłam dodać trochę informacji:
Studiuję po raz trzeci, a część mojej grupy jest młodsza od mojego osobistego dziecka:)I to jest najfajniejsze studiowanie - dla siebie samej, dla ogromnej przyjemności, dla znalezienia się w zupełnie innej sytuacji i w kompletnie innym towarzystwie.:)Kompletnie mi nie przeszkadza status najstarszego studenta na roku, moi koledzy też się nie spodziewali, że mają matuzalema obok w ławce. Niechcący się wydało, teraz już chyba zapomnieli, że jestem najstarszą starowinką. Trzeba by zresztą ich zapytać jak się studiuje z osobą 20 lat starszą.
Dużo trudniej było mi poprzednio - postanowiłam zmienić zawód, a więc była duża presja. Na dodatek mój syn był wtedy mocno nieletni i faktycznie był na mojej głowie. A teraz? Teraz to ja już mam z tego TYLKO przyjemność, no i wiedzę, rzecz jasna:)

Moje zdrowie jest niezdrowe ale właściwie i tak nie wiadomo o co chodzi. Mam tyle pozaczynanych tekstów, które mnie świerzbią, że głowa boli - ale praca i studia ostatnio całkowicie mnie porwały. Na szczęście dodaję dziś piwonie, podobno właśnie szczęście przynoszą. Życzę więc każdemu kto tu zajrzy- MASĘ SZCZĘŚCIA!

Choroby są po to, by nam przypominać, że nasz kontrakt z życiem może być w każdej chwili unieważniony.

2010-05-10T20:03:00.005+02:00

Zaczęło się od ogólnego rozmemłania, rozleniwienia i niechciejstwa. Niby nic, a jednak łatwo było zauważyć.
- Zmieniłaś fryzurę?
- Nie. Umyłam włosy.
- Nieeee. To nie to. Coś zmieniłaś. Makijaż?
Owszem. Zmieniłam wyraz twarzy.
- Ojejku! Co się stało?
- Boli panią coś?
- Jakieś kłopoty?
Hmmm…oprócz rozmemłania, nie zauważyłam żadnych innych symptomów nadciągającej katastrofy. Niestety nadeszła podstępnie słonecznym rankiem, wpiła śledzie w glebę, brudne stopy rozparła na fotelu, rzuciła walizy w kąt i postanowiła zamieszkać na trochę ; razem ze mną, w moim niebieskim pokoiku, w moim białym łóżku w niezapominajki, pod moją błękitną pościelą – kompletnie tu nie pasowała, podobnie zresztą jak ja! W końcu patrząc na to co czytam, oglądam i czego słucham – mój pokój powinien wyglądać jak połączenie jamy Scarlaka i katakumb. No, wiecie – kamienne ściany, jakiś mały, krwawy rozprysk na ścianie, nieco surowych narzędzi tortur i kilka ludzkich kości rzuconych niedbale gdzieś w kąt. Tymczasem…błękity, niezapominajki, aniołki, pierdółki, dwa misie – pysie, kolorowe obrazki i białe szafeczki. Aż do bólu zębów. To jeszcze jeden dowód na dwoistość kobiecej natury.
Przejdźmy jednak do sedna. Słoneczny ranek zawsze zaczyna się parującą kawą i serkiem Bieluchem. Ten zaczął się szybko wypitym jogurtem. Potem spacerek z psami, auto i fruuu do pracy. Po dwudziestu minutach wiedziałam, że coś jest nie tak. Po minutach 30 siedziałam w aucie i prułam w stronę domu łamiąc po drodze kilka przepisów, sycząc i plując jadem na czerwone światła na skrzyżowaniach. Wejście na pierwsze piętro jeszcze nigdy nie trwało tak długo. Potem oparcie się o klamkę mężowskiego pokoju i zachrypnięty szept…”Pomocy, umieram…” resztę usłyszała łazienkowa muszla koncertowa. W samochodzie umarłam dwa razy, pot lał się ze mnie strumieniami, a każdy wybój na drodze był następnych stopniem do nieba. Żałowałam, że wczoraj nie cieszyłam się z tego, że jestem zdrowa i nic mnie nie boli.
O, jakaż byłam głupia wczoraj nie tańcząc z radości nad brakiem bólów wszelakich i mąk cielesnych, o jak materialistycznie i obrzydliwie nastawiona do życia. Pół godziny później żałowałam, że nie umarłam na schodach do przychodni. Mieszanka leków podziałała na szczęście dość szybko i jako umarlak ze spoconym włosem zostałam wypuszczona do domu.
Wszystko fajnie, tylko że w mojej ręce nadal tkwi ohydne ustrojstwo do podawania w żyłę zastrzyków – bo kolka nerkowa lubi powracać. Siedzę i zastanawiam się ile jeszcze pozostało mi minut szczęśliwego stanu, bez bólu. Żeby zaakcentować jak bardzo się cieszę, że w tej chwili nic mnie nie boli postanowiłam napisać niniejszą notkę. Ilustruję ją obrazkiem, który wcale do mnie nie pasuje, nie pasuje tez do całej notki ale za to kojarzy się z miejscem, w którym mnie nic nie bolało. I to jest sedno sprawy! Ludzie! Cieszcie się, że nie macie kolki nerkowej i żyjcie pełnią życia!

Siała baba mak...

2010-04-28T08:46:00.002+02:00

Siała baba mak, nie wiedziała jak.
Wszystkich swoich studentów darzę nieokiełznana miłością. Nie jest ważne - stary czy młody, brzydki czy ładny, mądry czy mniej mądry. Spalam się w tym strasznie ale inaczej nie potrafię. Mam wrażenie, że na każdym spotkaniu dokonuję sekcji na swoim ciele i przewracam go na drugą stronę, z tego powodu po 3 godzinach zajęć bywam kompletnie nieprzytomna i urobiona jak górnik po szychcie. Nagrodą są słowa - Co? Już? Koniec???.
Nie wiedziałam, że to działa w obie strony. Zasiałam i zebrałam. Kiedy już tak całkiem zapadłam się w głąb najczarniejszej czerni otrzymałam: własnoręcznie pieczony chleb /wykonany przez najstarsza kursantkę/, piękne zdjęcie wykonane SPECJALNIE DLA MNIE, kilka ciepłych listów,prawdziwe ruskie pierogi ręcznej roboty i małe złote serdeuszko, a nawet LAURKĘ! - no? i jak tu nie kochać ludzi?
Tym samym postanowiłam wrócić do życia i ustawić się pionowo. Wszystkich serdecznie pozdrawiam i kończę z marudzeniem.

Baba co sieje, jest olejem na płótnie:)

PRZYCZYNĄ DESZCZU JEST ROZŁOŻENIE PARASOLA?

2010-04-24T21:32:00.003+02:00

Parasol nie chroni od łez

Tak dobrze bez niego jest

Bo lepiej nie wiedzieć

Co spływa mi z rzęs

Czy łzy

Czy deszcz

Czy łzy

Czy deszcz

Parasol nie chroni od łez

/Jonasz Kofta

A na obrazie znajduje sie pan Goździkiewicz. Bardzo go lubię.

Bajka o Męczysławie.

2010-04-16T23:04:00.002+02:00

Wyobraźcie sobie niedużą kobietę, skuloną w pół, ciągnącą za sobą na grubym powrozie ogromny wóz napakowany ludźmi.
Ludziska stoją sobie niedbale, podgryzają kiełbasę z chrzanem, uśmiechają się mile i wesoło strzelają z bata.
A któż tam wierci się na koźle?
W pierwszym rzędzie tańczący kazaczoka Rodzice Moi Kochani, mamusia z wielkim hasłem „Rodzinie trzeba pomagać” i tatuś poprawiający okulary z odezwą o wdzięcznym tytule "Należy" , następnie niosące potargane spodnie dziecię, zmarszczony i kręcący głową mąż, szczebioczące ciocie, ujmująco mili kuzyni i kuzynki, nieco nadęta teściowa, kilku szczerzących się pracodawców, wymagający studenci, i chlapiące śliną psy . Znajomi już spadli z wozu ale wciąż próbują się na niego dostać. O…jeden już się wspina. Spadł. Hihi…ależ wzniecił kurz. Nie, nie… trzyma się mocno, aż mu kostki u rak zbielały. O, już się sprytnie podciągnął na rękach i mimo, że nogi nieco mu się wloką po kamienistej drodze to nie puszcza.
Coś śpiewają?
Aaa…śpiewają – Czarny Wpieprzu ty nasz, kochamy cię!! Słoneczko ty nasze, zawsze uśmiechnięte, kochamy cię!
Ale można usłyszeć też basowe:
„A ty wołku, blond wołku, dobrze mi orzesz…od świtania jak do nocki stanęły zoooorzeeee”
Czarny Wpieprz wciąga powietrze i posuwa się wolno, noga za nogą…
- Co tak wolno córeczko? Szybciej tymi kulaskami przebieraj, szybciej!
A wóz rośnie i rośnie, co chwila wskakuje na niego jakiś nowy miłośnik, aż w końcu sznur pęka i wszyscy wpadają do rzeki. Czarny Wpieprz ogląda się do tyłu, prostuje się i uśmiechnięty odbiega w podskokach. Wie, że trochę to potrwa zanim się wszyscy wygrzebią, a że ręki nie podał, że po raz pierwszy nie pomógł? Powie, że się zamyślił.
Niestety, tak dawno nie biegał wolno, że zaraz złapał katar.

Ewy przypadki czyli Miłość to sprawa idealna, małżeństwo - realna.

2010-04-07T12:05:00.003+02:00

Przypadek pierwszy:

- Wyjdź gdzieś, poznaj kogoś… - mówiła mama do Ewuni – ciągle tylko siedzisz w domu.
Jesteś młoda, ładna powinnaś się bawić i poznać jakiegoś przystojnego młodzieńca.

Poszła. Poznała. I dopadł ją pech – wyszła za mąż z wielkiej miłości. Mąż przystojny, wysoki, może nieco zbyt szczupły ale za to z bujną, gęstą czupryną. No i przede wszystkim zakochany. Już w 3 miesiące po pierwszej randce zaproponował małżeństwo, na które Ewa zgodziła się z radością i nadzieją na lepsze jutro. Niestety, jak to zwykle bywa z przystojnymi – zdradzał. Pierwsza zdrada nastąpiła już 3 tygodnie po wspaniałym weselisku, w czasie podróży poślubnej. Mąż w podróż jechać nie chciał i zaproponował, żeby Ewunia zabrała w tą upojną podróż swoją własną mamusię, a on tymczasem zostanie w domu i zrobi generalne przemeblowanie gniazdka miłości. Cóż miała robić świeża panna młoda? Pojechała zwiedzać Kazimierz nad Wisłą w towarzystwie naindyczonej i rozbawionej nieco mamusi. Czas spędziły spacerując pod ramię głównym deptakiem i obserwując całujące się na ławkach pod drzewami szczęśliwe parki. Po powrocie do domu zastały pobojowisko – sterty brudnych naczyń, ciuchy zaścielające całą podłogę w łazience, pustą lodówkę i długie włosy na haftowanej w aniołki poduszce świeżo zakupionego łoża małżeńskiego, ze złoceniami u wezgłowia.
- Skąd te włosy? – zapytała trzeźwo Ewa swojego nieogolonego oblubieńca, trzymając w palcach kręcony, czarny loczek.
- Jakie włosy? A, to…kolega wpadł ze swoją dziewczyną, to użyczyłem im łóżka. Przestań być podejrzliwa jak każda baba – zmarszczył brwi i podrapał się po kilkudniowym zaroście, ziewając przy tym niemiłosiernie.
Ewa już dawno postanowiła być żoną wspaniałą, zamilkła więc i przełknęła piekącą gulę, która pojawiła się w jej gardle i cisnęła się w stronę wyjścia, żeby eksplodować w zetknięciu z kwaśnym powietrzem pokoju.
Rozpoczęli wspólne życie we trójkę. Teściowa, która jeszcze dzień przed ślubem była wspaniałą mamulą, której oblubieniec nigdy nie posiadał, teraz przeistoczyła się w jego oczach w ziejącego jadem potwora, którego unikał jak diabeł wody święconej; mieszkanie, które miało łączyć dwa serca spragnione miłości stało się więzieniem, z którego uciekał kiedy tylko mógł.

Z czasem lojalne koleżanki zaczęły informować Ewę o tym, że miały okazję zobaczyć jej szanownego małżonka to tu, to tam z tą lub tamtą panią. W końcu Ewa nie wytrzymała, wygarnęła wszystko co jej na sercu leżało i w zamian usłyszała ogłuszająca prawdę:
- Tak, wiesz…no spotykam się z różnymi tam…a co ty się nigdy nie spotykasz?
- Prywatnie i pokątnie? Nigdy!! Od czasu kiedy jestem twoją żoną nie chadzam na randki!
- Wiesz…może mamy inne charaktery…
- Tak! Ty jesteś dziwkarzem, a ja nie!
- Ja ci nie bronię…
- Czego?
- No, żebyś się z kimś spotykała. Wyjdź gdzieś, poznaj kogoś…jesteś jeszcze młoda, to sobie kogoś znajdziesz….
Tej nocy Ewa i jej pierwszy małżonek pakowali do pudełek wiano niewiernego.

Wielkanocy Czas - trochę prywaty

2010-04-02T17:40:00.004+02:00

Ufff...zdążyłam z jajami tuż przed Świętami!Wszystkim Wszystkiego Dobrego!Mam jaja i turlam w Waszą stronę:

Aniu - Tobie na zajączka więcej czasu dla siebie, i żeby praca wyszła prima sort!
Wspieram Cię mocno!
Marzyniu - niech żyje czas bez bólu pleców, szczególnie że będzie w końcu lepszy czas. Trzymam za Was kciuki.
Magento - żeby Nietoperz się rozrósł do niespotykanych rozmiarów! I napisz koniecznie doktorat z tych kropielnic, temat już jest:)
Tami, Davi, Riverman - kolorowych jajek!
Żuczku - uśmiechu na każdy dzień roku!
Lelevino - czekam na szelest kartek!
Anaste, Duszko - dobrego czasu z rodziną!
Reg - więcej optymizmu!

Wszystkim znajomym blogowym - WESOŁEGO JAJA i wspaniałych tekstów na blogach. Zwolnijmy trochę przez te parę dni, co? Mam tyły w czytaniu, muszę dogonić czas przeszły.:)Ściskam wszystkich co widać na załączonym obrazku!

"Mój mąż i ja mamy zamiar albo kupić psa albo sprawić sobie dziecko. Trudno nam się zdecydować, czy zrujnować sobie dywan czy życie"

2010-03-23T23:45:00.004+01:00

Po co człowiekowi pies?
Kupując pierwszego czworonoga kupujemy sobie zazwyczaj nasze wyobrażenie o posiadaniu psa. Wspaniałe i długie spacery, zabawy na świeżym powietrzu, ciepły kłębek u naszych stóp zapatrzony w nas jak w obraz, posłuszny na każde skinienie. Terefere!Taka sama bujda jak z posiadaniem dzieci.

-Będziemy mieć dzidziusia- zawiadamiamy naszego oblubieńca.
-Cudownie! To najpiękniejsza wiadomość, jaką kiedykolwiek usłyszałem! –Odpowiada zachwycony kontynuator gatunku, też uwiedziony podstępną wizją różowego bobaska siedzącego w rajcownych śpioszkach na kanapie i ćwierkającego do nas słodkie guu guuu.

Jaka jest prawda?
Nasze mieszkanie przestaje być słodkim miejscem dla dwojga, my z eleganckiej kobiety popijającej spokojnie kawę przy oglądaniu ulubionego serialu przeistaczamy się w całodobową mleczarnię, niewyspaną, wściekłą, która na dodatek może wbić się jedynie w ciuch przypominający namiot. Słodki bobasek okazuje się wiecznie zaślinionym i zasikanym wrzaskulcem a nasz kochany mąż bezdusznym potworem, wkładającym sobie zatyczki do uszu albo zamykającym się we własnej sypialni z poduchami na uszach. I w nocnej, samotnej godzinie nachodzą nas mordercze myśli, o które wczesniej sami siebie nie podejrzewaliśmy ponieważ zawsze byliśmy krynicą spokoju wszelkiego.
– Zamilknij albo zmiotę cię z tego świata tak szybko jak cię na niego sprowadziłam- mamroczemy pod nosem.
Stajemy nad łóżeczkiem, a za naszymi plecami ustawiają się wszyscy najwięksi mordercy psychopaci świata, łącznie z Hannibalem Lecterem i Tedem Bundy. I wystarczy jeden uśmiech malucha, a cała ta wataha zmyka jak niepyszna a my tulimy maleństwo i wiemy już, że nieważne ile nocy nie prześpimy, w ile kreacji się nie zmieścimy i ile ominie nas fajnych rzeczy, bo najważniejszy jest on.

Dokładnie tak samo bywa z posiadaniem psa. Przynosimy toto do domu i pląsamy dookoła zachwyceni, wyobrażając już sobie wspólne zabawy na śniegu, to jacy będziemy dumni z wyjątkowego posłuszeństwa i inteligencji naszego psa, a jaki będzie piękny, a jaki wspaniały, i ile razy mądrzejszy od głupiego Fafika sąsiadów.

Co dostajemy naprawdę?
Zimnym rankiem budzi nas popiskiwanie. Wstajemy i tuż przy łóżku wdeptujemy bosą stopą w kupę wielkości żaglowca.Wiuuuuuuuuuu! Na ślizgu docieramy do kuchni po najbliższą suchą ścierkę i papier toaletowy. Niestety, nie ma lekko i w kuchni zastajemy istne pobojowisko składające się z przewróconego kubła na śmieci, opakowania po maśle malowniczo przylegającego do kafelków, a na tym wszystkim resztki jedzenia, popiołu, petów i mnóstwo bliżej niezidentyfikowanych przedmiotów niewiadomego pochodzenia. Wszędzie widzimy rozdeptaną psią kupę, nawet na naszych najlepszych butach, których przez roztargnienie wieczorem nie schowaliśmy.

W tym czasie budzi się nasz mąż i zaczyna krzyczeć, że po ciemku wdepnął w coś mokrego. Syn, którego normalnie nie da się zwlec z łóżka przed 9.00 też już jest na nogach i natychmiast staje się głodny. Dziecko ryczy, mąż krzyczy, pies schował się pod łózko a ty z żądzą mordu biegasz pomiędzy nimi wszystkimi zastanawiając się – PO CO MI Był TEN PIES?
I bierzesz śmierdziucha na ręce zastanawiając się nad jakąś wymyślną torturą, a on wtula się w ciebie z tak wielkim zaufaniem, że nieważne ile razy powtórzysz ten poranny scenariusz pies i tak z wami zostanie.

Można oczywiście ułatwić sobie sprawę z psem i wcześniej poddać się pewnemu testowi. Oto, co proponuję:

Nazbieraj psich kupek do woreczka, przynieś do domu i rozmaż dokładnie po puszystej wykładzinie, wetrzyj dobrze w fugi w kafelkach na podłodze i ścianach. Warto też zrobić mały rozbryzg ( np. za pomocą łyżeczki) po drzwiach i oknach. W większe kawałki kupki włóż swoje ulubione papucie, łańcuszek i smycz psa oraz klapki męża, a także kurtkę z wieszaka w przedpokoju. A potem pozwól temu wszystkiemu nieco zaschnąć i...bierz się do roboty. Jeśli dasz radę sprzątnąć wszystko bez bluzgania dookoła i po tym wszystkim nadal będziesz chciał mieć psa to gratuluję- naprawdę się nadajesz na jego właściciela!
Dla przyszłych właścicieli bokserów proponuję test dodatkowy - rozmazanie białka kurzego po ciuchach, zasłonach, firankach, suficie, obrazach, dekoracjach wszelkich i ubraniach - szczególnie tych czarnych. Kto miał boksera - wie o czym mówię!
Niestety nie podejmuje się stworzenia testu na posiadacza dziecka. Ale nie wierzcie reklamom!

A na zdjęciu szanowne stado - Klusek i Talon.

Dzieci nie rumieniące się za rodziców są nieodwołalnie skazane na przeciętność. Nic tak nie wyjaławia jak podziwianie własnych „rodzicieli”.

2010-03-15T10:48:00.005+01:00

Ponieważ pojawił się dzisiaj śnieg, pozwalam sobie na reanimację starej notki:

Mamusiu zróbmy coś, mamusiu...
- Zrobimy tatusiowi niespodziankę i ubierzemy choinkę! - odpowiedziałam z promiennym uśmiechem matki ze znakiem jakości Q, nie wiedząc że w tym momencie ściągam sobie na głowę stos kłopotów.
Zdjęcie srebrnego świerka i dodatków z wysokiego pawlacza wymagało umiejętności jakich nie powstydziłby się sam Kukuczka. Za pomocą skomplikowanego zestawu stolików i stołu osiągnęłam szczyt, dziecko zostało w oddali na podłodze, trzymając drżącymi rękami stołek bazowy. Dałam radę.

Kiedy pudła znalazły się na ziemi oboje rzuciliśmy się do przeglądania świecidełek. Bałwanki, wróżki, kolorowe i mieniące się sople lodu, bombiaste bomby i przecudnej urody aniołek, który miał być na pal wbity – pochłonęło nas to całkowicie.
Teraz należało przystąpić do części zasadniczej – postawienia drzewka. Niestety radziecki produkt nijak nie pasował do drewnianego stojaka, przywiezionego jeszcze z domu rodzinnego. Choinka chwiała się na wszystkie strony, a próby owinięcia czymś dołu, żeby dodać mu grubości spełzły na niczym. Ponieważ lubię działania zasadnicze – przyniosłam z kuchni tasak. Wśród płaczu dziecka „ Mamusiu nie, mamusiu nie..” skróciłam chojaka o dobre 10 cm, w tym miejscu był grubszy i wspaniale się w stojaku mieścił.

„Nooo” – sapnęłam, odkładając narzędzie mordu i ocierając pot perlący się na czole. Kadłub wyglądał idealnie, chociaż choinka miał teraz nie więcej niż pół metra. „Teraz gałązki” – rzuciłam komendę i rozpoczęliśmy wpinanie srebrnych patyczków w dziurki korpusu. Znowu coś nie tak, gałązki nie chciały wleźć w dziurkę, musiałam je nieco wygiąć – bolały mnie palce od tej zabawy z drutem, ale dziecko czekało na kulminacyjny moment ubierania – nie mogłam zawieść. Aniołek nie chciał siedzieć na szczycie, miał stanowczo za małą dziurkę. Dziecko roniło łzy. Przywiązaliśmy do szczytu jednego z pluszaków, tragedia została zażegnana. Rozpoczęliśmy strojenie. I wreszcie mogliśmy podziwiać nasze wspólne dzieło. Miś może nieco odstawał, ale reszta wyglądała znakomicie. Staliśmy i podziwialiśmy, ale kataklizm czaił się za rogiem – po kolei, jedna po drugiej, gałązki zaczęły odczepiać się od korpusu i lądować na drewnianym parkiecie.
„Bęc”
„Gruch”
„Brzdęk”
Patrzyliśmy oniemiali jak wróżki, bałwanki, zajączki zamieniają się w szklaną miazgę. Rzuciłam się do zbierania resztek wbijając sobie od razu kilka kawałków w stopę i raniąc paluchy…..

Usiedliśmy oboje na zgliszczach bombek, a cholerny drapak z trzema wpiętymi gałązkami stał w kącie błyskając resztą ozdób, miś przewiązany w pasie sznurkiem konopnym smętnie zwisał ze szczytu. Dziecko chlipało, ja bandażowałam palce dzieląc to zajęcie z wyciąganiem kawałków świecidełek z papuci. Na taki właśnie obraz nędzy i rozpaczy natknął się mąż wracający z pracy. Popatrzył, zastanowił się, popatrzył raz jeszcze i powiedział:
„ Kochanie do cholery, czemu postawiłaś choinkę do góry nogami?”

Mądra kobieta ma miliony naturalnych wrogów: wszystkich głupich mężczyzn czyli chwile, w których pragnęłam uszczuplić rodzaj męski o jednego osobnika.

2010-03-08T08:48:00.005+01:00

Potknęłam się i przewróciłam idąc z mężczyzną mojego życia. Zdarłam kolano i skręciłam nogę. Natychmiast się odwrócił, pochylił i zapytał szeptem z troską w głosie, strzelając dookoła wzrokiem:
- Kochanie…co ty robisz?
Gramoląc się do pozycji raczkującego dziecka i zaciskając z bólu zęby odszeptuję:
- Gram na ukulele.

- Czy możesz wstać?! Lekarz mówił, że masz mi przynosić herbatę do łóżka. Mam się napić zanim wstanę.
- Ooooo…zrób sobie sama…
- Hej! O to chodzi, że jak wstanę to już musztarda po obiedzie – będę biegła pędem do łazienki.
- To poleż sobie jeszcze….
- Ale ja chcę wstać!
- To wstawaj!
- Ale najpierw mam dostać tej herbaty do łóżka.
- To musisz poczekać, jak wstanę to ci zrobię.
- Ale jest 9.00 a ty przed 11 z łóżka nie wyjdziesz.
- Noooo….
Gramolę się z trudem na nogi i oczywiście natychmiast pędzę do WC. Poprzez dźwięk spłuczki dochodzi do mnie głos z sypialni:
- Hej! Jak już wstałaś to zrób mi kawy i tak już nie zasnę.

- Kochanie wstawaj, jadę rodzić potomstwo.
- Przestań. Idź spać.
- Hmmm…czuję, że nasze potomstwo ma ochotę wyjść na świat właśnie teraz i może to zrobić w naszej sypialni, za chwilę. Może w takim razie przyniesiesz wrzątek, ręczniki, i nożyczki? Załatwimy to tradycyjnym sposobem.
- Jeeeejuuu…jak ty marudzisz!! Śpij, lekarz powiedział żebyśmy przyjechali rano to pojedziemy.
- Jest rano. Jest 6 rano.
- Ok. Zaraz wstanę. Zrobisz mi kawę?
- Myślę, że dziś musisz się obejść bez kawki. Jeśli będziemy czekać na kawkę to zaraz będziesz mógł popatrzeć jak ci potomek macha z moich majtek.
- Przesadzasz, przesadzasz – wielkie ziewnięcie- Pojedziemy o 10. Lekarz mówił żeby przyjechać o 10. To dobry lekarz, wie co mówi.
- Wiesz co? Gdzie są kluczyki? Odwiozę się sama bo nie wierzę w twoje zdolności medyczne.
- Wstaję, wstaję. Wy kobiety to tak lubicie histeryzować... -tu kręcenie głową niemal do jej oderwania.

- Halo? No i jak tam?
- A jak ma być?
- Jak się czujesz?
- Jak mam się czuć? Jak kobieta, która właśnie powiła potomka.
- Jakiego potomka?
- Twojego! Masz jakieś wątpliwości?
- Ale jak to powiła? Przecież dopiero przyjechałem do domu….
- No, popatrz a ja wykorzystałam ten czas bardzo owocnie i postanowiłam w tym czasie urodzić.
- Dziecko?
- Nie! Kartofla!Nawet podobny do ciebie!!!

Wszystkim kobietom w dniu ich święta życzę wiele cierpliwości!

Dla Magenty:

Szkoda, że nikt nie zapytał co byłoby dla mnie najpiękniejszym prezentem z okazji Dnia Kobiet. A mam taki jeden, wyśniony, wymarzony, ukryty w zakamarkach jestestwa. Bo ja najbardziej na świecie chciałabym mieć żonę. To pragnienie chodzi za mną od wczesnego dzieciństwa i opiera się pewnie na obserwacji rodziny, przyjaciół, krewnych, znajomych rodziców z pracy i wczasów, sąsiadów, przechodniów itd. itp.
Kiedy zamykam oczy śni mi się taki sen......
Wracam z pracy. W mieszkanku jak w pudełeczku, wszystko na swoim miejscu, czyste, śliczne i zadbane. Podłogi wyszorowane, lodówka zapełniona, ciuchy wyprasowane czekają grzecznie w szafach.Dzieci z rękami na kołdrze leżą grzecznie w łóżeczkach. Żona w fartuszku kręci się w okolicach kuchenki, znad której unosi się cudowny zapach duszonego mięska i podsmażanych kartofelków.
'Cudownie, że jesteś kochanie. Siadaj, zaraz podam obiadek. Pewnie jesteś zmęczona? Biedactwo, daj wymasuję ci stopy. Widzę, że miałaś ciężki dzień. Musisz koniecznie zrelaksować się w ciepłej kąpieli.'
Siadam wygodnie na kanapie, wieszając marynarkę na poręczy najbliższego krzesła, zdejmuję buty i jednym celnym kopniakiem umieszczam je pod stołem. Sofa zapada się słodko pod moim ciężarem. Jedną ręką szukam gazety z programem TV a drugą zręcznie wyłuskuję spośród leżących na stole pilotów tego właściwego. Zaczynam od przeglądu sportowych wydarzeń. Następnie o 18.00 wiadomości lokalne, 18.30 Panorama w dwójce, 18.50 Informacje na Polsacie ale tylko do 19.00 bo wtedy zaczynają się Wiadomości na TVN, potem już tylko Jedynka, pogoda i sport i można zacząć wieczorny relaks przy piwku i serialu. W tym czasie zjadam obiad, odpycham brudny talerz na środek stołu i tak kończy się mój codzienny wkład w gospodarstwo domowe. Potem kąpiel w czystej wannie, i jazda do czystego pościelonego łóżeczka. Sama frajda. Gertruda Stein wiedziała co robi, znalazła sobie żonę. Na dodatek żonę, która wspaniale gotowała. Pozazdrościć.

Najpewniejszą oznaką pogodnej duszy jest zdolność śmiania się z samego siebie. Większości ludzi taki śmiech sprawia ból.

2010-03-05T09:17:00.003+01:00

Wczoraj na mój dywan spadła dziewiętnastolatka. Nobliwie odziana w czerń, z właściwą ilością kolczyków w niewłaściwym miejscu. Jej palce u stóp wygięte jak krogulcze szpony cięły nagrzane powietrze w stołowym jak dwa nagie miecze, rękoma trzymała się za podskakujący brzuch, a usta błagały o łyk powietrza. Przerwaliśmy jedzenie paprykarzu wg przepisu Marzyni i spokojnie czekaliśmy na rozwój wydarzeń. Ta podłoga, podobnie jak my, widziała już wiele. Powrót do smacznego jedzenia nieco się opóźnił bo na schodach z góry rozszalała się z siłą wodospadu prosta, zdrowa i kolorowa GŁUPAWKA. Cechą charakterystyczną głupawki jest to, że jeśli tylko uchylimy jej drzwi, choćby na centymetr to ona i tak rozewrze je na całą szerokość i wejdzie sama bez zaproszenia.

Głupawka może przyjść w najbardziej nieoczekiwanym i niechcianym momencie. Coś o tym wie moja przyjaciółka Ala, która o mały włos, właśnie dzięki głupawce zostałaby panną dłużej niż planowała. Nie daje się przecież ślubu ludziom, którzy w czasie przysięgi padają na krzesła i zwijają się ze śmiechu. Na domiar złego Pan Młody dostał czkawki. „W tej chwili spokój, do jasnej cholery” – ryknął tatuś Państwa Młodych nie bacząc na czas i miejsce. Trzeba mu przyznać, że zadziałał w samą porę bo głupawka zaczęła się już rozprzestrzeniać i dotknęła drużbów, którzy trzęśli się jak brzózki na wietrze. Mając to doświadczenie w pamięci, sama przez całą ślubną imprezę nie spojrzałam nawet na mojego przyszłego męża, a pierwszy uśmiech pojawił się na mojej twarzy dopiero w momencie podpisywania dokumentów. Był to uśmiech ulgi. Mój mąż ma co do tego własne wytłumaczenie, twierdzi że był to złowieszczy uśmieszek w typie „Już się nie wywiniesz, robaczku”.

Ala miała zresztą wyjątkowe tendencje do łapania głupawki. Jako nastolatki dałyśmy się jej ponieść w zwykłym autobusie. Zaczęło się zupełnie niewinnie – od dwuletniego dziecka, które pod pachą trzymało grę o nazwie KOSMOLOTEK. Niby nic, a nam wystarczyło, żeby ruszyła Niagara. Autobus jechał, a my dawałyśmy darmowy popis. Na zakręcie nieco nas zarzuciło i Ala znalazła się na kolanach jakiegoś staruszka. „Panienko…panienko…niech panienka zejdzie” – cienko zapiszczał przygnieciony, próbując wyswobodzić czcigodne członki spod jędrnej, nastoletniej pupy. Akurat! Panienka była właśnie w najwyższej fazie głupawki i ciskała się biednemu człowiekowi po tych kolanach, wgniatając go w siedzenie, gniotąc go i tłamsząc niemiłosiernie, chichocząc przy tym nieustannie. Bardzo chciałam jej pomóc ale niestety leżałam właśnie rozprasowana na dole schodków autobusowych, skutecznie blokując ludziom wyjście.

Ostatnia głupawka przydarzyła mi się dwa lata temu, na bardzo poważnym zebraniu. Siedziałam i usypiałam, a prelegent nudził i smęcił. Popatrzyłam na śpiących dookoła, poczułam absurdalność tej sytuacji i gdzieś w głębi moich trzewi usłyszałam daleki dzwonek ostrzegawczy. Niestety, jak to bywa w życiu, złe musiało nadejść. Czarę przepełniła głowa jednego z nobliwych uczestników waląca w drewniany stół z głuchym łoskotem. Pech chciał, że piłam właśnie mini kawkę w mini filiżance. Mam nadzieję, że rozbudzone towarzystwo zdołało wywabić plamy kawy ze swoich ubrań. W głowie błyskał mi flesz – ewakuacja! A kawa wychodziła nawet oczami . Wybiegłam z Sali i już za drzwiami kucnęłam i chwyciłam się spazmatycznie za brzuch kwicząc jak zarzynany prosiak. Łzy ciekły mi po twarzy, smarki rozpryskiwały się dookoła, a eleganckie obcasiki biły w drewniany parkiet jakbym tańczyła zwariowane flamenco. Niestety, zapomniałam, że wyjście z Sali prowadzi bezpośrednio do sekretariatu zapełnionego klientelą. Sekretarki zaniemówiły, tłum obcych też. Wreszcie jedna z nich zapanowała nad sytuacją i wskazała na mnie dłonią mówiąc „A to…to jest właśnie jedna z naszych pań lektorek”.

Głupawka źródło - Nonsensopedia:
Choroba ma stan przewlekły. W zaawansowanym stadium jej objawy dają się we znaki nawet do kilku raz w ciągu doby. Czas jednego ataku jest nieokreślony, zależy on od stanu psychicznego osobnika oraz innych jednostek w promieniu najbliższych 10 metrów. W zależności czy emocje danego osobnika są średnio-wesołe, wesołe, czy też skrajnie-wesołe nasila się czas trwania ataku oraz jego intensywność. Im więcej pozytywnych emocji napłynie do umysłu i podświadomości jednostki tym trudniej jest atak ten zwalczyć. Nikt oficjalnie nie prowadzi badań nad tą kwestią, ponieważ została ona uznana za niegroźną dla społeczeństwa (odnotowano nieliczne sytuacje, które miały negatywny wpływ na środowisko). Pojawia się ona w pełnym stadium w okresie licealnym, zaczątek powstaje w pierwszych latach gimnazjalnych, a z czasem się nasila aż do pewnego wieku. Niektórym przypadkom towarzyszy bardzo długo, a jeszcze innym zanika. Nie wynaleziono jeszcze leku stuprocentowo usuwająca ta przypadłość. Cierpi na nią większa część społeczeństwa (niezależnie od płci wygląda tak samo).

Jak wiadomo nam, z wiarygodnych źródeł, od poważnie chorych (objawy przejawiające się już w wieku 10 lat), kiedy głupawka jest wywołana szybko tzn. spontanicznie, a nie w wyniku rozprzestrzeniania się z człowieka na człowieka, napady mają swoje różne fazy. Pierwsza faza: objawia się bardzo łagodnie, kończy się jednak bardzo szybko! Później następuje coraz większe rozprzestrzenienie się choroby po ciele, czym napady są coraz cięższe i groźniejsze. Ostatnia faza jest najgorsza. Występuje wtedy zazwyczaj tzw. deprecha (chandra), często prowadząca do niekontrolowanych czynów, takich jak: mimowolne mówienie do siebie, płacz, zgrzytanie zębów. W tym czasie załamanie nerwowe, może przenosić się na innych ludzi (niekoniecznie chorych na głupawke) Są to osoby w otoczeniu do 15 metrów, jednak załamanie może się przenosić również przez komunikatory internetowe.

Francja - kraj, w którym strych nazywa się mansardą czyli Rira bien qui rira le dernier.

2010-03-02T09:04:00.005+01:00

Lubię się uczyć języków obcych. To mój konik, moje ukochane hobby, które po latach stało się moim zawodem. A wszystko dlatego, że uwielbiam czytać w oryginale. Jest jednak język, który spędza mi sen z powiek. Język, którego się nie nauczę – francuski.
Francuski to jedyny język, którego próbowałam nauczyć się sama, a którym płynnie mówi mój mąż. No, tak ale pół jego rodziny to Francuzi w 3 pokoleniu. Efekt studiowania masy podręczników jest taki, że słowo pisane w tym języku do mnie trafia, natomiast z trudem potrafię się w nim przywitać, a o zrozumieniu mowy nawet nie wspomnę.

Zdarzyło mi się znaleźć na głuchej francuskiej prowincji i na dodatek mieć sprawę do załatwienia w tamtejszym merostwie. Nie załatwię – dalej nie pojadę. Ponieważ mam nadzieję, że i tu na głuchej prowincji uczą się czegoś po za własnym narzeczem rzucam z desperacją jedyne pełne zdanie jakie umiem wypowiedzieć po francusku, a które przez lata wyszlifowałam do perfekcji :
- Proszę mi wybaczyć ale nie mówię po francusku. Czy zna pan angielski lub niemiecki?
Francuz wyraźnie się ucieszył.
-Yes! Great! Parleparleparle….
- Nie mówię po francusku. Mówię po angielsku!
A Francuz swoje. Parla i parla, i nie zamierza przestać.
Jeszcze raz wspinam się na wyżyny swojej francuszczyzny i wystękuję:
- Przepraszam, nie mówię po francusku. Mówię po angielsku.
Francuz wlepia we mnie swoje balzakowskie ślepia i zaczyna od początku:
- Krakręmija i tulismanorę.
- English! – wrzeszczę całkowicie już pozbawiona wszelkich ludzkich hamulców.
Przestał gadać, popatrzył na mnie badawczo i na kawałku koperty napisał ładną angielszczyzną.
- „Ja mówię po angielsku, głupia krowo.”

Kilka dni temu, leżąc leniwie na sofie, w stanie agonalno – zmęczeniowym i oddając się wieczornemu, leniwemu przeskakiwaniu po kanałach /rodzina twierdzi w takich wypadkach, że przeładowuję mózg/ trafiłam na jakąś francuską stację. Czterech przystojnych i bardzo trendy panów rozprawiało o czymś zawzięcie, byli tak przystojni, że nie mogłam oderwać wzroku, nie miałam tez siły nacisnąć palcem na pilota. Postanowiłam popatrzeć, a może nawet wytężyć umysł i coś zrozumieć z tego parle-parle. Leżę, oddycham, patrzę i słucham. I nagle cud –– wszystko rozumiem - każde słowo wypowiedziane przez nich trafia w mój mały móżdżek . A tematyka była paskudna – zanieczyszczenie środowiska, plamy po ropie, elektrownie atomowe i inne kwiatki. Zaczęłam się nadymać w sobie, trzeć nosem po suficie i puszyć wyniośle, chociaż ze zmęczenia puszenie wychodziło mi bardzo mizernie. Na tą chwilę chwały wpadł do pokoju mój mąż:
- Ależ ci Francuzi mówią po angielsku – nic nie można zrozumieć. Dajesz radę?

Flaga na maszt - Irak jest nasz! A rower jest wielce OK! Rower to jest świat!

2010-02-26T09:27:00.004+01:00

Nie byłam matką doskonałą. Chociaż biję się w okrągłą pierś, że się starałam. Zazdroszczę mamom, które są zawsze na czas i wszystko mają poukładane, dopięte na ostatni guzik i perfekcyjne. Ja, niestety dawałam jedną plamę po drugiej. Nie kupowałam odpowiednich zeszytów, butów, przyrządów szkolnych, zapominałam, że prowadząc dziecko do szkoły nie powinnam zapominać o jego tornistrze, zapominałam też o odebraniu samego dziecka z przedszkola. Zastanawiam się jak w ogóle instytucje państwowej edukacji były w stanie ze mną wytrzymać.
Dziecko powinno mieć rowerek, dziecko musi mieć rowerek, dziecku rowerek jest wprost niezbędny w procesie rozwoju osobowego i fizycznego – twierdzili moi rodzice. Ciekawostką jest fakt, że mnie pozwolili jeździć na rowerze dopiero w wieku lat 17. O samej nauce może kiedyś napiszę bo widok mojego ojca biegającego bezradnie wokół dorosłej kobyły na rowerku, który to sprzęt na dodatek miał z tyłu kij, jest bezcenny i trudno go zapomnieć. Ćwiczyliśmy w głębokim lesie, co ze względu na gęstość drzew i ciernistość chaszczy, nie było najlepszym pomysłem. Ale to już całkiem inna historia.
Kupiłam coś na kształt rowerka, w odblaskowych kolorach z wygodnym siodełkiem i bajerancką trąbką z przodu. Prezentacja nastąpiła w dniu drugich urodzin juniora. Niestety dziecko nie umiało skorzystać z pięknego prezentu, usiadł i zastygł nieruchomo. Widocznie ten brak rowerka miał już wpływ na jego zdolność postrzegania świata dookoła i poziom inteligencji.
„Pokaż mu jak się jeździ!” – zadysponowała teściowa.
Nie trzeba było mnie dwa razy prosić, przecież ciągle miałam ten ogromny, żrący niedosyt rowerka w moim życiu. Delikatnie odstawiłam nasz drogocenny skarb na pobocze i wsiadłam raźno na plastikowy skuterek chcąc młodzieńcowi dać lekcję poprawnego użytkowania pojazdu. Ruszyłam jak wiatr przez salon wprost do przedpokoju, pęd powietrza rozwiewał mi włosy, poczułam smak wolności i nawet zatrąbiłam. Zapamiętałam się w tym pędzie poprzez przedpokój na tyle, że nie zauważyłam kiedy dziecko ze łzami w oczach podbiegło aby odebrać swoją własność. Niestety, w amoku zmiotłam go bezlitośnie na wstecznym, na dodatek przy całej widowni rodzinnej. Podbite oko nosił z dumą i chętnie objaśniał wszystkim napotkanym osobom pochodzenie sińców na twarzy.
„Kto ci to zrobił aniołku?” – pytali przechodnie, panie w przedszkolu, sprzedawczynie w sklepach patrząc na małego ze współczuciem.
„Mamusia” – odpowiadała blond ofiara z rwącym duszę westchnieniem, mrużąc wielkie błękitne oczy.
Przez dłuższy czas trzymałam go wtedy w ukryciu.

Wszelkim przerażonym wyjaśniam, że dziecko dorosło do wieku wąsatego, żyje, jest w całości, myśli i działa samodzielnie i twierdzi, że dzieciństwo miał bardzo udane!
Taka była ze mnie perfekcyjna matka jak z glisty helikopter. Teraz pozostała mi szansa na bycie perfekcyjną babcią.

Kto nigdy nie był dzieckiem, nie może stać się dorosłym czyli tylko dzieci wiedzą, czego szukają

2010-02-24T21:14:00.004+01:00

Tak się złożyło, że musiałam przespać noc w domu moich własnych, kochanych Rodziców /z dużej litery bo wybitnie kochani są/. Wieczór był jeszcze wczesny kiedy dotarłam do ich niedużego, ciepłego mieszkanka zakotwiczonego gdzieś wysoko pod niebem /co oznacza 4 piętro bez windy i konieczność wspinaczki z wywieszonym jęzorem/. Zadzwoniłam, i w progu niemal natychmiast stanęła uśmiechnięta Moja Mamusia, w wersji nocnej. Muszę koniecznie dodać, że Moja Mamusia jest z tej bajki, w której mamusie są zawsze uśmiechnięte i cieszą się na wasz widok.

- Jesteś! Wchodź, wchodź, czekamy! Już się martwiłam dlaczego tak długo cię nie ma.
Wślizgnęłam się do środka, powiesiłam kurtkę na wieszaku, buty odstawiłam do szafki, a teczkę rzuciłam w kąt. Ach…dom, rodzinny dom. Co prawda, w tym akurat nigdy nie mieszkałam ale zapach pozostał ten sam. W końcu – „Tam dom gdzie serce twoje”.

- Tata ogląda mecz – wyszeptała Moja Mamusia popychając mnie lekko lecz wyjątkowo skutecznie w stronę kuchni – A my sobie tutaj pogadamy. Opowiadaj co słychać!
Rozpoczęłam sprawozdanie z kilku ostatnich dni. Najpierw się wyżaliłam, potem pochwaliłam, sprzedałam kilka mrożących krew historii (jak np. przejechanie pod okiem kamery ze zbyt dużą prędkością lub problemy żołądkowe psa starszego), wdałam się w roztrząsanie sytuacji mieszkaniowej jednej znajomej i zorientowałam się, że nikt mnie nie słucha a mama wpatruje się uporczywie w moją grzywkę.
- CO? – Spytałam mało inteligentnie uroczo zezując w górę aż do bólu lewej gałki ocznej.
- Nic, nic…mów, mów, patrzę tylko bo tak ci jakoś ostatnio te włosy dziwnie przystrzygła ta fryzjerka. Może i nawet ładnie. Może…ale …ja to lubiłam jak byłaś obcięta na pazika.
- Maaaamo – jęknęłam z głębi serca– miałam wtedy 10 lat!
- Ale wszyscy mówili, że ślicznie wyglądasz. Powinnaś się koniecznie obciąć na pazika jak Mireille Mathieu – rozmarzyła się Moja Mamusia
- Maaaamooo!!! Czy ty mnie w ogóle słuchasz?
- No oczywiście, że cię słucham! Ale nie ma co siedzieć, już 22.00 czas spać!- zakrzyknęła zachęcająco mama niemal klaszcząc w dłonie - Przygotowałam ci łóżko w stołowym. Umyj się, włóż piżamę i do łóżka. Tylko się nie pluskaj za długo bo ludzie pomyślą, że pierzesz po nocy!
Tato był bardziej wyrozumiały.
- Daj jej spokój, to nie jest małe dziecko, pewnie zaraz zostanie babcią – dołożył uroczo do pieca - Do północy może sobie spokojnie posiedzieć. Ja dopilnuję.
Wypełniwszy swoje główne wieczorne zadania Moja Mamusia życzyła nam dobrej nocy i zniknęła za drzwiami sypialni a ja postanowiłam sprawdzić sobie pocztę, co robię zwykle wieczorem po powrocie z pracy.
- Tato, chciałabym użyć komputera. – szepnęłam śpiącemu na fotelu Mojemu Tatusiowi.
- Teraz? – ocknął się natychmiast - Jest prawie 23.00 , kto o tej porze urzęduje na komputerze? Tam już nic nie działa. Jutro CI WŁĄCZĘ.

Wykąpana i różowa jak młode prosię poczułam jakiś niedosyt. No tak, w domu o tej porze mąż czekał na mnie z „powrotną kawką” i „kolacyjką”. Na paluszkach dotarłam do kuchni i postawiłam wodę na gazie, zdążyłam nawet zalać do połowy czarną maź w szklance kiedy…brzęknęła klamka i mamusia była przy mnie, naciągając na siebie szlafrok w motyle.
- Co ty robisz? Kawę? O 22?!!! Chyba zwariowałaś kochanie - nakrzyczała szeptem - Proszę natychmiast to zostawić i iść do łóżka. Mleczka ci dam na noc, z miodkiem albo meliski ci zaparzę – uśmiechnęła się słodko mamusia i natychmiast zakręciła po maleńkiej kuchni wylewając moją kawusię-jedyną-nocną do zlewu jedną ręką i otwierając szafkę z ziołami drugą.
Pokrzepiona nieco rozcieńczonym zielskiem, odczekałam aż mamusia zniknie w pieczarze i postanowiłam zakraść się do kuchni raz jeszcze aby skonsumować co - nieco przed udaniem się na spoczynek. Udając podstępnie, że otwieram drzwi do WC skręciłam niespodziewanie i lisio w stronę kuchni. Otworzyłam lodówkę i mój wzrok spoczął na nieźle wypasionej swojskiej leżącej jak hurysa na półce i mrugającej do mnie zachęcająco. Nie tracąc czasu na szukanie noża ukręciłam ślicznotce łeb. Niestety mamusia już była za mną dopinając peniuar na piersi.

- Będziesz teraz jadła??? – wykrzywiła się brzydko co kompletnie do niej nie pasowało- To bardzo niezdrowo objadać się na noc. Jabłuszko ci pokroję, idź zaraz ci przyniosę – wyjęła pięknie pachnące kiełbasisko z mojej zatłuszczonej dłoni, wytarła moją rękę ręcznikiem kuchennym, a kiełbaskę odesłała z powrotem na półkę. Miałam wrażenie, że ta brzuchata zołza wystawiła w moja stronę środkowy, kiełbasiany palec.
Powlokłam się ze spuszczoną głową do stołowego. Jabłuszko nadeszło chwilę później, było pomarszczone i jakby lekko obrażone. Zatopiłam w nim zęby perwersyjnie głęboko, nawet nie jęknęło.

Nieco zła (bo nadal głodna) postanowiłam oddać się pracy umysłowej. Wyciągnęłam księgi mądrości i ułożyłam się wygodnie w trzeszczącej od krochmalu pościeli. Praca wciągnęła mnie na tyle, że nie zwracałam uwagi na krzyki dochodzące od strony telewizora, gdzie banda amerykańskich wyrostków pacyfikowała właśnie jakiegoś staruszka. Tatuś posapywał miarowo, zegary tykały w takt jego „chrrrr –pufff”.
Punkt 24.00 telewizor poszedł spać. Tato wstał z wigorem młodej sprężyny z fotela, powiedział DOBRANOC, zgasił światło i wyszedł z pokoju pozostawiając mnie z głupią miną i rozłożoną książką na poduszce, w kompletnych ciemnościach. Cóż było robić, książkę odłożyłam na podłogę, ciało zwinęłam w maleńki kłębek na wykrochmalonej pościeli i bezwstydnie oddałam się Morfeuszowi. Śniła mi się kiełbasa obcięta na pazika, tańcząca flamenco z Moim Tatą, a Moja Mamusia przygrywała im na tamburynie.

Bądźmy ludźmi, choćby tak długo, póki nauka nie odkryje, że jesteśmy, czym innym.

2010-02-23T08:11:00.004+01:00

Nauka działa na mnie w sposób specyficzny i niestandardowy - ogłupiająco.
Podczas pierwszych straszliwie mądrych i naszpikowanych wiedzą do wypęku studiów, nieoczekiwanie i całkiem zaskakująco wyszłam za mąż . Wyjście za mąż potraktowałam lekko i z właściwą młodym pogardą dla obrzędów i tradycji.
Tatko właśnie zajadał pomidorową, kiedy buntowniczo potrząsając grzywą wkroczyłam do pokoju i oznajmiłam, że za 3 miesiące zmieniam stan cywilny. Spokojnie nasycił się obiadem, oparł wygodnie o krzesło i powiedział:
- Córko - to jest najgłupsze co słyszałem w tym tygodniu, a wiesz że z kwiatem intelektualistów to ja do czynienia nie mam.
Musiał się jednak pogodzić z nadciągającymi zmianami. Za mąż się udałam i w stanie tym egzystuję do dziś.

Studia obecne:
Egzamin zaczyna się o 8.00. Oczywiście zepsuła się suszarka, niestety zapasowej mi brak, a za oknem mróz straszliwy. Zaczęłam nerwowo i całkiem bezsensownie biegać po domu, za mną biegały zachwycone moją krzątaniną psiska. Czułam jak chrzęszczą im łapki pod moimi stopami co zawsze dodatkowo mnie przygnębia, szczególnie w godzinach porannych.
Popędziłam na górę, już od progu histerycznie krzycząc:
- Wstawaj i naprawiaj suszarkę!!!
O dziwo! Dziecko zadziałało jak świetnie wytresowana wańka- wstańka i czynu dokonało. Szybko stoczyłam walkę z materią podnosząc co opadało, ugniatając co odstawało, przylepiając co odpadało. Darowując sobie śniadanie wybiegłam w mróz. Wsiadłam do srebrnego szerszenia i podróż skończyła się szybciej niż zaczęła. Szerszeń źle reaguje na mrozy. Taksówka. 15 minut oczekiwania, w czasie których wyrosły mi z nosa sople.

- Na Ściegiennego proszę. Nie…chyba nie Ściegiennego…Szenwalda raczej, Szenwalda…a może Ściegiennego? – gadałam jak katarynka – Wie pan co? Nie pamiętam jak się ta ulica nazywa, pokażę panu gdzie skręcić i już.
- Dobrze.
- Pojedzie pan prosto, a później skręci w lewo, znaczy w prawo, w lewo, w lewo przed pierwszymi światłami.
- Przed pierwszymi światłami…którymi?
- Nooo… za dawną stacją Polmozbytu.
- A ta stacja to gdzie?
- Po lewej.
- Po lewej od czego?
- No od tego skrętu.
- A skręt gdzie?
- Po prawej. No … jak pan dojeżdża do Spodka…
- A to my do Katowic jedziemy?
- No jasne! – ucieszyłam się, że wreszcie do czegoś doszliśmy wspólnie.
Przez chwilę jechaliśmy w ciszy przerywanej tylko wycieraniem mojego nosa.
- Tututu!!! W lewo! – krzyknęłam nagle.
- W prawo chyba, w lewo się nie da.
- Ano właśnie. W lewo. W prawo, w prawo oczywiście. Teraz prosto i na końcu w prawo. O rany! W lewo, w lewo. Bardzo pana przepraszam, myślę o egzaminie i zupełnie nie mam już miejsca w głowie na cokolwiek innego.
Kierowca nie odpowiedział nic, ale widziałam złośliwy uśmiech w lusterku wstecznym.
Z samochodu wyskoczyłam jak oparzona aby za chwilę wrócić i spokojnie zapłacić. Trzasnęłam drzwiami i zorientowałam się, że wszystkie notatki znajdują się w taksówce.
- Halo! Halo! Niech pan stanie!!! - Kierowca nie słyszał, a może nie chciał.
Niewiele myśląc porwałam spod nóg zbrylony kawał śniegu i walnęłam z całych sił w tylną szybę auta. Zatrzymał się natychmiast i cofnął tuz pod moje nogi.
- Co pani wyprawia? - zasyczał - Zwariowała pani?
- Notatki - wyjąkałam. Pan odjeżdżał i nie słyszał, co miałam zrobić?
- Zadzwonić, zadzwonić!!!!
- A...nie pomyślałam.
- Zauważyłem!
..........................
Dla chętnych staroć - notka, która powstała w czasie studiów nr 2:
Przestałam chodzić jak człowiek. Przestałam przypominać kobietę. Biegam. Czasem bez sensu i w odwrotnym kierunku do tego, do którego zmierzam. Na dodatek biegam z przewrotkami i poślizgami. Dwa dni temu w Lidlu, tuz przy wejściu, udało mi się zrobić fantastycznego podwójnego Lutza, a na stoisku z chlebem przeraziłam przechodzącą starowinkę poprawnie wykonanym Rittbergerem z przytupem. Wszystko przez zjechane obcasy, bo nie ma kiedy nowego buta obstalować.
Biegnę do przedpokoju, kuchni, biegnę z psem, biegnę do auta, wbiegam na schody, biegnę nawet do łazienki, biegnę do biblioteki, biegnę do pracy. Wkładam obce okrycia wierzchnie...:-), wybiegam bez butów, parasolki, dokumentów, kluczy, notatek...uch...Az wreszcie...zdarzyło się to co się zdarzyć musiało jeśli roztrzepanie połączy się w jakikolwiek sposób z prowadzeniem pojazdu. Małe bum...

Zapewne stuknięty-już-pan kierowca nie żyje w ciągłym pośpiechu i jego życie jest bardziej constans niż moje. Historia stara jak świat automobilistów: ja myślałam, nie spojrzałam, ruszyłam, on miał czas, poczekał, trwał w tym-samym-miejscu z nogą na hamulcu i ...tym sposobem jego tył i mój przód weszły ze sobą w bliski kontakt. Na dodatek po drugiej stronie ronda pojawiła się właśnie policja. Ciekawe ...kiedy okradali mi mojego pierwszego kaszlaka musiałam na nich czekać bite 4 godziny. Zjechaliśmy na pobocze.

Policjanci uśmiechnięci, mili ale jednak służbowo-zasadniczy. Poprosili mnie o dokumenty. I tu wielkiej farsy ciąg dalszy. Z czeluści mojego piekielnego torbiszcza na maskę samochodu wysypały się : sztuczne gluty w kapsułkach, sztuczny nos z wąsami, pierdziawka do podkładania gościom, okulary z lusterkami wstecznymi (sic!) / wszystkie te cuda należały do mojego dziecka i były skarbami z KACZORA DONALDA - gazetki, którą wymyślono żeby dzieci mogły torturować rodziców/, 2 zwiędłe banany koloru mocny-uwiąd-w-rozkwicie, 2 śrubokręty, aparat cyfrowy, poezje Emily Dickinson, 7 długopisów-które-kiedyś-działały, 2 tampony ob -luzem i sterta kartek, notatek, zapisków rożnego formatu, przeznaczenia i wieku.....:-) Agrhhhh...czułam, ze to jest właśnie moment kiedy powinnam zapaść się pod ziemię.

Nie odnalazłam:
a/rejestracji
b/prawa jazdy
c/ ważnego ubezpieczenia.

Agrhhhhh....po raz drugi. Stałam tak na tej ulicy jak ostatnia łajza, na dodatek przy odpinaniu pasów wyrwałam sobie 3 guziki z marynarki...Ech .. wiedziałam, ze katastrofa nieunikniona.
Myślę jednak, ze choroba-roztargnieniowo-biegowa, na którą cierpię atakuje innych, którzy nieopatrznie znajdują się w pobliżu. Nie zapłaciłam ani grosza. Pan-stuknięty zapomniał spisać ze mną cokolwiek zabierając podobnie jak nadobni policjanci tylko mój numer telefonu. (Na drugi dzień zadzwonił i przyznał się, ze został tak otumaniony, iż sam nie wiedział co robi ale uwierzył mi we wszystko co mówiłam, dopiero po powrocie do domu naszły go lekkie wątpliwości). Na dodatek kierowca był jedynie chwilowym posiadaczem stukniętego pojazdu. Pożyczył go na 5 minut od koleżanki z pracy, po wielu zresztą prośbach i błaganiach. Nie ma to jak mieć farta.

Na zajęcia spóźniłam się zaledwie 15 minut, ale wszyscy kursanci grzecznie czekali....:-) W czasie zajęć tylko 2 razy polałam się sokiem marchewkowym, raz zrzuciłam mapę, raz potrąciłam tablice, próbowałam wyrwać okno, stuknęłam się w głowę, zjadłam banana, który absolutnie nie należał do mnie......i mogłam wracać do domu.

Pogardzam ludźmi trzymającymi psy. Są to tchórze, którzy nie mają odwagi, by samemu gryźć ludzi.

2010-02-21T12:27:00.005+01:00

/notka stara - przeprowadzkowa/
Jestem zapsiona. Kompletnie, totalnie i nieodwracalnie.
Zapsieni w naszych czasach łatwo nie mają. Atakuje się ich za kupy na trawnikach, za pogryzienia, za obsikiwanie pięknie pachnących kwiatów itd. Ucinam ten temat wyjaśniając, że moje psy załatwiają się we własnym ogrodzie i ja osobiście uprawiam kupozbiory po każdym wyjściu. Opuszczając zaś miejsce zamieszkania maja całkowicie puste jelita i nie zanieczyszczają parków, skwerków i innych miejsc użyteczności publicznej. W miejscach gdzie są ludzie chodzą na smyczach, a w miejscach gdzie puszczam je wolno maja przypięte linki.

UWAGA ZŁE PSY – taki napis znajduje się na bramie mojego domu.
Piękny jesienny dzień. Psy biegają w ogrodzie. Nagle nie wiadomo skąd /a jednak, ktoś zapomniał zamknąć furtkę na klucz/ na podjeździe pojawia się zbieracz papieru i metalu wszelakiego. Ubrany dokładnie tak jak pozorant na treningu, w kufajkę z długimi rękawami, watowane portki i ogromne buciska.
- Paniiii!E! Paaaani! Ma pani jakieś żelazo?
Zastygłam nieruchomo w niewygodnej pozie, z piłeczką w ręku. Psy zastygły także, odblokowało je jednak znacznie szybciej. Obcy! obcy na ich terenie.
Samczyk natychmiast porzucił obsikiwanie bratków, zebrał do kupy swoje 50 kg i ruszył błyskając złym okiem, z 700 metrów jego rozpęd nabierał głębszej powagi. Suczydło popatrzyło wypukłym okiem i podciągnęło białe podkolanka rozpoczynając lekki, zwiadowczy kłus w stronę potencjalnej ofiary. Świat się dla mnie zatrzymał. Czułam już w powietrzu zapach nieboszczyka.
- Stóóóóóóóóój…leżeć! – głosu jaki wyrwał mi się z płuc, nie powstydziłby się Arnold Sz. Był to głos powalający mury i nie znający granic ni kordonów, szedł nisko i kosił floksy. Psy na szczęście zareagowały, wwiercając kupry w trawę, a ich ponure miny świadczyły o wielkim rozczarowaniu.
-Pani, co się pani tak dze ..taka mała kobita a tak się dze - zdziwił się niedoszły umarlak, cmokając z dezaprobatą. - Trzeba je wytresować!
- Panie…one są wytresowane, inaczej już byłby pan siekanym kotletem – nie wytrzymuję, jeszcze dysząc z przerażenia.
- Eeee…psesadza pani. To jak bendzie sefowo z tym zelazem?

-Ooooo…jaki piękny! – do przypiętego na smyczy Obłaskawionego Testosteronowego Killerka podbiega na ulicy jakaś kobieta. I bez zbędnych pytań zaczyna mu mierzwić sierść nad czołem.
- Tiuli Tiuli Tiuuuu…śliczny piesecek, moldka taka kofana…- mamrota jak potrzaskana, gniotąc mojego psa, tłamsząc mu uszy i wsadzając paluchy w oczy. Zauważyłam ze zgrozą, że „moldce kofanej” już irokez wyskoczył na karku, a unik jaki zrobił głową aż krzyczał komunikatem „Przestań babo bo nie odpowiadam za siebie”.
- Pisecek…taaaaak…jaki miluuuuuuniii…- tłamszu, tłamszu, tłamszu, gniotu, gniotu, mierzwu, mierzwu.
- Lepiej niech pani go nie dotyka, on nie przepada za obcymi – silę się na spokój, lekko odciągając psa na smyczy.
- Cio ta pani mówi o piesecku?…nie lubi obcej pani?….siiiiiiicny…siiiiicniutki pieseeeecek… one tylko tak groźnie wyglądają. Taaaakiiii piiiiieeeesssssioooo…..
- Wrrrrrr…- samczyk obnażył wreszcie zęby i dobitnie pokazał, że ma w swoim krótkim nosie i pod krótkim ogonem te cholerne pieszczoty.
- Ojej…musi mu pani założyć kaganiec! On może kogoś ugryźć! A ta rasa jest przecież taka łagodna…

Idziemy na spacer ze staruszkiem. Posuwamy się spokojnie, noga za nogą…nagle gdzieś z boku rozlega się kaszelek. A nie…to nie kaszelek, to ratlerek, który bez smyczy biega sobie wolny niczym ptak z zębami. Jego pan, na oko w wieku mojego starego psa woła z 50 metrów:
- Niech się pani nie boi. On nic nie zrobi. – Nie wiem jak pies wielkości głowy mojego samca miałby mu zagrozić. Chyba tylko, gdyby się nim zadławił w trakcie spożywania. Na szczęście mój pies jako gentleman dobrze wychowany udawał, że nie zauważa szczekacza próbującego ucapić go w przednią łapę.
Niestety rzecz się miała całkiem inaczej z niedorosłym jeszcze samczykiem, co to ciągle pstro w głowie a siła żubra już w mięśniach. Kurdupelski podbiegł, ugryzł i uciekł.
Młodzieniec z nadmiarem testosteronu nie zdzierżył, reakcja była natychmiastowa. Trudno, nie przewidziałam tego i stojąc na lekkim spadzie poszybowałam w górę, aby szybko zaliczyć pobliski parów. Kurz jaki się uniósł w momencie uderzenia mojego szanownego ciała o Matkę Ziemię przesłonił słońce a głuchy łoskot przetoczył się po niebie./tak Magento wyginęły dinozaury/. Nie puściłam...wleczona po żwirze wzniecałam tabuny czarnego pyłu, darłam ubranie i robiłam peeling dekoltu. Wreszcie pies zorientował się, że coś mu wisi u szyi. Stanął,obejrzał się i zmachał ogonem, a ja próbowałam podnieść się na nogi. Otrzepałam strzępy ubrania, zastanawiając się czym zatamować krew na nadgarstkach i zaczęłam rozglądać się za butami. W ustach miałam żwirek a w nosie kilogramy jakiegoś paskudztwa.
- Musi go pani wytresować! – pouczył mnie dziad obrzydliwy biorąc na ręce kurdupelskiego i odchodząc w siną dal.

Trenuję z psami. We własnym ogrodzie.
- Leżeć! Zostań!...- Odchodzę na odległość 100 metrów i rzucam w trawę smakołyk. Psy jak posągi Sfinksa leżą nieruchomo wpatrując się we mnie dziurkami czarnych oczu.
- Pani Gabrielko…co pani tak męczy te psy? Jak tak można kazać im leżeć na tej zimnej trawie…Biegnijcie..noo, biegajcie – Odzywa się znawczyni zza płota. Psy słusznie ją ignorują.
- Ja też nie mogę patrzeć jak ona tak te psy katuje…chodźcie…mam kawałek syneeeecki…- przyłącza się teściowa- …Łapcie!- I rzuca kawałek różowego smakołyka w górę.
80 kg wir jaki przetoczył się przez ogród zwalił z nóg teściową, stół, krzesła i zakończył się się pod płotem na pięknie kwitnących floksach.
- Boszszszsze! Musisz z nimi coś zrobić! One są niewychowane! Zabiłyby mnie – jęczy, gramoląc się na nogi teściowa.
Muszę. A mogę?

Pan Bóg stworzył jedzenie, a diabeł kucharzy czyli życie bez cierpienia jest jak jedzenie bez soli.

2010-02-18T08:10:00.005+01:00

W moim domu gotuje mój mąż. Nie chodzi o to, że wykorzystuje chłopa do cna i oram nim jak górnicy Łyskiem - on faktycznie świetnie gotuje i bardzo lubi to zajęcie. Spożywanie tych posiłków, to całkiem inna sprawa.

Wracam z pracy, skonana jakbym na przodku tyrała a tu na stół wjeżdża pierwsza potrawa, a z głośników rozlegają się pierwsze tony kantaty Bacha. Mąż gotuje zawsze przy klasycznym rzępoleniu Bacha, maluje przy Mozarcie, a piecze do wtóru gitary Pata Metheny. Taki typ.
- Myj ręce i siadaj bo wystygnie. Spóźniłaś się 10 minut!
- A bo taka pani...
- Ja stoję godzinami przy piecu, żebyś miała smacznie i zdrowo, a ty zamiast wrócić zaraz to gdzieś łazisz. Jeśli mówisz, że będziesz o drugiej to bądź o drugiej, bo ja nie będę cały dzień przy rondlach stał.
- A mogę się przebrać?
- Ja tu robie od godziny żeby dla ciebie przygotować, a ty... - i zaczyna się długa litania moich grzechów głównych i tych pobocznych. Skruszona natychmiast siadam przy stole i zanurzam łyżkę w świetnie pachnącej potrawie.
- Nie smakuje ci?
- Smakuje!!!
- Przecież jeszcze nie spróbowałaś. Jedz!
- Kiedy gorące...
- Trzeba jeść kiedy jest gorące, nie marudź tylko próbuj.
Mąż stoi nade mną, ręce oparł na stole a jego twarz znajduje się jakieś 30 cm od moich oczu, ledwo go widzę bo gorąca para z potrawy przesłoniła już całą jadalnię. Kuchnia wygląda jak tajemnicze opary na wrzosowiskach z powieści sióstr Brontie. Mąż i jego wzrok są bardzo motywujący - natychmiast wlewam w siebie wrzątek. Parzy jak piekielna smoła.
- I co???
- Świetne!! Wspaniałe - dławię się kawałkiem gorącego ziemniaka, a oczy wychodzą mi z orbit.
- Spróbuj mięsa, mięsa spróbuj. - Pokazuje palcem KONKRETNY kawałek W mgnieniu oka nabijam kęsik na widelec i wrzucam w paszczękę, czuję że górne dziąsła mam już zwęglone na Amen.
- I co?
- Rewelacja - parskam sosem na wszystkie strony świata i swoja marynarkę.
- E?
- Naprawdę cudowne.
- Przecież widzę, że coś ci nie leży. Za słone?
- Wspaniałe!!! - pędem pakuje następną łychę roztopionego żelaza i czuję jak przedostaje sie przez moje jelita i wypala otchłań bezdenną w żołądku. Zmuszam się do pełnego uśmiechu.
Mąż znika za barkiem ale z tej odległości bacznie śledzi każdy mój gest i zmarszczenie nosa.
- Co się tak marszczysz? Niedobre?
- Dobre, dobre...gorące tylko.
- Nie jest gorące bo się spóźniłaś. Jest letnie. Letnie to juz nie to samo co gorące. Sama jesteś sobie winna, że jesz letnie bo gdybyś trafiła do domu jak każdy człowiek, zaraz po pracy to nie musiałabyś jeść ZIMNEGO mięsa.
Korzystam z przerwy w torturach i wyciągam język na całą szerokość w stronę okna. Ulga.
- Zupę chcesz teraz?
- Nie, nie..jestem najedzona. Może później.
- Masz jeść świeże a nie odgrzewane. Dam ci trochę, chociaż na spróbowanie.
Ląduje przede mną miseczka smakowicie pachnącej "surówki z wytopu stali", widzę jak wypala dziury w dnie. Czuję jak zaczynają mi płynąć łzy.
- Jedz. To cię rozgrzeje. Zupa meksykańska - taka jaką lubisz - na ostro.
- Dziękuję, kochanie - chrypię słabym głosem i wlewam w zahartowaną już gardziel następną łyżkę gorącej i ostrej potrawy. Pot perli mi się na czole, a po plecach ciekną strumienie. Mam wrażenie, że spociło mi się nawet wnętrze ucha. Żołądek cicho łka.
- Zdejmij kotku tą marynarkę bo widzę, że ci w niej za ciepło.
Z ulgą rzucam się do swojego pokoju i zdejmując marynarkę wlewam w siebie pół litra zimnej Mazowszanki.
- Co ty robisz? - dozorca więzienny natychmiast pojawia się za moimi plecami.
- Nie pije się przy jedzeniu. To niezdrowe. Pić można przed lub po, ale nie w trakcie. Skończ wreszcie ten obiad.
- Wiem..ale tak mi było gorąco.
Siadam i kończę.
- No! A teraz ci zrobię gorącej kawki. Nie ma to jak dobra, gorąca kawka po powrocie do domu.
Mąż z zadowoleniem zaciera ręce. A ja mam wrażenie, że z ust wydobywa mu się piekielny chichot.

Strzeż się milczącego psa i cichej wody czyli Czasem łatwiej można się ogonić przed złym psem niż przed dobrą żoną

2010-02-16T08:24:00.003+01:00

Jako siedmiolatek, mój mąż poczuł w sobie pragnienie posiadania psa. Nękanie rodziców, płacz i jęki przyniosły pozytywne rezultaty i pies został obiecany w okolicach wakacji. Oczywiście termin wybrano nieprzypadkowo, w końcu na przyjemności trzeba zapracować, w tym wypadku dobrymi stopniami. Przez następne 3 miesiące mąż wyobrażał sobie siebie biegającego po łąkach z przepięknym owczarkiem niemieckim u boku, psem który to oczywiście miał by mądry, wierny i piękny. [W końcu wychował się na "Czterech Pancernych i Psie" oraz na "Psie Cywilu".]

Niestety zły los sprawił, że jego marzenia rozminęły się nieco z marzeniami rodziców i kiedy wrócił w podskokach ze szkoły, ze świadectwem w ręku w przedpokoju zamiast Szarika czekał na niego mały, brązowy pokurcz z wyłupiastym okiem.
- To twój piesek! - uśmiechnęła się promiennie mamusia.
Pies spojrzał cwaniacko zdrowym okiem, zdając się mówić - "Akurat! Nie w tym życiu!".
Zaległa złowroga cisza, którą można było ciosać siekierą, po czym malec cisnął świadectwo na podłogę i bez słowa pobiegł na górę zmasakrować jedną z poduszek za pomocą ciosów karate; dopiero głód wygnał go na dół.

Tata, szybciej zrozumiał rozterki małego mężczyzny i postanowił zastosować sprytny wybieg, nieświadomie "dokładając do pieca."
- To prawda, że pies jest mały ale za to ma duuuże imię. Nazywa się Lampart! Popatrz jak śmiesznie! Kiedy ktoś zapyta czy masz psa będziesz mógł odpowiedzieć, że masz lamparta. I nie skłamiesz!

Od tego momentu zaczęło się ich wspólne, pieskie życie. Ryży był katem, bezzębny siedmiolatek jego ofiarą, na którą polował kiedy tylko było to możliwe, a szczególnie kiedy nikt nie widział. Zamiast silnego owczarka maluch skazany był na ratlerka o nadmuchanym imieniu, którego głównymi zajęciami było gwałcenie nóg gości i szczekanie aż do upadłego bez względu na sytuację. Na pytania rówieśników czy ma psa, odpowiedz zmaltretowanego dziecka zawsze brzmiała - NIE. Jakby na przekór losowi Lampart trzymał się życia bardzo mocno krogulczymi pazurami i dożył lat 19 w dobrym zdrowiu, kąsając dla sportu kogo popadło, załatwiając się na podłodze w domu i niszcząc ostrymi jak piłka zębami to co znalazło się na jego drodze, wliczając w to nos mamusi i palec od nogi tatusia.
Jako uczeń szkoły sportowej mąż często trenował bieg po schodach wcześniej dając robaczywcowi prztyczka w ucho. Czasami nie zdążył zamknąć drzwi od swojego pokoju i wtedy można było usłyszeć jęki bólu ale z wiekiem był coraz szybszy i osiągał naprawdę zadziwiające rezultaty.

Zemścił się też srogo na rodzicach, którzy jak uważał wcisnęli mu obrzydliwca podstępem. Mama robiła ciasto, był to sławny Murzynek. Mój mąż, który uwielbiał jeść kręcił się w kuchni pilnując swojego prawa do wylizania garnka po czekoladzie. Chyłkiem podkradł kawałek ciasta i uformował z niego piękną, lśniącą psią kupę, którą podłożył w pokoju na jasnym dywanie. Natychmiast też rozpuścił wici o swoim znalezisku. Przybiegli rodzice, mama chwyta się za głowę, tata wrzeszczy na psa. A mój mąż z uśmiechem lizusa na twarzy oświadcza:
- Nie denerwujcie się, ja posprzątam.
Po czym podnosi "psią kupę" i ze smakiem ją pożera.
Rodzice byli pewni, że ich potomek zwariował i przez długi czas nie dawali się przekonać, że kupon nie był prawdziwy. Zemsta jest słodka, a ta była słodka podwójnie.

Ta historia wyjaśnia jasno dlaczego mój mąż zniechęcił się do psów. Odczulanie go zabrało mi 5 lat, ale opłacało się bo najpierw zgodził się na jednego [oczywiście dużego] a od paru lat w domu są zawsze dwa, które razem ważą więcej niż 70 kg, a więc traumatyczne wydarzenia z przeszłości odeszły w niepamięć. A przynajmniej tak mi się wydawało....

Mąż spieszy się do pracy. Idzie szybko chodnikiem w swoich ciężkich traperskich butach z chlebakiem pełnym projektów pod pachą. Słyszy za sobą coś co wydawało mu się ludzkim kaszlem a okazało się brązowym ratlerkiem, ujadającym wściekle tuż przy jego nogawce. Staje, rozgląda się dookoła za właścicielem ale niestety w pobliżu nie widać nikogo. Ząbki malucha szarpią już wściekle jego nogawkę, tupanie i krzyki nie pomagają. Cóż robić? Z pełnym przekonaniem o słuszności swojego czynu mąż bierze rozmach i kopie rozjuszonego pinczerka prosto w nos......
Obudził mnie straszliwy krzyk. Mąż leży na łóżku i trzyma się za stopę jęcząc i krzycząc coś o cholernych psach. Palce lewej stopy przybierają kolor węgierki i rozmiary balonu. Ponieważ zawsze stara się znaleźć pozytywną stronę każdego wydarzenia, odwraca w moją stronę głowę i charczy:
- Mogło być gorzej, mogli mi przestrzelić kolano....
Ściana zniosła cios całkiem dobrze.

“I can remember when the air was clean and sex was dirty.”

2010-02-14T14:45:00.002+01:00

To też jest staroć ale nie mogłam się powstrzymać w związku z przeklętym Walentym.

Mój pierwszy związek z seksem zaczął się od okrągłego słowa “DUPA”. Znalazło się ono w pierwszym wyprodukowanym przeze mnie za pomocą drewnianych klocków zdaniu. Miałam wtedy 4 lata i wprawiłam rodzinę w konsternację. Na marginesie – jestem potwierdzeniem reguły, że wczesna nauka czytania nie ma nic wspólnego z inteligencją dziecka. Z jednej strony rodzina była dumna, że taki geniusz im rośnie pod bokiem, a z drugiej jak tu pochwalić się czymś takim przed resztą świata. Pełne zdanie brzmiało: „Dziadek Pietrek dupa”. Zmieniono je dla ogółu na „Dziadek Pietrek śpi” i zakazano mi używania tego czteroliterowego wyrazu tłumacząc, że tak się nie mówi. Na pytanie „DLACZEGO?” odpowiedź zawsze była taka sama „Dowiesz się jak dorośniesz”. Zdanie to obciążyło całe moje dzieciństwo i nierozerwalnie zaczęło kojarzyć mi się ze słowem DUPA. Coś w tej dupie musi być tajemniczego skoro rodzina po raz pierwszy nie chciała mi dokładnie wytłumaczyć w czym rzecz. Niewinna dupa urosła do gargantuicznych rozmiarów i jawnie ze mnie drwiła.
„Babciu a kim była twoja babcia?
„Dowiesz się jak dorośniesz” – aha…dupa?
„ Jak to się dzieje, że działa telefon?” – dupa?
„Dlaczego wujek nie ma dzieci?” – dupa?
„ Czemu dziewczynki siusiają inaczej niż chłopcy” – a odpowiedz zawsze taka sama DUPA i DUPA.
Niestety wkrótce pojawił się następny problem. Zabawy ze starszym kuzynostwem, są jak wiadomo, powszechnie bardzo pouczające. Starsze kuzynostwo powie ci o takich rzeczach, które twoi rodzice skrzętnie przed tobą ukrywają, nauczy cię świńskich wierszyków i dużej ilości przekleństw. Na dodatek będzie z tego czerpać ogromną satysfakcję.
„Ra-ra-rasputin lewą ręką konia bił, a prawą sobie pomagał” – podśpiewywałam sobie do melodii Bony M., czesząc lalkę radzieckiej produkcji na jednej z rodzinnych imprez. Rodzina przy stole oniemiała, ciotki spąsowiały, wujkowie dostali napadu kaszlu, a starsze kuzynostwo wiło się ze śmiechu pod stołem.
„Skąd ona zna takie słowa?”
„Kto ją tego nauczył?”
„Ohyda! Takie małe dziecko!”
Zakazano mi śpiewać sprośnej piosenki i pozostawiono z niemym pytaniem: „DLACZEGO?
„Dowiesz się jak dorośniesz!” – ucięła sprawę mamusia. Po rozłożeniu songu na czynniki pierwsze wydedukowałam, że zakazanym słowem musi być Rasputin – bo przecież nie niewinny koń! Tym samym wymyśliłam pierwsze oryginalne i własne przekleństwo, którym raczyłam dzieci na podwórku „Ty dupo Rasputina”.

Nie płacz, że coś się skończyło, tylko uśmiechaj się, że ci się to przytrafiło czyli Nie rań osoby, której nie możesz zabić

2010-02-13T08:55:00.008+01:00

Notka pisana u szczytu popularności Naszej Klasy

"Pamiętam kiedy pierwszy raz Cię zobaczyłem. Było to koło toalety, zażądałaś ode mnie papierosa. Byłaś taka stanowcza, surowa-a przy tym piękna, wyjątkowa."

Portal Nasza Klasa osiągnął niesamowitą popularność. Doszło do tego, że jeśli nie masz tam swojego profilu to właściwie cię nie ma, nie istniejesz i w ogóle jesteś stary pryk, który nie wie do czego służy komputer. Pojawiły się dwa obozy - jeden zbiera tylu znajomych ilu się da, im więcej tym lepiej, a drugi twierdzi że więcej znajomych niż 50 to już obciach, "sromota i gańba" /jak krzyczał nasz organista kiedy widział nas palących w pobliżu kościoła/.
Fajnie jest wspominać stare, dobre czasy. Fajnie, pod warunkiem, że nie ograniczamy się do tekstów typu: "Widziałaś jakiego Małgośka ma wąsa? A Jola jaka gruba! A Zbyszek łysy!!!. Zapominamy przy tym, że z nas też już wiotkość odbiegła kurzym galopkiem, ciałko jakby mniej jędrne, a naszemu mężowi dużo zaczyna brakować do Adonisa, jakim kiedyś z pewnością był. /bo przecież wychodzić za mąż za kogoś poniżej Adonisa nie miałoby sensu:)/

Najgorsze są jednak niespełnione miłości, które przez lata upiększyły niedoszłych kochanków czyniąc z nich coś na kształt istoty boskiej, której czas nie nadszarpnął spróchniałym swym zębem i która posiada jedynie zalety, o jakich inni mogą poczytać w "Harlequinach".

Dostałam list od jednego z byłych wielbicieli. List serdeczny, zabawny, zawierający w sobie jakieś okruchy i echa dawnej sympatii. Odpowiedziałam, pożartowaliśmy wspominając stare czasy i zgodziłam się umówić na przyjacielską kawkę w celu poroztrząsania tego co było, a pewnie i pogadania o tym co by być mogło, gdyby wtedy nie…akurat...bo...

Zanim jednak doszło do "randki" wielbiciel zatopił się w swoich marzeniach i wyprodukował list, w którym opisał wszystkie moje zalety ciała i umysłu. Pokusił się tez o opis mojego sposobu poruszania się, gestu z jakim odrzucałam włosy , długości moich rzęs i czerwieni moich ust. Włosy zjeżyły mi się od kostek po czubek głowy, a po plecach przebiegł dreszcz!! Toż ja temu cudowi nigdy w życiu nie dorastałam do pięt, a intelektualnie nie wyszłam ponad poziom kolan. To mam być ja? Ta rewelacja, która zamiast szurać buciorami i zdzierać zelówki szybowała sobie lekko nad ziemią i rozrzucała wokół płatki czerwonych róż? Ta bogini żywiąca się nie mielonym i galaretą z nóżek tylko poranną rosa spijaną z liści traw? Ta dziewoja urocza z gęstym włosem i bujnym biustem a talią cienką niby szczaw? Pobiegłam do lustra. Nic. Przejrzałam zdjęcia od dzieciństwa do teraźniejszości - nie rozpoznałam w tym opisie nawet małego palca od własnej nogi.
I jak go tu skonfrontować z „20 parę lat później” z krwi i kości wypijającą hektolitry kawy, lubiąca mocne słowa, na dodatek nie gardzącą tatarem? A fe! Tfu! A kysz maro!
Nie, nie zrobiłam mu tego. Nie wyciągnęłam trupa z szafy i nie zabiłam cudu. Korespondencja jest mniej bolesną formą niespełnienia w miłości.

Rzecz o zwierząt posiadaniu czyli Jakże wiele ludzkiego w każdym zwierzęciu

2010-02-11T08:08:00.005+01:00

Czy miłość do zwierząt ma jakieś granice? Po ostatnich wydarzeniach jakich byłam świadkiem, z ręką na sercu klnę się - mieć POWINNA.
Dom Lilki zawsze był pełen. Pełen dzieci, niezmytych naczyń, niewypranych ciuchów, stert starych gazet i zwierząt. Sterty trwały, dzieci rosły a wśród zwierząt rotacja była większa niż w niejednym supermarkecie wśród pracowników. Zaczęło się całkiem niewinnie. Dzieci chcą mieć psa, dzieci powinny mieć psa, dzieci muszą mieć psa! Ponieważ Lila miała duże serce, postanowiła oddać kąt w swoim domu ( a dokładnie na podwórzu) jednej z miejscowych bied, mieszkającej w pobliskim schronisku dla zwierząt.

Zwierzak otrzymał imię Smród i kojec z budą w kącie posesji. Niestety wszelkie luksusy, jakie tak hojnie rozdawała mu rodzina Lilki, miał głęboko pod kikutem swojego ogona. Pięć razy przeskakiwał ogrodzenie, przebiegał dzielnie ruchliwe ulice i za pomocą podkopu wracał do miejsca, które podobno każdy przyzwoity pies uważa za więzienie – ochronki. Postawili na nim krzyżyk i postanowili kupić malucha, którego mogą wychować od szczeniaka.

Nowy mieszkaniec dostał w spadku imię i miejsce po poprzedniku. Widocznie jednak miejsce albo imię nie były szczęśliwe, bo już w wieku siedmiu miesięcy znalazł się po raz pierwszy na psim „gigancie”. Szukano go długo, ogłoszenia wisiały na wszystkich słupach w okolicy. Żeby osłodzić dzieciom brak zwierzątka Wojtek przywiózł im nawet kucyka, który dożywał u kogoś swoich dni. Niestety kucyk wybitnie nie lubił dzieci, i kiedy wszystkie kończyny milusińskich zostały doszczętnie pokąsane kucyk został bez żalu odesłany tam skąd przybył. A tymczasem minął miesiąc i mąż Lilki wybrał się na pobliskie wysypisko śmieci załatwić sprawę związaną z wywózką gruzu. Jakież było jego zdziwienie kiedy z rozsypującego się baraku wybiegł za mężczyzną w kufajce jego własny, brudy i zapchlony do nieprzytomności Smród, jak żywy. Smród łypnął na niego… i na łypnięciu się skończyło. Mężowi Lilki trudno było wytłumaczyć, że pies naprawdę należy do niego, kundel złośliwie zachowywał się tak, jakby go wcale nie znał. Kufajkowaty zgodził się na oddanie wilczka za drobną opłatą i pies z miną wielokrotnego recydywisty został przetransportowany do domu. Niestety wystarczył tydzień i niewdzięcznik znowu znalazł się na gruzowisku. Ile razy można płacić za tego samego psa? Wytrzymali siedmiokrotność „na wódeczki”. Odpuścili. Myślę, że z pozycji psa ta sprawa wyglądała dużo tragiczniej – zmienił miejsce pobytu, nazwisko a i tak go dopadli.

Dwa następne wytrzymały po roku każdy i zniknęły nikt nie wie gdzie, piaty z kolei został w wieku 10 miesięcy pozbawiony klejnotów rodzinnych, ponieważ Lila przeczytała gdzieś, że to może zapobiec ucieczkom. Niestety nawet nie całkiem wygojone jajka nie przeszkodziły mu w przesadzeniu 2 metrowego płotu i porzuceniu domu na zawsze. Zresztą, temu akurat dziwię się najmniej.
-Z psami koniec!- Lila podjęła decyzję.
-Ale przecież twierdziłaś, że zwierzak jest niezbędny do prawidłowego rozwoju dzieci – przypomniałam jej grzecznie.
-Ale kto powiedział, że to musi być pies? Kupiliśmy dzieciakom węża. To boa tęczowy – Lilka promieniała szczęściem i uważnie patrzyła jakie to wywrze na mnie wrażenie.
- Boa???? A mogę zobaczyć? - zapytałam ostrożnie.
- No…właściwie to Jareczek wypuścił go gdzieś w domu i od trzech dni nie możemy go znaleźć. Na dodatek i piwnica i drzwi na zewnątrz do ogrodu były otwarte, i właściwie to może być wszędzie.
Porwałam torebkę i kluczyki od auta i tez uciekłam. Na wszelki wypadek nie odwiedzam ich dopóki zwierz się nie odnajdzie.

Krótka notka, nieco seksistowska w wyrazie ale w rzeczywistości stworzona ku pokrzepieniu serc. niewieścich

2010-02-04T08:27:00.006+01:00

Bezsprzecznie – to mężczyźni bałaganią w domu najwięcej. Nieważne ile ma lat twój facet – 10-20-30 czy 70 mała jest nadzieja na to, że coś w tej materii zmienisz. Mój mąż twierdzi, że to wszystko dlatego, ponieważ mężczyźni mają inne sprawy na głowie niż przejmowanie się drobiazgami. Te drobiazgi to obsikana deska w toalecie, sterta niezmytych naczyń w zlewie, resztki wyleniałego kołtuna w odpływie wanny i wieczne utyskiwania kobiet „Wynieś wreszcie te śmieci bo mam dość prowadzenia żywienia zbiorowego dla much”!!!!! Czasem ma się wrażenie, że mężczyźni wykonują pewne rzeczy po omacku, błądząc po domu jak pijane dzieci we mgle.
Jeśli już umyje naczynia, to w zlewie zostawi resztki z obiadu, które wyglądają zbyt obrzydliwie żeby je samemu wyciągać./do tego służą kochane kobiece rączki/ Ubikację myją niechętnie bo to też nie licuje z powagą majestatu męskiego. Najchętniej siedzieliby sobie w oczekiwaniu na Wielką Męską Robotę, która pojawia się raz na pół roku.
Swoją drogą ciekawe o czym ważnym myślał mąż mojej przyjaciółki znosząc wózek do piwnicy po spacerze z najmłodsza latoroślą…Zamknął piwnicę, wrócił na górę i przypomniał sobie, że dziecko nadal leży w zapiętym wózku, pod kołderką.
Mój tata naraził się mojemu dziadkowi /a swojemu teściowi/ podając mi zamiast syropu na apetyt czystą benzynę. Mając dobry węch głośno protestowałam, niestety zostałam zbesztana i nakłoniona siłą perswazji do połknięcia świństwa. Do końca życia mój dziadek podejrzewał tatusia o zbrodnicze zamiary w stosunku do wnusi. Tatuś zresztą uległ męskiemu roztargnieniu nie raz, nie dwa. Wyjeżdżając na delegację zapakował wszelkie kosmetyki do walizy zanim się wykąpał. Ponieważ nie chciało mu się kopać w bagażu, żeby znaleźć tam dezodorant, podstępnie postanowił użyć mojego. Widziałam jak wychodził z tego przybytku jakiś taki bardziej barczysty niż zwykle. Tym razem sięgając na półeczkę zamiast dezodorantu ściągnął krochmal w sprayu.
Dziadek zafundował sobie „nos pijaka” podkradając babci krem na odciski i używając go jako kremu do twarzy. Tatuś mył dwukrotnie zęby kremem do depilacji. I można by tak bez końca. A mój mąż?
Poranek, cudownie odświeżająca kąpiel i balsam do ciała o zapachu wiśniowo – waniliowym. Ponieważ nasza ówczesna łazienka była miejscem, które po kąpieli przypominało saunę, wszelkie rytuały upiększające ciało musiały być wykonywane w kuchni. Natarłam więc wszystko co dało się natrzeć, wklepałam to i owo i zajęłam się wycieraniem łazienki. Wyciągnęły mnie stamtąd okropne dźwięki, który kojarzyły mi się z japońskimi filmami o samurajach popełniających honorowe harakiri. Na środku pomieszczenia stał mój mąż z szeroko otwartymi oczyma i próbował złapać powietrze. Po 10 minutach sytuacja się wyjaśniła. Widząc wiśniowo – waniliowy pojemnik na stole wziął go za lody. Jeszcze prawie śpiąc załadował wielką stołową łyżkę do ust….od tej pory mam zakaz używania owocowych balsamów do ciała.

Wielka epopeja miłosna na puzon i waltornię 1 czyli Przygoda Mysi

2010-01-25T10:41:00.004+01:00

Nie mogłam zostawić Mysi na starym blogu, musiałam ją tu przytargać ze sobą,
w całości. Jakoś się do niej przywiązałam.

Muszę znaleźć inną pracę. Wyjechać z tego zapyziałego kraju, nauczyć się obcego języka, coś przeżyć, coś zdobyć! Potrzebuję zmian, zmian, zmian!- przekrzykiwała nas wszystkie Mysia na babskim spotkaniu przy kawie i ciastkach.
- Oby nie na gorsze- zauważyła ponuro Gabrysia.
- A szukasz czegoś konkretnego? - zapytała Małgonia - Znajoma mojej znajomej wspominała ostatnio, że ma fajna pracę za granicą. Dokładnie to w gorącej Hiszpanii. Podobno pracowała tam koleżanka koleżanki jej córki i była bardzo zadowolona. Co ja mówię, była szczęśliwa do wypęku. Wróciła opalona, przywiozła mnóstwo kasy i jeszcze na dodatek zakochała sie w tamtejszym chłopaku. Piszą teraz do siebie, bo hiszpańskiego też liznęła.
- Hihihi...hiszpańskiego czy Hiszpańskiego lizała? - czknęła nietaktownie Kasia.
- A co to za praca? - Mysia wyraźnie się zainteresowała puszczając mimo uszu nietaktowną uwagę koleżanki.
- Trzeba się opiekować jakimś tamtejszym suszkiem - staruszkiem. Tyle, że praca polega właściwie na przyciskaniu różnych guzików w maszynerii pod którą pacjent jest podczepiony. Rano klik i wieczorem drugi klik. Słyszałam, że mają basen, i samochód dla opiekuna. Willa stoi na skraju morza, weekendy wolne, żyć nie umierać.
- Dawaj! - Mysia, prawie się oblizała.- Zaczynam nowe życie. Zobaczycie jeszcze będziecie mi zazdrościć.
Przez jakiś czas było cicho o nowym życiu, następnie sprawa ostro ruszyła do przodu. Koleżanka koleżanki, której koleżanka córki była w tym raju, dzwoniła prawie codziennie z nowymi wiadomościami.
-Tylko weź kostium, bo mają wspaniały basen. Zabierz prawo jazdy bo Mercedes w garażu będzie do Twojej dyspozycji. Olejków nie zapomnij! Płacą sporo ponad przeciętną polską normę, a na dodatek ZUS. Właścicielka powiedziała, że chętnie nauczy cię hiszpańskiego, jeśli będziesz mieć ochotę na zagospodarowanie sobie czasu wolnego i przerwę w opalaniu i spacerach.
Mysia odebrała też bezpośredni telefon od hiszpańskiej pracodawczyni, niestety konwersacja nie wykroczyła po za zdawkowe "Hi! How are you?" " I'm ok" ale czuła, że to musi by przyjazna dusza. Mysia głęboko wierzyła w siłę swojej kobiecej intuicji.
Przygotowania ruszyły pełną parą. Mysia złożyła rezygnację w pracy, zamieściła ogłoszenie o wynajmie swojej kawalerki i rozpoczęła wielkie pakowanie walizki przez wszystkich zwanej pieszczotliwie "Stodołą Mysi". Postanowiła też, że podróż odbędzie autobusem bo to bezpieczniej i taniej. Bilet kosztował sporo ale zadatek za wynajem mieszkania jakoś załatał dziurę w budżecie.
I wtedy nastąpił pierwszy wypadek w serii niefortunnych zdarzeń. Dwa dni przed wyjazdem Mysi do Raju zadzwoniła dawno nie widziana koleżanka Hanka, wytrawna podróżniczka, która z niejednego pieca chleb zjadała.
- Hiszpania? ZUS? -haha, kochana NIEMOżLIWE. Nie będziesz miała żadnego ZUS-u, załatwienie tego graniczy z cudem. Może za parę lat, kiedy Polska wejdzie do Unii. Teraz? Marne szanse. Zresztą nie będę cię zniechęcała, sama sobie zadzwoń do konsulatu i zapytaj o wszystko.
Rankiem Mysia trzęsącymi się palcami wybrała numer na klawiaturze telefonu i dziesięć minut później potwierdziły się jej najczarniejsze obawy. Poczuła się oszukana i rozczarowana. Wielkie marzenia obróciły się w próchno obrzydliwe.
- Mam w nosie! Nie będę pracowała na czarno. Nigdzie nie jadę, a bilet zaraz oddam.
-Oczywiście, że bilet może pani zwrócić kiedy tylko pani chce. Oczywiście przed terminem wyjazdu. Wszystkie informacje o zwrocie płatności znajdzie pani oczywiście na odwrocie biletu, w załączonej tabelce.
Posługując się lupą, pożyczoną od córki Mysia ze zgrozą odkryła, że oddając bilet dwa dni przed wyjazdem otrzyma jedynie około 10% jego ceny.
- Mam w nosie ZUS! Jadę. Przynajmniej obejrzę Hiszpanię i poopalam się trochę.
Podróż była długa i wyczerpująca, ale towarzystwo mocno rozrywkowe. Pod Wrocławiem już wszyscy byli ze sobą na TY, a w okolicach Pragi ostatnie niedobitki zawodziły sennie "Poszła Karolinkę..." i nieśmiertelnego Górala.
Ponieważ sprawa z ZUS-em mocno Mysię zaniepokoiła, postanowiła na wszelki wypadek zabezpieczyć tyły. Na jednym z postojów weszła w bliższy kontakt z kierowcami, wypytując ile dokładnie czasu zostaną w Barcelonie, w jakim hotelu będą mieszkać i prosząc na koniec o numer ich telefonu. Ponieważ kierowcy zaczęli mrugać do siebie porozumiewawczo i oblizywać się obleśnie, rozchlapując wokół ślinę wraz kawałkami jedzonej właśnie kanapki z myśliwską, Mysia na wszelki wypadek spróbowała wyjaśnić motywy swojego działania.
-Wiedzą panowie...ja Hiszpanii nie znam, nie wiem czy ktoś będzie na mnie czekał...gdyby coś nie wyszło to przynajmniej wrócę z panami do domu.
Uwierzyli czy nie, nieważne. Grunt, że Mysia wszelkie potrzebne informacje uzyskała.
Barcelona. Słońce praży niemiłosiernie. Parking pełen ludzi, wszyscy krzyczą, targają bagaże, dzieci płaczą, mężczyźni przeklinają. Autobus odjechał, ludzie się rozeszli. Mysia została sama z uczuciem niepokoju i walizką wielkości stodoły. W ręce trzyma świstek z numerem telefonu do przyszłej pracodawczyni. Ale jak zapytać o budkę telefoniczną, jeśli jedyne słowa jakich Mysia była pewna w języku hiszpańskim to „Las Palabras de Amor” . W tej chwili bynajmniej nie byłyby przydatne.
Z daleka dał się słyszeć sygnał klaksonu i z wizgiem kół podjechał na parking biały mercedes, ze środka wyskoczyła czarnowłosa kobieta i bez słowa rzuciła się do bagaży Mysi. Jedną ręką podniosła skórzana stodołę, a drugą zgrabnie zatrzasnęła bagażnik. Zrobiła to prawie jednocześnie. Następnie zajęła się samą Mysią upychając ją na tylne siedzenie auta. " Ale się spieszy" - zdążyła pomyśleć Mysia, kiedy ręce kobiety nieoczekiwanie zaczęły ją ugniatać w okolicach ramion. Wariatka? Muskuły mi sprawdza?
Po chwili Mysia zrozumiała, że czarnowłosa seniorita chce aby gość przyjął na tylnym siedzeniu pozycję horyzontalną. " Pewnie to kawałek drogi i dba żebym wypoczęła" - rozluźniła się więc i ułożyła wygodnie na siedzeniu. Denerwowało ją tylko, że nic sobie z tej Hiszpanii nie obejrzała, mimo że podróż trwała ponad godzinę. Kiedy tylko unosiła głowę, Hiszpanka krzyczała coś w swoim języku wykonując jednocześnie ruch ręką w dół.
Wreszcie znalazły się na miejscu. Automatyczna brama rozsunęła się bezszelestnie i wjechały na teren czegoś co Mysia mogła dotąd tylko podziwiać w katalogach biur podróży i meksykańskich serialach, które namiętnie zresztą oglądała. Samochód zatrzymał się i kobieta wysiadła, otwierając drzwi po stronie Mysi.
- „Zachodnia kultura” – przemknęło przez głowę naszej bohaterce. Wreszcie można się rozejrzeć dookoła; basen, ogród, dom ze szklaną oranżerią - cud i miód.
"Wow, ale będę mieszkać! Wszystkie baby zzielenieją kiedy im wyśle zdjęcia" - rozmarzyła się Mysia, widząc się już na brzegu basenu w swoim nowym kostiumie z miseczkami push-up i z kieliszkiem porto w ręku.
Sen na jawie przerwała kobieta łapiąc dziewczynę za rękę i pociągając w stronę domu. Mysia rozglądała się dookoła i czuła jak w muzeum - mnóstwo rzeźb, szklanych figurek, dywanów i obrazów. I lustra, wszędzie mnóstwo luster. Wycieczka połączona z intensywnym bieganiem po schodach trwała około 20 minut, Mysia zdążyła zobaczyć chyba wszystko - od sauny, aż po sypialnie domowników. "Ciekawe, która z nich będzie moja? Może ta z widokiem na basen?".
Niestety czarnowłosa już ciągnie Mysię na zewnątrz znowu przerywając marzenia w najmilszym momencie.
Już są przed domem. Mysia sięga do bagażnika samochodu ale Hiszpanka delikatnie bije ją po dłoni i wskazuje wnętrze samochodu. "Gdzie ją jeszcze niesie? Mam ochotę na kąpiel i coś do jedzenia"- Mimo, że trochę zniecierpliwiona Mysia grzecznie wykonała polecenie gospodyni. Samochód ruszył i skierował się w stronę kępy krzaków, za którymi widać było jakieś drewniane zabudowania. Mysi przypominały one skrzyżowanie chlewika z pakamerą ciecia. Samochód zatrzymał się i Hiszpanka z uśmiechem skinęła na Mysię, zalewając ją jednocześnie potokiem obcych słów. Dziewczyna wyłowiła z nich jedno, które już gdzieś słyszała "Casa"
- Chwilunia..casa to zdaje mi się nie kasa tylko dom - wysiliła się Mysia przypominając sobie tytuł jednego z miesięczników hiszpańskich, które podziwiała w Empiku, poświęconych wystrojowi wnętrz.
- "To ma być mój dom???" Mysia spojrzała na kobietę z niedowierzaniem, ale ta zajęta już była wyciąganiem Mysinych bagaży i nie dojrzała wysoko uniesionych brwi i otwartych ust początkującej polskiej globtroterki.

Wielka epopeja miłosna na puzon i waltornię 2

2010-01-25T10:39:00.002+01:00

Wnętrze nowego mieszkania Mysi wyglądało jak Dom Starców Dla Sprzętu Domowego. Część wyposażenia była już dawno na emeryturze, a znaczna część od dawna musiała pobierać rentę. Stopień inwalidztwa był różnorodny. Na samym końcu pomieszczenia znajdowała się firanka, wstydliwie zasłaniająca popękany ustęp, małą umywalkę z brudnym lustrem i koślawy stoliczek z pożółkłym elektrycznym czajnikiem. Na środku znajdowały się dwa, nieco objedzone przez niewiadome zwierze, osobne materace ze skołtuniona pościelą. Seniorita wskazała ręką ten po lewej stronie i wyjęła z jednej ze stojących w pobliżu politurowanych szaf, czystą i pachnącą pościel. Następnie otworzyła drzwi pozostałych trzech i wskazała ręką niekończące się rzędy burych, stylonowych podomek mocno osadzonych w latach 70. Wszystkie pachniały kulkami na mole.
Hiszpanka wyciągnęła palec w stronę Mysinego ubranka i jeszcze raz wskazała szafę.
Mysia patrzyła oniemiała na pantomimę w wykonaniu gospodyni i powoli do jej świadomości docierał komunikat tak nachalnie wysyłany przez gospodynię.
- Ja mam w tym chodzić? – zdjęła z wieszaka jedną z sukienek i przyłożyła do swojego ciała. Jej wielkość i krój pasowałby i do Mysi i do hipopotama i oboje wyglądaliby w tej kiecce jednakowo fatalnie, z tym że hipopotam miałby więcej do zarzucenia swojej figurze niż Mysia.
- Może kobieta lubi styl vintage? – zastanowiła się Mysia uklepując fałdy szarego obrzydlistwa.
Hiszpanka wyraźnie ucieszyła się, że Polka nareszcie zrozumiała w czym rzecz i zaklaskała z radości w ręce. Z kieszeni wyjęła niewielki woreczek i podała dziewczynie.
- Gumki do włosów?!! – zdziwiła się Mysia. Rozerwała woreczek i spróbowała użyć jednej z nich, zbierając włosy jedną dłonią i formując z nich zgrabny kucyk.
Seniorita była wniebowzięta. Podała Mysi małą kartkę z narysowanym niebieskim długopisem zegarem, na którym wyraźnie zaznaczona była godzina 8.00 i machając na pożegnanie opuściła lokal.
Mysia została sama. Wolała nie myśleć nic. Umyła się w umywalce, zjadła resztki polskich wiktuałów, i płacząc rzuciła się na barłóg.
…………………………………………………………………………………

Znasz to uczucie – budzisz się i oddychasz z ulgą, że to tylko sen. Znowu leżysz we własnej pachnącej pościeli, czujesz i słyszysz za ścianą oswojone przez lata dźwięki i zapachy poranka. Niestety, nie tym razem, ta opcja nie dotyczyła poranka Mysi - otworzyła oczy i upewniła się, że nie śpi a koszmar trwa. Wielokrotne szczypy i szczypy z zakręcaniem nie pomogły ani trochę, koszmar przycumował na stałe i wydawał się być jedyną pewną rzeczą we wszechświecie.
- A niech to szlag i sakreble! – zaklęła pod nosem Mysia i wciągnęła w nozdrza zapach porannej Hiszpanii, nieco tylko zakłócony aromatem kurzu i niemytych stóp.
- Niemytych stóp? – ocknęła się niemal natychmiast.
W barłogu obok coś zadrżało.
- No, nie…i na dodatek szczury! – czoło Mysi pokryło się potem a ostatnia kanapka z szynką jaką spożyła przed snem podjechała jej do gardła. W tej samej chwili spod koca koloru bardzo zgniłej i wybitnie zapleśniałej zieleni wychynęła stopa, na pierwszy rzut oka męska; jej właściciel prawdopodobnie nie wierzył w mydło a paznokcie ścierał biegając boso po asfaltowych drogach. Chwilę później do stopy dołączyła kępa skołtunionych czarnych kłaków i nieogolona gęba ich właściciela.
- Buenos dias!! Mi nombre Pepe!- kudłaty uniósł się z posłania wyciągając rękę do dziewczyny a okrywający go koc delikatnie zsunął się na ziemię ukazując resztę owłosionego ciała wraz z klejnotem koronnym.
- Ooooo….
- Ohoho! – zawtórował zwierz dziki, cofnął sękatą dłoń i podrapał się po brzuchu kurtuazyjnie omijając bardziej intymne okolice.
- Ciekawe czy będzie się iskał? – zastanowiła się praktycznie Mysia przypominając sobie widziany niedawno film o gorylach.
- Te gustas? – uśmiechnął się obleśnie niemyty i kokieteryjnie podciągnął w górę jedną brew.
Mysia na wszelki wypadek spuściła wzrok i zajęła się grzebaniem w stodole dając tym samym do zrozumienia, że żadne gustas nie wchodzą w grę.
Czarny tymczasem naciągnął leżące obok materaca czarne gacie i szarą podkoszulkę bez rękawów z napisem „Have FUN”, która niejedno piwo z nim wypiła i niejedno gazpacho zjadła.
Po pierwsze śniadanie. Zapasy z Polski uległy wyczerpaniu, a na wspólne biesiadowanie z właścicielką hacjendy raczej się nie zanosiło. Mysia przeszukała dokładnie reklamówkę zawierającą jeszcze niedawno jaja na twardo, pomidory i kanapki, tylko po to żeby upewnić się, że po za torebkami z herbatą nic tam już nie ma.
- Oreja – skrzypnęło jej za uchem. I przed nos zajechał zatłuszczony papier zawierający jakąś smażeninę, która całkiem smacznie pachniała.
- Gracias – nieśmiało wydukała Mysia i wbiła zęby w soczystą i pachnącą potrawę. Było całkiem dobre, chociaż nieco twardawe. Czarniawy zakręcił się tymczasem w kąciku pakamery i wyczarował 2 filiżanki czarnej, mocnej kawy. Usiedli na swoich własnych barłogach i uśmiechając się do siebie z nad oreja próbowali przełamać barierę językową. Tą całkiem miłą atmosferę nieco mącił Mysi widok węża z przyległościami delikatnie wysuwającego się z nogawki spodenek Pepe.

Wielka epopeja miłosna na puzon i waltornię3

2010-01-25T10:25:00.005+01:00

Mieszkanie z Pepe pod jednym dziurawym dachem, nie należało do najłatwiejszych. Pepe był człowiekiem wolnym, wolnym od wszelkich nacisków i konwenansów. Nie wierzył w mydło, woda służyła mu jedynie do picia, a ciuchy wietrzył rozkładając je co wieczór na podłodze. Miał jednak jedną wielka zaletę – był współmieszkańcem cichym, prawie niesłyszalnym. Jego obecność w domu zaznaczały jedynie dwie rzeczy: zapach i naturalne odgłosy, którym dawał swobodne, nieskrępowane ujście. Mysia cierpiała. Cierpiała jednak jedynie w głębi swojego jestestwa, gdyż to właśnie jedzenie i kawa od czarnego pomogły jej przeżyć pierwszy tydzień. Pepe stał się dla Mysi matka karmiącą i aniołem stróżem, który zawsze był na miejscu i pomóc potrafił, a nawet chciał. Czasem nawet chciał bardziej niż musiał, ale zmarszczone brwi Mysi natychmiast prostowały jego skosmacone myśli. Własne jedzenie było dla Mysi nieosiągalne. Najbliższy sklep znajdował się kilka kilometrów dalej, a wleczenie się pustą drogą w upał jakoś się jej nie uśmiechało. Z pańskiego stołu nie spadł na jej talerz nawet mały okruszek. Za to pracy było aż nadto. Zaczynała ją o 8.00 i kończyła o 20.00, na szczęście w południe przysługiwała jej 3 godzinna sjesta. Do głównych zadań Mysi należało odkurzanie i mycie wszelkich szklanych powierzchni w domu, oraz odkurzanie kolekcji szklanych zwierzątek chojnie porozstawianych na wszystkich meblach. Gospodyni zajmowała się śledzeniem postępów Mysi w pracy i marszczeniem czoła z niezadowolenia. Próbując kuć żelazo póki gorące - Mysia postanowiła powalczyć nieco o swoje.
- Miała mnie pani uczyć hiszpańskiego – upomniała się już drugiego dnia nieco łamaną angielszczyzną .
Hiszpanka ściągnęła brwi, zastanawiając się nad odpowiedzią.
- Spanish.?. – Uśmiechnęła się pod nosem i kiwnęła głową, a następnie wysunęła palec wskazujący.
- Mooo-peeeee-ro- powiedziała pokazując na moczącą się w wiadrze szczotkę.
- Pueeee-rta – dodała wskazując na szklane drzwi.
- Cuuuu- bo – zakończyła na wiadrze. – Spanish! – podkreśliła dobitnie, odwróciła się na pięcie i odeszła pozostawiając Mysię z lekko otwartymi ustami.

Trzeciego dnia pracy nastąpiła apokalipsa, Mysia i 4 hiszpańskie dochodzące sprzątaczki, ubrane i uczesane dokładnie jak Mysia, otrzymały wielka listę spraw do natychmiastowego wysprzątania, wymycia i wyfroterowania.
Do domu miał zjechać młodszy syn gospodyni. Już od rana imię Enrike nie schodziło kobietom z ust, przygryzały wargi, poprawiały tłuste kosmyki, przygładzały szare sukienki. W końcu przybył i pech chciał, że zastał Mysię w stołowym z jedną noga na krześle a druga na kominku. Zdając sobie sprawę, że w tak wielkim rozkroku prezentuje się diabelsko niekorzystnie i wystawia na światło dzienne zwykłe, lekko już szare majtasy z bawełny, Mysia spróbowała połączyć obie nogi jak najszybciej potrafiła. Niestety, zdradzieckie hiszpańskie krzesło nie wytrzymało tej próby. Jej szukająca podpory ręka ściągnęła z kominka całą kolekcje szklanych słoników z trąbami uniesionymi w górę, ogromny brzęk tłuczonego szkła, pękającego krzesła i zlatującej Mysi odbił się echem po hiszpańskiej ziemi.
Enrike rzucił się na pomoc ale Mysi już nic nie mogło pomóc. Leżała w słoniowych skorupach, a zaraz obok leżał kawałek przedniego zęba.

Płacząc rzuciła się na łóżko i dała pełny upust swojemu nieszczęściu, pechowi i złości. Bębniła w barłóg pięściami aż zaczął się z niego unosić przykry zapaszek.
Drzwi skrzypnęły i w progu pojawił się Pepe. Nic nie mówiąc wszedł i cicho usiadł na swoim kraciastym kocyku. Mysia podniosła głowę i ze łzami w oczach powiedziała po polsku:
- Taka jestem nieszczęśliwa. Comprendo? Nie, ty nic nie comprendo…nikt mnie nie kocha i na dodatek straciłam zęba na samym przedzie.
I wyszczerzyła się na całą szerokość Mysinej twarzy dając jasno do zrozumienia, że w urodzie nastąpiły pewne zmiany. Pepe patrzył i nie reagował, jego brwi zbiegły się co prawda w jedna kreskę, a czoło dokładnie zdawało się odbijać jakąś wewnętrzna pracę myśli. Myślał i widać było, że ta czynność zaczyna sprawiać mu przyjemność.
- Kreton – westchnęła dziewczyna.- Spaniszki Kreton. Zawsze musze na takich trafiać.
Mówiąc to zwróciła się do poduszki, która zdawała się mieć więcej współczucia niż hiszpański współmieszkaniec.
Leżała tyłem do nieczułego Hiszpana, a jej plecami wstrząsały nagłe dreszcze. Pepe zniknął za lichą firaneczką i oddawał się tam z pełnym zapałem jakiejś pracy, o czym świadczył dzwięk dartego papieru i szczęk nożyczek. I spluwanie, duuuzo soczystego spluwania.
W świetle ostatnich wydarzeń mógł tam sobie pluć do woli, Mysi było już wszystko jedno, płacz pomału prowadził ją w objęcia Morfeusza. Gdy nagle Pepe delikatnie pogładził ją po ramieniu. Ta nieoczekiwana pieszczota sprawiła, że usiadła natychmiast i spojrzała zdziwiona na kudłacza z przestrachem.
.Pepe ubrany był w białe giezło, zawiązane dookoła obrośniętej szyi jak wielki śliniak. Mysia bez pudła dostrzegła w nim jego osobiste poplamione cieczą wszelaką prześcieradło. Pepe przyglądał się jej z uwagą, a jego wzrok wyrażał niebezpieczne uwielbienie. Szybkim ruchem ściągnał przepoconą gumkę z włosów dziewczyny, i założył jej na głowę papierową, mocno pogniecioną i trochę mokra na łączach koronę, drugą koronę założył na głowę sobie.
A potem sękatymi brudnymi łapami dotknął ust Mysi i delikatnie podciągnął ich kąciki w górę.
Z głośnika starego, przenośnego radia sączyła się cicha muzyka. Pepe i Mysia poruszali się pomału, jak w chocholim tańcu . W zakurzonym, opartym o jedną z szaf lustrze Mysia zobaczyła drgające do rytmu, pokryte czarną szczeciną gołe pośladki Pepe wymykające się spod prześcieradła, które to ich właściciel właśnie zawzięcie drapał, a wyżej rozanielony uśmiech Dziewczyny Bez Zęba Na Przedzie.
W starej pakamerze tańczyły w ostatnich promieniach zachodzącego słońca drobinki kurzu, tańczyli też przytuleni Pepe i Mysia. A muzyka grała, późno w noc..
………………………………………
- Enrike został w domu jeszcze tylko dwa dni- zakończyła swoje opowiadanie Mysia skubiąc rąbek sweterka.
- I co, i co, i co? – nie wytrzymywały dziewczyny trąc butami o wysłużony dywan perski produkcji tureckiej .
- I nic! Co się głupio pytacie? Przecież ja tam chodziłam bez makijażu i z tym idiotycznym kucykiem, no i w tych kremplinowych podomkach to skąd miał chłopina wiedzieć jak ja naprawdę wyglądam??!! Z pewnością coś by było, gdyby tylko był na to czas! – uniosła się Mysia teraz już w perfekcyjnie wykonanym makijażu i z elegancko wstawioną jedynką.
- Pech – skrzywiła się Anula.
- Kompletna kiszka kaszana – potwierdziła Joanka, wrzucając do ust zgrabną tartinkę.
- Ale jak to się stało, że już wróciłaś?
- Cóż, gospodyni stwierdziła, że kompletnie nie nadaję się do wycierania kurzów a cała moja pensja musiała pokryć stratę tych obrzydliwych szklanych paganów. Podobno były cenne. Sratytaty…. lepsze można znaleźć u nas na odpustach. Seniorina kupiła mi bilet powrotny i w tempie ekspresowym zawiozła na autobus. Nawet się z nikim nie zdążyłam pożegnać – bródka Mysi zaczęła drgać niebezpiecznie.
- A najgorsze, najgorsze..- chlipnęła nasza bohaterka zagłębiając nos w kawałek różowego papieru toaletowego.
- Co, co, co jest najgorsze? – krzyknęłyśmy unisono zagryzając z ciekawością wargi i wbijając sobie nawzajem pazury w dłoń.
- Najgorsze….
- Matko! Wykrztuś wreszcie bo padniemy trupem z ciekawości.
-…. że jestem w ciąży .
Ciszę można było rąbać siekierą.
- Z synem gospodyni? – pierwszą odblokowało Kasię.
- Nie. Z Pepe – sapnęła z zakłopotaniem Mysia i spuściła wzrok na leżącego przed nią różowego hot-doga, z którego wyciekał na talerz żółtawy majonez.

Spójrz w głąb duszy mej albo niespodziewana radość o poranku

2010-01-19T12:23:00.005+01:00

Najgorszy poranek życia zapowiadał się całkiem przyjemnie. Słońce uśmiechało się do mnie przez tergalowe firany, ptaszki wykonywały poprawne trele, z głośnika radia popłynęła na zachętę urocza melodia, do której wkrótce dołączył głos Martyny J.
- W dooomach z betonu..nie ma wolnej miłości…- podśpiewywałam sobie wesoło zrzucając cienką koszulkę nocną i przebiegając całkiem nago przez bezdzietne o tej porze mieszkanie. Paluszki stópek wykonały chasse na nowej wykładzinie, a ręce same podniosły się uroczo – przeciągnęłam się porannie, kocio i bardzo zalotnie.

- ..są stosunki małżeńskie…tu u nas nie gości… - na wszelki wypadek sprawdziłam czy firanki mocno zaciągnięte i postanowiłam jednak założyć coś na siebie, bo nigdy nie wiadomo czy jakiś co ma kota i rower nie spogląda właśnie przez lunetę oceniając moje to i owo.

Popędziłam w radosnych hopsach do sypialni, gdzie znajdowała się komoda z bielizną, po drodze wykonałam obrót w prawo, promenadę z obejściem krzesła i obrót kołysany w lewo. Najbardziej intymne części garderoby znajdowały się w dolnej szufladzie. Kucnęłam…i oczy wyszły mi z orbit.

Myślę, że mój krzyk mógł spowodować tsunami, na którymś z oceanów. Jamie Lee Curtis w "Halloween" była przy mnie kwilącym niemowlakiem. Wrzask piekielny uniósł mnie kilkadziesiąt centymetrów nad podłogę i cisnął o ziemię jak szmacianą lalę wypchaną grochem i trawą. Zrozumiałam co czuł Azja Tuchajbejowicz, poczułam jedność z wszystkimi ofiarami Vlada Palovnika. Raz w życiu poczułam się nadziana. Kątem oka zauważyłam przyczynę szału jaki mnie opętał – zaostrzone, drewniane resztki blejtramów, które mój mąż wrzucił nieroztropnie do plastikowego wiadra i postawił obok krzesła.

Odległość do łazienki pokonałam w sekundę, szybki nawrót i odbiłam się od przeciwległej ściany na drugim końcu mieszkania. Po kilku takich przebieżkach postanowiłam obejrzeć obrażenia, niestety, jako kobieta mało praktyczna, posiadałam jedynie wielkie zwierciadła na ścianach. Po wykonaniu mnóstwa akrobacji i wielu poślizgach skapitulowałam. Potrzebowałam pomocy w celu ustalenia obrażeń. Z rozwianym włosem, ogniem w tyłku i nieco kulejąc wpadłam powtórnie do sypialni a następnie wystawiłam cztery litery z przyległościami wprost przed twarz śpiącego zbrodniarza.
- Patrz, patrz szybko!!! Co tu mam???? Co tam mam??? No, obudź się!!! Popatrz!!!
Przez chwilę było cicho... A następnie usłyszałam słaby szept:
- Nooo….
- Gadaj! Co widzisz!
- Eeee….
- Co tam jest do cholery!!
- Goła dupa….
- Ale co jeszcze, co jeszcze? – darłam się w opętaniu.
- Noooo…eeee…
Najgorsze jednak było pójście do lekarza po poradę. Co prawda wystawianie gołego tyłka sobie odpuściłam ale za to nie mogłam nie zauważyć kpiącego spojrzenia, kiedy opowiadałam mu jak nabawiłam się obrażeń.
- Niektórzy to się lubią zabawić – stwierdził z uśmiechem i zaordynował mi Balsam Szostakowa..

...są w życiu chwile, w których trzeba podjąć ryzyko i dać się ponieść szaleństwu.

2010-01-12T07:55:00.003+01:00

Moja najlepsza przyjaciółka Kasia, którą na użytek prywatny nazywam Mizią Uhaha [z racji cech jej charakteru] zawsze miała szalone pomysły. O dziwo, szalone były one jedynie dla otoczenia bo dla Kasi nigdy.
Dwa razy w życiu rozum mnie przy niej całkowicie opuścił i dałam się namówi na podróż autostopem.
Rok 1985, zima stulecia. Spędzamy z Kasią ferie u jej cioci w Rabce. Ponieważ jednak Rabka dwóm nastolatkom zbyt wielu atrakcji zapewnić nie mogła, postanowiłyśmy wybrać się do Krakowa. - Nie będziemy czekać na pociąg -stwierdziła Kasia z niezłomną pewnością w głosie -jedziemy autostopem!!!
- Autostopem? - jęknęłam, przypominając sobie wszelkie przykazania i zakazy mojej mamy, w których słowo autostop dość często się przewijało, i jeśli dobrze pamiętam to zazwyczaj w pobliżu słowa gwałt i morderstwo. Często wrzucane było też do jednego worka z ulubionymi przestrogami jak - seks przedmałżeński czy niechciana ciąża.
- Jasne! Ja ciągle jeżdżę autostopem do kuzynki w Pszczynie, zobaczysz jaka to frajda. - Kasia była w swoim żywiole.
Nie chciałam wyjść na nudziarę, która psuje każdą zabawę więc z bólem serca kiwnęłam głową.
Dwie długowłose i zgrabne nastolatki nie muszą długo czekać na chętnych do tego, żeby je podwieźć gdziekolwiek i kiedykolwiek. Jeszcze dobrze się nie ustawiłyśmy na poboczu, kiedy z wizgiem i bryzgiem spod kół zatrzymała się tuż za nami stara zdezelowana ciężarówka. Drzwi się otworzyły i ujrzałyśmy dwóch panów, w wieku naszych ojców, którzy uśmiechali się do nas zachęcająco.
Załadowałyśmy się do środka. Kierowca, jego kompan, Mizia i ja - tuż przy drzwiach. Przy drzwiach, bo przecież łatwiej będzie uciec gdyby okazali się mniej przyjaźni niż myślałyśmy.
Auto ruszyło. Oparłam się o drzwi, rękę położyłam w pobliżu klamki i zaćmiłam papieroska starając się myśleć pozytywnie. Kasia cwierkotała coś o Rabce, cioci i wakacjach a ja pogrążyłam się w czarnych myślach o gwałcie. Nie ujechałyśmy nawet 5 kilometrów, gdy kierowca wyciągnął coś z kieszeni kurtki i podał kumplowi, ten przechylił się przeze mnie i Kasię, a następnie wetknął TOTO w drzwi po mojej stronie.
- Blokują drzwi żebyśmy nie mogły uciec! - jak zwykle w takich wypadkach przerażenie zupełnie mnie sparaliżowało. Nawet nie popatrzyłam na Kasię, ze strachu. Siedziałam zupełnie cicho, z oczami utkwionymi w drodze przed nami przysłuchując się zdumiona niekończącym się trelom mojej przyjaciółki.
- Jej głupota nie zna granic - wściekałam się w myślach słuchając tego traj-traj-traj-traj. Każda ścieżka, która wiodła od głównej drogi w bok wydawała mi się tą ostatnią ścieżką mego życia, na której stracę cenne dziewictwo a może i życie! Nie miałam wyjścia, zaczęłam się modlić. Powtarzając w myślach, jak mantrę "Zdrowaś Mario.." po raz 8, usłyszałam jak jeden z morderców - zwyrodnialców pyta :
- A twoja koleżanka co taka nie w sosie? Jakieś kłopoty? Chętnie pomożemy ..chłe, chłe, chłe...- zaśmiał się, jak mi się wydawało - szyderczo- pryskając na boki mieloną w ustach kanapką. Kasia szturchnęła mnie w bok. Wydawało mi się przez moment, że porozumiewawczo. Może ona ma jakiś plan? - myślałam gorączkowo rozglądając się po szoferce, w poszukiwaniu czegoś co mogłoby mi służy do obrony. Niestety oprócz sterty papierów, brudu i kurzu nic więcej tam nie było.
-Łatwo im ze mną nie pójdzie! -obiecałam sobie w duchu i zacisnęłam prawą rękę na wielkim kluczu, który miałam w kieszeni. - Klucz w oko, a nogą w przyrodzenie! -zadecydowałam, wracając do modlitwy.
Paląc jak lokomotywa i modląc się żarliwie zauważyłam ze zdziwieniem tabliczkę z napisem Kraków.
-No, dziewczyny. Tu was wyrzucimy, bo nie wolno nam zabierać nikogo obcego do auta. Chyba dacie sobie dalej radę same?
Rzuciłam się do klamki i zaczęłam ją szarpać ale drzwi nadal były zamknięte.
- Co panienka taka nerwowa, chwilkę tylko śrubkę wyjmę.
Jak powiedział, tak i zrobił.
Wyskoczyłam z szoferki w mgnieniu oka.
- Do chrzanu ten twój autostop! Całą drogę się modliłam żeby nas nie zgwałcili, po co on tą śrubę wpakował w te drzwi? Nigdy więcej autostopu, nigdy. Rozumiesz!??? Kretynko!- chwilę później darłam się na Kasię, już całkiem bez strachu ale za to wkurzona do potęgi n-tej.
- O co ci chodzi? Przecież było fajnie? A śruba..mój tata też tak robi żeby się drzwi nie chwiały w czasie jazdy. - spokojnie powiedziała Kasia, robiąc zdziwioną minę.
Natarłam ją śniegiem do wiwatu.
Ponieważ jednak nie każdy uczy się na własnych błędach, dwa lata później zgodziłam się, że będzie nam szybciej z Goczałkowic do Katowic autostopem. Przecież wcześniej napisałam, że rozum opuścił mnie przy niej dwa razy.
................................................................
Znowu zima. Wracamy z Goczałkowic. Niestety za diabła nie mogę sobie przypomnieć po co tam w ogóle pojechałyśmy. Czeka nas długie czekanie na pociąg albo nie mniej długie na autobus.
- Autostop? - szczerzy się Mizia, niepewnie popatrując w moją stronę.
- Autostop?..Hmmm...Na twoją odpowiedzialność! - zgadzam się szybko, bo butki które miałam na sobie wyglądały bardzo ładnie ale niestety ich uroda nie szła w parze z funkcjonalnością. Czułam, że palce u stóp przymarzają mi do podłoża.
Przesuwamy się parę metrów za przystanek i Kasia robi charakterystyczny ruch dłonią uśmiechając się przy tym prześlicznie do kierowców. Za chwilę staje przy nas dziwny osinobus. Jego niezwykłość polega w głównej mierze na braku okien. Otwierają się drzwi i ze środka "puszki" bucha ciepłe powietrze.
- Chłodnia to to na pewno nie jest - myślę z ulgą i pakuję się za Mizią do pojazdu, zamykając drzwi. Odwracam się i... staję oko w oko z wesołą kompanią żołnierzy wracającą z ćwiczeń. Na sznurku suszą się czyjeś galoty, ktoś zawodzi i przygrywa sobie na menażkach, po prostu atmosfera luzu i rozprężenia.
- Noooo..wreszcie jest się z kim zabawić! - słyszę gdzieś z przodu.
Wepchnięta się w kąt, z mrozem i mordem w oczach patrzyłam jak moja przyjaciółka świetnie się bawi, roztaczając swój urok osobisty na lewo i prawo, a ja po raz kolejny zostaję "kilerem nastroju" tym razem odmieniając słowa '"gwałt zbiorowy" przez przypadki.

Mów szeptem, jeśli mówisz o miłości czyli Szansa na Suksces.

2010-01-05T11:21:00.003+01:00

Elżunia...rozwiodła się z mężem [ typem nieciekawym, którego głównymi cechami było lenistwo i ogólna gnuśność życiowa ] i postanowiła zmienić swoje życie. Zaczęła całkiem interesująco od zmiany pracy. Rzuciła w diabły marną państwową posadkę i skoczyła na głęboką wodę. Postanowiła robić to co naprawdę zawsze lubiła i potrafiła. Jak to zwykle bywa, nasze wyobrażenia o pracy nieco mijają się z wyobrażeniami o niej naszego szefa i jakoś dziwnie nie pasują do tego co obiecywano w ogłoszeniu. Elżunia zaczęła od parzenia herbatki ale ponieważ była ambitna i cierpliwa [a inni pracownicy z firmy uciekali] już wkrótce zajmowała tam kierownicze stanowisko. Schudła [czego zawsze pragnęła], zrobiła prawo jazdy, kupiła samochód i poczuła, że w jej życiu zaczyna brakować jednego, ważnego składnika - mężczyzny.
Jak wygłodniały łowca, który jakiś czas przebywał na L4 Elżunia rzuciła się w wir romansów. Pierwszy amant właściwie złowił się sam. Najpierw współpracowali, potem wybrali się na niezobowiązującą kawkę i tak powoli doszli do momentu, w którym po A należałoby powiedzieć Beee. Zanim ich ciuszki utworzyły wspólny kopczyk na podłodze pokoju amant postanowił okazać się prawdziwym mężczyzną i odkryć nieco swoje karty. No, cóż...zapomniał wcześniej napomknąć, że ma dziewczynę. Taką prawie na poważnie. Tak właściwie to narzeczona. W grudniu ślub, tylko dziewczyna ma teraz mało czasu bo studiuje. Ciągle egzaminy, kolokwia, zaliczenia i brak czasu dla przyszłego małżonka. Był styczeń, do grudnia jeszcze masa czasu, a Elżunia siedząc w samej bieliźnie na brzegu łóżka postanowiła nie wypuszczać już gołąbka z garści dosłownie i w przenośni. Skoro siedzi tutaj z nią, a nie z narzeczoną to znaczy, że istniej jeszcze szansa na zmianę biegu wydarzeń i ta narzeczona to może w końcu nie tak na poważnie.. Po seksualnej gimnastyce rozluźniony chłopak przyciśnięty przez Elżunię do oparcia łóżka nadal uparcie twierdził, że ślub w grudniu ale z Elżunią spotykać się mogą tak dla zdrowia i sportu. "Pobędzie ze mną dłużej to zmieni zdanie" - pomyślała, tak jak wszystkie kobiety w takich momentach Elżunia i zgodziła się na proponowany układ.
Trochę ją na początku złościło, że musi czekać na telefon od chłopaka i wszelkie ich spotkania zależą od zajęć narzeczonej na uczelni. W okresie sesji została u niego na noc. Rankiem zjedli wspólne śniadanko i Elżunia postanowiła kuc żelazo póki gorące. "Wiesz co? Ty idź do pracy, a ja ci tu posprzątam i ugotuję obiadek."- zaproponowała zalotnie. Chyba tylko nagłe wejście narzeczonej mogłoby wywołać u chłopaka podobny efekt paniki. Ględził coś o mamie, która będzie go dziś odwiedzała, o nieprzewidzianym spotkaniu z klientem, które pewnie przeciągnie się do późna i tak dalej. Elżunia odpuściła, a chłopak odwiózł ją do domu i przez następny miesiąc milczał jak grób. Ani telefonu, ani maila...w końcu jednak zadzwonił. O dziwo, nie zaprosił jej jak zwykle do siebie ale do eleganckiej restauracji w centrum miasta. "Może zmienił zdanie i zrozumiał ile dla niego znaczę" - myślała Elżunia.
Restauracja była więcej niż elegancka, a chłopak szarmancki i z gestem. Zjedli dobry obiad, popili go drogim winem i okrasili rozmową o niczym. Nadeszła jednak pora kawy, deseru i przejścia do sedna. "Wiesz..poprosiłem cię tutaj bo musze powiedzieć ci coś ważnego. Coś co może zadecydować o twoim życiu". "Wreszcie!" - zakrzyknęła w duchu Elżunia, rodząc mu już w myślach co najmniej dwójkę dzieci. " Moja dziewczyna..."- zaczął niepewnie i utopił słowa w kawie. "A niech ją gęś kopnie" - zniecierpliwiła się w myślach Elżunia, jednocześnie uśmiechając się wyrozumiale bo przecież już dobrze wiedziała co będzie dalej, podniosła kieliszek do ust i zmrużyła oczęta... "....Zaraziła nas jaką ohydną bakterią – leczy się długo i mało ciekawie. Powinnaś iść do lekarza".

Ale i zakochała się bez pamięci, jako że miłość nie dba o powody czyli Sezon na Leszczkę.

2010-01-01T18:01:00.004+01:00

Iwonka tęskniła za mężczyzną. Takim prawdziwym, co to przytuli, rozpieści, rozśmieszy, zrozumie. Niestety, nie ma na rynku poradnika o tym gdzie też można takiego znaleźć. Dlatego Iwonka szukała go na własną rękę i własnymi sposobami.

Luty. Impreza imieninowa w pełni. Sałatka robi właśnie drugą rundę wokół stołu, wędlina malowniczo zwija się na brzegach. Goście w znakomitych humorach - żarty, złośliwości, rechot i kielichy w dłoniach. Brakuje Iwonki, która tydzień temu wróciła z urlopu w Zakopanem. Nie zadzwoniła, a więc wnioskuję, że było albo wspaniale albo całkiem do kitu. Dzwonek. "To pewnie Iwonka." - Krzyczę w stronę pokoju jednocześnie próbując gdzieś postawić czerwony napój, który tak beztrosko sobie popijam cały wieczór. [ jutro ból głowy murowany ]. Z rozmachem otwieram drzwi i staje oko w oko z największym dresem jakiego udało mi się w życiu zobaczyć. Kark jak drewniana beczka, na nim ze dwa kilo cennego kruszcu, naga czaszka z wytatuowaną cyfrą 6 i to wszystko ozdobione adidasami i rasowym dresem w kolorze czarnym. "Po kogo przyszli?" - myśli przebiegają mi przez głowę z prędkością światła. "To Klamka" - zza ogromnych pleców wyskakuje głowa Iwonki - "Poznajcie się". Pozwalam sobie zmiażdżyć w uścisku dłoń, drugą robiąc zapraszający gest w stronę dochodzących śmiechów. Klamka wtacza się do środka blokując mój mały przedpokój całkowicie, słyszę że chichoty wewnątrz cichną jak nożem uciął. Założę się, że większość przyjaciół obraca w myślach to samo pytanie, które pojawiło się mojej głowie po zobaczeniu szanownego kolegi Iwonki.
Iwonka i Klamka zajmują należne im miejsca przy stole. Niestety atmosfera już zdechła, jakoś nikt nie ma nic do powiedzenia. Goście wbijają wzrok we własne talerze." Jak tam było w Zakopanem?" Wymyślam jakieś całkiem neutralne pytanie i Iwonka zasypuje nas opisem zimowych wakacji niby śnieżną lawiną. A cóż to za urocze i bajkowe miejsce, a jakie romantyczne i ple ple ple dalej w tym stylu. Klamka siedzi sztywno, pokazując jedynie od czasu do czasu braki w uzębieniu w czasie ziewania. Pewnie nie jego klimaty.
Impreza padła, goście ulatniają się po angielsku. Iwonka z partnerem, także wychodzą. Iwonka mruga do mnie i robi gest w stronę ucha. Zadzwoni.
Dwa dni później telefon. Wsiadam właśnie do samochodu ale głos Iwonki skutecznie zatrzymuje mnie w miejscu.
- Ja się go boję!
-Skąd ty go wytrzasnęłaś, do jasnej cholery! - nie wytrzymuję.
- No...z Zakopanego.
- Ale skąd, skąd?
- Mieszkał kątem w knajpie, nie ma stałego miejsca do mieszkania, zrobiło mi się go szkoda i zaproponowałam żeby na trochę zamieszkał u mnie.
- Czyś ty całkiem oszalała? Gdzie ty teraz jesteś?
- W pracy.
- A ten dres?
- U mnie w domu.
- Zostawiłaś go tam samego?
- Nie. Nie samego. Z Manią.
- Z Manią????? - rwę włosy z głowy. Mania ma zaledwie 8 lat.
- No, tak. Złapała jakieś przeziębienie i wolałam żeby nie szła dziś do szkoły.
Robi mi się gorąco. Staram się nie myśleć o najgorszym ale najgorsze i tak pakuje mi się na wizję, wraz z następnymi słowami Iwonki.
"Chciałabym żeby już wyjechał ale nie wiem jak mam mu to powiedzieć. W sumie prawie nie rozmawiamy, bo nie ma o czym. No, tyle co w łóżku. Nie ma pieniędzy bo nie pracuje teraz."

Klamka wyniósł się sam, kiedy następnego dnia Iwonka wybrała się do pracy. Razem z nim wyniosło się parę rzeczy Iwonki.
"Zabrał sobie też ten obrazek, który sama namalowałam. Widzisz? Jednak coś do mnie czuł, chciał mieć pamiątkę. I nie zostawił mieszkania otwartego, klucze wrzucił do skrzynki na listy, zadbał żeby nikt mnie nie okradł."
Nie musiał. Nie było już z czego.

Włosy twoje jak trzoda kóz...

2009-12-22T13:23:00.003+01:00

Sracz był oddalony od wyra
Szło się w deszczu.
Gówniane to były czasy”
Jan Oborniak „Krzyk Ciszy”
Postawienie włosów w epoce przedżelowej nie było sprawą łatwą.
Po pierwsze należało zrobić trwałą i zarezerwować sobie tydzień w odosobnieniu, dopóki świństwo nie przestanie cuchnąć na włosach. Smród spalonej chemii niósł się przez tramwaje i autobusy, osiadał na ciuchach i dusił kochanków w najbardziej intymnych momentach.
Przepis na wypasioną fryzurę lat 80 wyglądał tak: Najpierw myjemy włosy, następnie rozkręcamy loki /trwała była jak dobrze sfilcowane baranie futro/ za pomocą szczotki okrągłej lub wielkiego zgrzebła i suszarki. W tym czasie przygotowujemy czarodziejską miksturę – pół szklanki ciepłej wody z 6 łyżeczkami cukru, dobrze mieszamy – cukier absolutnie nie powinien osiadać na dnie szklanki. Zanurzamy w słodkiej cieczy grzebień i nakładamy ją za pomocą zgrzebła na włosy. Wcześniej dobrze nagrzaną lokówką kręcimy duży lok, nie rozczesujemy. Lokówkę trzymamy na włosach aż do momentu kiedy woda z cukrem przestaje syczeć, a z włosów przestanie się dymić. Lok zostawiamy do wystygnięcia w stanie nienaruszonym. Resztę włosów traktujemy tak samo bezlitosnie. Po wyschnięciu tapirujemy każdy lok i układamy do góry..
Następnie podkradamy mamie cudem kupiony lakier i całą konstrukcję mocno spryskujemy. Uff…można iść do szkoły z modlitwą na ustach o brak deszczu i kawałkiem mydła w kieszeni dla ewentualnego podratowania koafiury.

Niewinność

2009-12-14T10:56:00.004+01:00

Mama mówiła nigdy nie wierz mężczyźnie
Bo to drań i podrywacza kawał.
To cukierek, umaczany w truciźnie,
Będzie tylko brał i nic nie dawał.
Wychowano mnie w ciekawy sposób, na rasowego chłopofoba, a właściwie na chłopofobkę. Odkąd pamiętam chłopcy byli be i nie powinnam się z nimi bawić, a już z pewnością nie w cos tak interesującego jak zabawa w doktora. Nawet więzi rodzinne nie łagodziły tego zakazu, bo moi kuzyni też nie byli odpowiednim towarzystwem, a szczególnie po tym kiedy zaczęli mnie uczyć sprośnych wierszyków i namawiać na fajne zabawy w krzakach. Rosłam sobie więc w poczuciu zagrożenia i mężczyzn postrzegałam jako wilki zębate i kudłate, dybiące na moją cnotę i honor z oczywistym wyłączeniem dziadka, taty i wujka Henryka. Barchanowe majtki, które kazała mi nosić mama były dopełnieniem mojej niedoli i stanowiły coś w rodzaju pasa cnoty, bo musiałam je nosić na rajstopy. Czułam się dzięki nim tak, jakby mama i tata zawsze byli ze mną.
W przedszkolu jeszcze jakoś szło, w szkole natomiast zaczęły się schody. Chłopcy byli wszędzie i dybali z każdego kąta. A jacy przebiegli – torbę ze szkoły ponieśli, podzielili się śniadaniem, oddali najlepszy plakat z „Razem”, wszystko po to aby zawrócić mi w głowie.
Żeby odegnać męski rój nosiłam się garbato, szaro i workowato. Niestety, pomimo całego tego kamuflażu chłopcy ciągle zauważali we mnie dziewczynkę.
Jakby tych wszystkich nieszczęść nie było dosyć, kochali mnie ekshibicjoniści. Pewnie moja bijąca w oczy niewinność była dodatkowym wabikiem. Miałam nawet osobistego zboczeńca, który czekał na mnie w krzakach obok szkoły. Na widok błękitu mojej kurteczki dosiadał roweru i gnał na złamanie karku parkową alejką już w szalonym pędzie rozpinając rozporek i machając czym tam miał na powitanie. Wstydziłam się mężczyzn tak bardzo, i byłam tak dobrze wychowana, że nie potrafiłam zrobić nic innego jak uciekać z przerażeniem w oku – wcześniej oczywiście grzecznie odpowiadając na jego powitanie.
Jak się okazuje nic tak nie przyciąga mężczyzn jak kobieta, która się ich boi. Biegały za mną tłumy. Biegały, bo przed nimi też uciekałam w popłochu. Myślę, że w pamięci wielu naprawdę fajnych chłopaków pozostałam jako kompletna kretynka, która barykadowała się na ich widok w szkolnym WC porzucając wcześniej w panice i z wrzaskiem wszystko co miała w ręku. Ta ofiara losu udawała tez własną nieistniejącą siostrę, która przez telefon lub drzwi informowała surowo, że kretynki nie ma w domu i nie wiadomo kiedy będzie. W tym czasie osiągnęłam już mistrzostwo w imitacji głosów i szybkości podejmowania decyzji – w którą stronę wiać.

Robak jakiś serce me od wewnątrz żre

2009-12-07T21:27:00.001+01:00

Mój mąż od jakiegoś czasu czyta. Bardzo mnie to ucieszyło bo przez całe życie słyszałam, że robię z domu bibliotekę, a pieniądze wydaje na kurzołapy, które zajmują hektary miejsca w domu. Zaczęło się niewinnie od „Kodu Leonarda”, przeszło z rechotem przez Pilipiuka, pomantrowało chwilę nad Hellerem, zachwyciło się Colas Breugnon, odrzuciło ze wstrętem mojego ukochanego Sharpe, wykrzywiło się z pogardą nad Allenem i zatrzymało na forach internetowych dotyczących zdrowia. I wpadło jak śliwka w kompot.
- Muszę się zbadać. Mam przepuklinę przeponową- zadecydował mąż przy śniadaniu smażąc jajecznicę na smalcu z boczkiem.
- Jak to? Skąd wiesz? – zdziwiłam się wysoko podnosząc naturalne brwi.
- Bo…- tu niestety nastąpiły szczegółowe opisy dolegliwości podlane sosem pseudonaukowego żargonu medycznego.
- Hmmm…ale może dieta nieodpowiednia? – spojrzałam z ukosa na ociekającą tłuszczem kromkę.
- Idę do lekarza
I poszedł. Ku jego zmartwieniu lekarz przepukliny się nie dopatrzył. Mąż wrócił więc do studiowania stron internetowych.
- Mam coś z trzustką.
Niestety, pudło.
- Mam kamienie w nerkach.
Pudło.
- Mam wrzody!
Nietrafione.
I wtedy …
- Mam robaki!!!! – uśmiechnął się wieczorem mąż.
Otworzyłam usta w niemym zdziwieniu.
- Gdzie?
- Gdzie, gdzie…no gdzie? W dupie, rzecz jasna! A teraz to może już wszędzie. W wątrobie, płucach, nerkach…..- rozpędził się i poszedł szeroko.
Zastanowiłam się głęboko, baaardzo głęboko.
- Jakieś konkretne?
- No przecież nie karaluchy! Lambie pewnie. Lambie łatwo złapać – rozmarzył się nieco.
- Owsika łatwiej.
- Owsiki pewnie ty masz.
- Ja?
- Wszyscy mamy! Jak jeden ma robaki to wszyscy mają! Jutro idę na badania. – zakrzyknął wesoło i pomachał mi przed oczami plastikowym pojemniczkiem ze szpatułką.
Niestety, wynik negatywny mocno go rozczarował, a ponowienie badań wpędziło w stan smutku wielkiego z odrobiną agresji na co dzień.
- To jeszcze nie znaczy, że ich nie mam! Może też być inny robak – rzucił obrażonym ale i nieco tajemniczym tonem na moje pytanie o trzeci wynik.
Wybrał się z wizytą do dermatologa, który jego próby przejścia na robaki skwitował jednym zdaniem:
„Nieprawidłowa gospodarka tłuszczowa” – pech, że przy tym byłam. Z miejsca wspomniałam o zmianie diety. Niestety robactwo trzymało się mocno.
Nie dając za wygraną mąż udał się ( już samotnie) z wizytą do weterynarza, wdając się tam w długą dysputę na temat tasiemców i innych obleńców i zjawił w domu z tabletkami dla psów i nakazem natychmiastowej akcji odrobaczania połączonej z wnikliwą obserwacją ekskrementów.
Obecnie jest przy trzynastym badaniu. Na forum powiedzieli, że czasem robactwo tak się zaczai, że żadne badanie tego nie wykryje. Dlatego też mąż wyłudził od lekarza tabletki, ma tylko problem bo na forum nie powiedzieli, które robactwo ma najpierw zatłuc.